Αυτοπροσωπογραφία

Ξαπλώνω.

Ανά χείρας το στρογγυλό, ασημί cd-player· παίζει Μητροπάνο.

"Η πόλη άναψε τα φώτα της και φεύγει

μ'ένα τραινάκι λούνα-παρκ στο πουθενά.."

Από το νότιο παράθυρο παρατηρώ το φωτισμό του δρόμου που παίζει χορεύοντας μέσα στη φυλλωσιά της κιτρομηλιάς.
Γεια σου, βραδάκι..

Η μέρα που τελειώνει δεν ήταν πολύ συνηθισμένη. Ξύπνησα και ήμουν αποφασισμένος. Θα το έκανα! Πήγα στο σχολείο και περίμενα μέχρι την τελευταία περίοδο που είχαμε μάθημα μαζί. Και το έκανα! Ο καθηγητής γύρισε στον πίνακα κι εγώ έβγαλα από την κασετίνα μου ένα τριαντάφυλλο. Ήταν σκούρο κόκκινο. Αυθεντικό βελούδο. Το είχα κόψει το πρωί από τον κήπο μας. Οι σταγόνες της πρωινής δροσιάς, φυσιολογικά δεν υπήρχαν ακόμα, όμως η ομορφιά και η φρεσκάδα του δεν αλλοιώθηκαν καθόλου παρ' όλη την παρέα που έκανε με τα μολύβια και τα σβηστήρια μου. Το χάρισα στη Φωτεινή με χέρια τρεμάμενα και βλέμμα που πάσχιζε να σκαρφαλώσει ως το πρόσωπο της. Την είδα που το μύρισε και το έκρυψε βιαστικά στην τσέπη του πουκαμίσου της, δευτερόλεπτα πριν ξαναγυρίσει προς το μέρος μας ο καθηγητής. Και μου χαμογέλασε! Το χαμόγελο της Φωτεινής είναι πιο όμορφο κι από κείνο το τριαντάφυλλο και πιο αγνό από τις σταγόνες δροσιάς που είχε πάνω του όταν το έκοβα. Και μου ήταν αρκετό, αν και ήξερα πως δεν της άρεσα. Ήταν αρκετό για να ομορφύνει και να δώσει σημασία στη μέρα μου.

Κοιμάμαι.

Βλέπω όνειρα. Μερικά βγάζουν νόημα, τα περισσότερα όχι. Βρίσκομαι σε ένα δωμάτιο γεμάτο με άθραυστες μπουρμπουλήθρες και απλά χτυπιέμαι πάνω κάτω ανάμεσα τους, ελπίζοντας να σπάσουν σε κάποια φάση, για να τελειώσει το μαρτύριο μου. Η πόρτα απέναντι από το κρεβάτι μου μεταμορφώνεται σε ένα τεράστιο στόμα με μυτερά δόντια, μακριά γλώσσα κι ένα τρομακτικό χαμόγελο. Δύο μάτια φυτρώνουν πάνω από το στόμα για να συμπληρώσουν καταλλήλως αυτό το αίνιγμα του παραλόγου. Σκοτεινές φιγούρες αναβλύζουν από το καθόλου φωτισμένο πάτωμα του δωματίου μου. Κάποιες έχουν μακριά μαλλιά, άλλες φορούν κουκούλες. Περιπλανώνται νωχελικά στο χώρο, μέχρι που με εντοπίζουν. Έρχονται προς εμένα, με τρομάζουν χωρίς να κάνουν κάτι και ξαναβουλιάζουν στο σκοτεινό πάτωμα. Τα σκαλοπάτια που ανεβαίνω σίγουρα έχουν κάποιο πρόβλημα. Δεν άντεξαν το βάρος μου -μα είμαι μόνο ένα παιδί! ή όχι;- και με γκρέμισαν σε μιαν άβυσσο από ξερές τριανταφυλλιές. Πόσο αναπάντεχα γελοίο είναι το όνομα του hard rock συγκροτήματος που παίζει σε αυτή τη συναυλία.. Και πότε πρόλαβαν να μεγαλώσουν τόσο τα μαλλιά μου;

Ξυπνώ.

Η μέρα που ξεκινά θα είναι απελπιστικά συνηθισμένη. Θα μπω στο αυτοκίνητο και θα πάω στη δουλειά. Θα πούμε τις βλακείες μας με τους συναδέλφους. Θα έρθει το αφεντικό, νευριασμένος με κάτι άσχετο, θα ψάχνει για την πιο μικρή λεπτομέρεια και θα μας βάλει να τρέχουμε για να τη διορθώσουμε. Παράλληλα θα έχουμε να εξυπηρετήσουμε και τις ιδιοτροπίες των ηλίθιων πελατών. Αν είμαστε τυχεροί, θα κάνουμε ένα εξηντάλεπτο διάλειμμα για μεσημεριανό και μετά θα συνεχίσουμε το υπέροχο έργο μας. Αργά το απόγευμα θα μπω στο αυτοκίνητο για την επιστροφή. Θα θαυμάσω τα απίστευτα χρώματα του φθινοπωρινού ηλιοβασιλέματος. Θα έρθω στο σπίτι κουρασμένος. Με κόπο θα κάνω ένα μπάνιο και θα φάω κάτι. Θα χαλαρώσω λίγο στον υπολογιστή, παλεύοντας με τη νύστα μου, η οποία στο τέλος θα νικήσει και θα με στείλει στο κρεβάτι.

Ανασηκώνομαι.
Το μικρό, ορθογώνιο, μαύρο mp3-player είναι στην αγκαλιά μου. Ο Μητροπάνος ακούραστος.

"Καλά ταξίδια, μάτια μου,

στις θάλασσες του κόσμου."

Από το νότιο παράθυρο χαζεύω τις περίεργες σκιές που δημιουργεί ο ανατέλλων ήλιος πάνω στη φυλλωσιά της κιτρομηλιάς.
Γεια σου, ξημέρωμα..

το νότιο παράθυρο