Isn't this where we came in?
Pink Floyd - Outside The Wall/In The Flesh?

ά-/σκατό-/κωλό-/βρωμό-/γαμώ-ψυχοι

Εχτές, Κυριακή μεσημέρι. Ετρώαμεν οικογενειακώς. Εχτύπησε το τηλέφωνο μου. Ήταν η θεία μου, η αρφή του τζύρη μου, με την οποίαν εν βρεθούμαστεν συχνά, η οποία εν είσιεν τον αριθμό μου τζιαι γι' αυτόν ετηλεφώνησε μου που το τηλέφωνον του γιου της. Ανησύχησα επειδή τούτη η θεία μου, εδώ τζιαι πάρα πολλά χρόνια, προσέχει τζιαι κάμνει τη νοσοκόμα της γιαγιάς μου, της μάνας της, αφού τα σπίθκια τους εν κολλητά. Δυστυχώς ούτε με τη συγκεκριμένη γιαγιά εβρεθούμασταν συχνά για πολλά χρόνια, αλλά τωρά τελευταίως πάμεν λλίες φορές τον μήνα τζιαι θωρούμεν την. Είμαστεν στο ίδιο χωρκό, αλλά ποττέ εν είχαμε τη σύνδεση ή τη σχέση που έχουμε με τη μάνα της μάνας μας.

Ερώτησα την αν εν καλά η γιαγιά τζιαι εκαθησύχασε με πως ήταν καλά. Όσο καλά εμπορούσε να είναι, σχεδόν ακίνητη, κατάτζοιτη στο κρεβάτι, με πάνες τζιαι καθετήρα τζιαι μηχανή για οξυγόνο. Πριν μερικές εφτομάδες μάλιστα, ειδοποιήσαν μας ότι η γιαγιά είπεν πως πεθανίσκει τζιαι ήθελεν να μας δει πριν πεθάνει τζιαι επήαμεν άρον-άρον. Εξεπέρασεν το, όμως, τζιαι ήταν τζιαι εχτές καλά τζιαι σταθερή. Τζιαι τι ήθελεν η θεία;

Επιτυχία/Αποτυχία

Ξεκίνησα τελευταίως να τρέχω συστηματικά πάλι -στους χαμηλούς ρυθμούς που μπορεί το σώμα μου να ακολουθήσει βέβαια-, αλλά σκοπεύω να το συνεχίσω και να το κάνω πιο τακτικά, ούτως ώστε να βελτιωθώ όσο μπορώ, να ξεκινήσω τους μαραθωνίους και να νικήσω επιτέλους τον Πατίνιο!!

Σοβαρά τώρα, Κώστα μου, επίτρεψέ μου να μοιραστώ μαζί σας μια σκέψη που με βοήθησε στο αποψινό μου τρέξιμο και, παρόλο που χρησιμοποιεί για παράδειγμα έναν δρομέα, νομίζω ότι μπορεί να εφαρμοστεί γενικότερα στη ζωή.

Δεν συμβουλεύω κανέναν, απλώς καταγράφω αυτά που έλεγα στον εαυτό μου όταν ξεκίνησε να κουράζεται πολύ πριν την ολοκλήρωση της διαδρομής που είχαμε προκαθορίσει.

Σκέψου ότι η επιτυχία και η αποτυχία είναι δύο ζωντανά όντα.

Η επιτυχία είναι ο άνθρωπος που αγαπάς. Βρίσκεται ακριβώς στο τέρμα της διαδρομής. Σου φωνάζει ενθαρρυντικά μηνύματα και σε εμψυχώνει από την αρχή της κούρσας. Εσύ, φυσικά, όσο πιο κοντά στην αφετηρία βρίσκεσαι, τόσο λιγότερο ακούς τις φωνές και τις επευφημίες, διότι απέχεις πολύ ακόμα από το τέρμα. Όσο πλησιάζεις προς το τέρμα, οι φωνές γίνονται πιο δυνατές και ξεκινάς να βλέπεις όλο και πιο καθαρά το πρόσωπο που αγαπάς. Σε περιμένει ακριβώς στη γραμμή του τερματισμού, για να σου δώσει μια τεράστια αγκαλιά, ανταμοίβοντάς σε για τους κόπους και την προσπάθεια που κατέβαλες για να ολοκληρώσεις αυτήν τη διαδρομή.

Τραγικότητα

Κάποτε σκέφτομαι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι, τη στιγμή πριν πεθάνουν, έχουν την τελευταία τους σκέψη, που κανένας ποτέ δε μαθαίνει, και που, στις πλείστες περιπτώσεις, πιθανότατα είναι μία εκ των δύο πιο κάτω:

"Τώρα θα πεθάνω."
ή
"Αποκλείεται να πεθάνω τώρα."

και που, όσο το σκέφτομαι, μού φαίνεται όλο και τραγικότερο.