However far away, I will always love you.. However long I stay, I will always love you.. Whatever words I say, I will always love you..
The Cure - Lovesong

Meet Rubens!


Την προπερασμένη Κυριακή είπαμε να πάμε για φωτογραφίες στο τέμενος Χαλά Σουλτάν στη Λάρνακα, αλλά το μόνο που κατάφερα να φωτογραφίσω ήταν τούτο το καττούι που μου έκαμνε νάζια τζιαι είshεν μαγικά ματάκια. Στο τέλος υιοθέτησα το τζιαι τωρά ζούμε μαζί!

Στην αρχή ενομίζαμε πως ήταν θηλυκό τζιαι η Έλι επρότεινε να την ονομάζαμε Ruby, λόγω του χρώματος. Όταν το επήραμε στο γιατρό όμως, είπε μας πως ήταν αρσενικός. Έτσι εβαφτίσαμεν τον Rubens: και σχετικό με το Ruby αλλά και το όνομα ενός μεγάλου ζωγράφου της Μπαρόκ εποχής και ειδώλου του αγαπημένου μου Rembrandt.

Πάρε μέρος στο πρώτο συλλογικό βιβλίο της κυπριακής μπλογκόσφαιρας!

Ο misharos είχε μια πολύ ωραία και ενδιαφέρουσα ιδέα και δε μπορούσα παρά να προσφερθώ να βοηθήσω όταν μου το ζήτησε. Θα φτιάξουμε το πρώτο βιβλίο που θα αποτελείται αποκλειστικά από κείμενα των κυπρίων bloggers και θέλουμε τις συμμετοχές του καθενός από εσάς! Εκτός από τη συμμετοχή, θα βοηθούσε και η διάδοση της ιδέας για να έχουμε όσο περισσότερο και καλύτερο υλικό γίνεται!

Αντιγράφω από το blog του όπως τα εξήγησε και ο ίδιος:

Πριν ένα μήνα η Πρασινάδα επαρουσίασεν την ιδέα που η ίδια, ο TwistedTool και γω είχαμε συζητήσει για τη δημιουργία ενός διαδικτυακού μπλογκερικού βιβλίου, μιας συλλογής δηλαδή που διάφορα κείμενα που εμάς τους ίδιους τους μπλόγκερς.

Το αν θα υλοποιηθεί ή όχι εξαρτάται που τον καθένα σας. Ερίξαμεν την ιδέα, άρεσε στους περισσότερους τζιαι τωρά μένει να στείλετε τα κείμενα σας όσοι θέλετε να είσαστε μέρος αυτού του συλλογικού βιβλίου. Ευελπιστώ ότι θα έσιει θετική τζιαι αρκετή ανταπόκριση :)

Τι εν τούτο που αθυμηθήκετε πάλε;
Μια προσπάθεια να αναδείξουμε τη δύναμη του κυπριακού blogging, τις διάφορες πτυχές του, από χιουμοριστικές μέχρι σοβαρές, από κουτσομπολιό μέχρι φιλοσοφικούς στοχασμούς. Όλα μέσα από προσωπικά βιώματα. Θα εκδοθεί σε ebook και στο μέλλον μπορεί σε κανονικό βιβλίο. Εν σημαντικό να υπάρχουν όσο πιο πολλές συμμετοχές, τζιαι εν καλό για τον καθένα να συμμετέχει.

Ποιος μπορεί να συμμετέχει;
Οποιοσδήποτε είναι ή ήταν μέρος της κυπριακής μπλογκόσφαιρας.

Σε ποια γλώσσα μπορόυν να είναι γραμμένα τα κείμενα;
Στην κυπριακή διάλεκτο, στη δημοτική ελληνική και στην αγγλική.

Πόσα κείμενα μπορώ να στείλω;
Το όριο είναι 3 κείμενα, τα οποία συνολικά να μη ξεπερνούν κατά πολύ τις 3000 λέξεις.

Μέχρι πότε μπορούμε να στείλουμε τα κείμενα;
Από σήμερα, 26 Ιουνίου, μέχρι την 21η Ιουλίου.

Τι είδους κείμενα μπορούμε να στείλουμε;
Ο,τιδήποτε. Διηγήματα, ποιήματα, τσιατιστά, μαντινάδες, χαικού, κουβέντες του καφενέ…
Μπορείτε να στείλετε κείμενα που ήδη έχετε γράψει, ή να γράψετε καινούρια.

Υπάρχει κάποιος περιορισμός ως προς το περιεχόμενο;
Κανένας μη λογικός περιορισμός. Είναι δεδομένο ότι δεν επιτρέπονται κείμενα με υβριστικό, προκλητικό και εξτρεμιστικό περιεχόμενο.

Κανένα βιογραφικό παίζει;
Μπλογκογραφικό καλύτερα. Όποιος θέλει μπορεί να στείλει το μπλοκογραφικό του, μέχρι 150 λέξεις. Πότε άρχισε να γράφει, γιατί γράφει, για ποια πράγματα γράφει συνήθως κλπ

Αν έχετε οποιεσδήποτε απορίες για οδηγίες μπορείτε να στείλετε email στο odos.vivliou@gmail.com :)
Όποιος θέλει μπορεί να το προωθήσει μέσα τζιαι που το δικόν του μπλογκ!

Με απλά λόγια δηλαδή:
Μαζέψετε τα 3 κείμενα σας που θέλετε να μπουν σε ένα συλλογικό βιβλίο (φροντίστε να μεν ξεπερνούν ούλλα μαζί τες 3000 λέξεις) ή ετοιμάστε καινούργια τζιαι στείλτε μας τα για να τα ετοιμάσουμε για το βιβλίο. Ετοιμάστε τζιαι μια σύντομη περιγραφή του εαυτού σας τζιαι του blog σας μέσα σε 150 λέξεις αν θέλετε τζιαι βάρτε την μαζί. Ταυτόχρονα όμως, προωθήστε την ιδέα για να το μάθουν όσοι παραπάνω bloggers γίνεται τζιαι να έχουμε μεγάλη συμμετοχή. Μεν αντραπείτε τζιαι μεν εύρετε δικαιολογίες: ούλλοι έχουμε κάτι δικό μας στο blog που θεωρούμεν ότι του αξίζει κάτι παραπάνω. Ορίστε μια καλή ευκαιρία για να γίνει μια αρχή!

Περιμένουμε ερωτήσεις, απορίες, διευκρινίσεις, προώθηση και φυσικά τις συμμετοχές όλων!

Δημήτρης Μητροπάνος - Ξεχάστηκα



Όσα κι αν πάρω, δε θα ρεφάρω
είσαι βαρύ κι ασήκωτο τσιγάρο
κι όσο καπνίζω, σε συνηθίζω
μα με πειράζει μοναχά που δε σ’ ορίζω

Τραγούδαγα στις λαϊκές
τα Σάββατα τις Κυριακές
απ’ τις αγάπες που θυμάμαι κάηκα..
Λόγια που λέγαν "σ’ αγαπώ"
είπα ξανά πως δε θα πω,
μα όταν με πήρες αγκαλιά ξεχάστηκα..

Μ’ ένα φιλί σου μου είπες κοιμήσου,
δεν την κατάλαβα ποτέ τη λογική σου..
Έπεσα κάτω κι έπιασα πάτο
κι είν’ η ζωή μου κι η ψυχή μου άνω κάτω..

Τραγούδαγα στις λαϊκές
τα Σάββατα τις Κυριακές
απ’ τις αγάπες που θυμάμαι κάηκα..
Λόγια που λέγαν "σ’ αγαπώ"
είπα ξανά πως δε θα πω,
μα όταν με πήρες αγκαλιά ξεχάστηκα..

Λόγια που λέγαν "σ’ αγαπώ"
είπα ξανά πως δε θα πω,
μα όταν με πήρες αγκαλιά ξεχάστηκα..


[Του έρωτα και της φυγής - 1998]
[Στίχοι, Μουσική: Γιώργος Μουκίδης]

Ντρέπομαι

Κάποτε συμβαίνει κάτι στη ζωή σου -μικρό ή μεγάλο, δεν έχει σημασία- που σε κάνει να ντρέπεσαι και να το κουβαλάς βάρος μέσα σου για αρκετές μέρες. Και κάποτε δεν ξέρεις πώς να αποβάλεις αυτό το βάρος, να ξεφύγεις από τη μνήμη που ταλαιπωρεί το νου σου, να ξεπεράσεις το συμβάν που σε έκανε να ντραπείς τόσο. Μια τέτοια κατάσταση μου έτυχε προχτές και δεν ξέρω πώς να το διαχειριστώ. Αποφάσισα, λοιπόν, να το μοιραστώ μαζί σας. Με πάρα πολλούς από εσάς γνωριζόμαστε προσωπικά, οπότε δεν είναι το ότι θα το μοιραστώ με ξένους που ελπίζω να αποβεί καθαρτήριο, αλλά το ότι θα το ομολογήσω δημόσια, θα εκτεθώ σε οποιονδήποτε τύχει να διαβάσει αυτό το κείμενο και θα αφεθώ στην κρίση αυτού του οποιουδήποτε.

Ντρέπομαι, λοιπόν.

Κηδεία

Κάποτε γίνεσαι εικοσιοχτώ χρονών για να αποφασίσεις να παραστείς στην πρώτη κηδεία στη ζωή σου από την αρχή μέχρι το τέλος της. Κάποτε γίνεσαι εικοσιοχτώ χρονών για να δακρύσεις δημόσια, ανάμεσα σε τόσον κόσμο. Κάποτε βγαίνεις ψεύτης χωρίς να το επιδιώξεις. Κάποτε ο χαμός ενός ανθρώπου, με τον οποίο είχες χρόνια να συναναστραφείς ουσιαστικά, σε κάνει να νιώθεις τόσο πνιγμένος. Κάποτε μια μορφή χαράζεται τόσο γλυκά στη μνήμη σου, όσο αρρενωπή και δυναμική κι αν ήταν πριν από το τέλος της.

Κάποτε ένας τεράστιος ναός γεμίζει σε κηδεία περισσότερο απ' όσο γεμίζει το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου. Κάποτε σ' αυτόν τον τεράστιο ναό, στον οποίο πάντα επικρατεί η μουρμούρα και το κουτσομπολιό, ακούγονται μόνο οι αποχαιρετηστήριες ψαλμωδίες και οι βαριές από το κλάμα ανάσες. Κάποτε παρίστανται σε κηδεία άνθρωποι που δηλώνουν άθεοι ή αγνωστικιστές, παιδιά του δημοτικού, νεαροί με μαλλιά και τατουάζ και δερμάτινα και σκουλαρίκια, νεαρές με ξώβυζα και μίνι, στρατιώτες και στρατιωτικοί, πολιτικοί, φυλακισμένοι, μοναχές, σύσσωμο το ιερατείο μιας ολόκληρης Μητρόπολης, άνθρωποι σε καροτσάκια, σχεδόν όλος ο πληθυσμός δύο χωριών και κόσμος των περιχώρων, ηλικιωμένοι που μετά δυσκολίας καταφέρνουν να μετακινηθούν. Κάποτε σε κηδεία όλοι, ΟΛΟΙ, είναι ειλικρινώς θλιμμένοι. Κάποτε σε κηδεία ο Δεσπότης δακρύζει και κλαίει με αναφιλητά ενώ διαβάζει τον επικήδειο. Κάποτε οι ογδοντάχρονοι του χωριού δηλώνουν ότι "πάντως τόσον κόσμο σε κηδεία, πρώτη φορά είδα". Κάποτε όλοι ξέρουν, αγαπούν, σέβονται και εκτιμούν έναν παπά.