Isn't this where we came in?
Pink Floyd - Outside The Wall/In The Flesh?

**Spoiler Alert**


Τούτοι οι Μαθκιατίτες.. άμπα τζιαι καρτερούν να το μάθουμεν ούλλοι μαζί. Όι. Να μας χαλάσουν την έκπληξη!

Unbalanced

Που τη μιαν έχω πάρα πολλήν ενέργεια τζιαι όρεξη μέσα μου, θέλω να γράψω πράματα, να τελειώσω το μαυρογέριμον το Suicidal [12], να γράψω τζι' άλλα, να γεννήσει ο νους μου φάτσες τζιαι τόπους τζιαι αντικείμενα τζιαι αισθήματα τζιαι χρώματα τζιαι μυρωθκιές, να φκάλω φωτογραφίες, να παίξω μαζί τους στο Photoshop, να ζωγραφίσω, να ακούσω μουσικές, να θκιαβάσω βιβλία, να δω ταινίες, να φκω στον ήλιο, να δω τα κίτρινα χωράφκια να κάμνουν τέλειες αντιθέσεις με τα μωβ ηλιοβασιλέματα τζιαι τα σύννεφα της δύσης να φιλτράρουν το φως του ήλιου.

Που την άλλην η όρεξη μου καταπνίγεται σα διαδήλωση τριών δεκαπεντάχρονων απέναντι σε ορδές πάνοπλων αστυνομικών, διότι ο νους μου έννεν απλά δυσλειτουργικός, αλλά α-λειτουργικός. Μια ανείπωτη πίεση σφυροκοπά τα τοιχώματα του, νιώθω τους κροτάφους μου να πάλλονται έντονα, σε σημείο που νομίζω ότι η κίνηση φαίνεται έντονα και σε κάποιον που στέκει απέναντι μου. Θυμός τζιαι νεύρα τζιαι αδιέξοδα τζιαι λέξεις που θα έπρεπε να βρίσκουν την έξοδο κινδύνου, αλλά εν τυφλές τζιαι μοιραία αποδέχονται την τύχη τους να σαπίσουν τζειμέσα. Τζιαι θυμός.
Τζιαι νεύρα. Τζιαι προβλήματα. Πολλά προβλήματα. Μιτσιά τζιαι μεγάλα. Τζιαι η πίεση να σφυροκοπά. Τζιαι τζείνο το αιώνιο το βουητό, που τες τελευταίες μέρες εδυνάμωσεν πιο πολλά που ποττέ, το βουητό που έβαλε σκοπό να με οδηγήσει τζιαι στην παράνοια με τα απαιτούμενα ιατρικά έγγραφα. Τζείνο το βουητό που για να φκάλει φάουσαν καμιάν ημέρα, εννα αρκέψω να διώ την κκελλέ μου με το δεξί της κομμάτι πάνω στον τοίχο επανηλειμμένα, ώσπου να ξιμαρίσει ο τοίχος που τα γαίματα τζιαι τη φαιάν ουσία τζιαι να σταματήσει επιτέλους να ακούεται η καταραμένη νότα.

Τζιαι ένα δάκρυ τζιαι έναν ποφύσημα τζιαι λλία αναφιλητά τζιαι λλίη κεκαλυμμένη αγάπη.

Τζιαι να πρέπει να τα συμμαζέψω ούλλα τζιαι να τα συγκρατήσω μες τούντον νουν, που μετά βίας κραθκιέται να μεν δώκει παραίτησην. Tad tough.

So, fuck it. Πάω να ππέσω, παρέα με την πιο αρρωστημένη, καταραμένη μουσική μες το δεξί μου φτιν.

Υ.Γ.: Τζιαι όι, εν θέλω ούτε συμπαράσταση, ούτε θάρρος, ούτε συμβουλές, ούτε τίποτε. Κρατήστε τα για τους εαυτούς σας.
Υ.Υ.Γ.: Φράσεις από το πιο πάνω είναι πιθανό να ξαναχρησιμοποιηθούν σε μετέπειτα κείμενο μου. 


Συγγνώμη..


.. αλλά ήθελα να μοιραστώ μαζί σας τούντην εικόνα. I feel violated, too. Τωρά προσπαθήστε να συνεχίσετε τη μέρα σας!

ReTwisting : Στο καλό, Νίκο Παπάζογλου [17.4.11]

Όσο αξεπέραστη και να είναι η λατρεία μου για το Μητροπάνο, θυμάμαι ότι ένα χρόνο ακριβώς πριν από αυτόν έφυγε ο Νίκος Παπάζογλου..

ReTwisting : Δημήτρη;; [17.4.12]

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ.
Ένας χρόνος..

Αποτέλεσμα Αποκατάστασης

Για να ολοκληρωθεί η ιστορία που σας ανέφερα την άλλη φορά με την αποκατάσταση μιας παλιάς φωτογραφίας του παππού τζιαι της γιαγιάς μου, ορίστε τζιαι το πώς φαίνεται τυπωμένη η επεξεργασμένη σε μέγεθος 20x30 cm δίπλα που την αυθεντική, ταλαιπωρημένη φωτογραφία.

Ο παππούς τζιαι η γιαγιά εννοείται ότι ενθουσιαστήκαν τζιαι έφυεν νάκκον η φάτσα τους μόλις την είδαν!


Δίαιτα my ass

 Τάχα προσέχω όσο μπορώ. Τρώω όπως το βόρτον. Η τελευταία μου έμπνευση:

Δημητριακά Kellogg's Special K, γάλα, κομματάκια σοκολάτας Lion και Smarties.. Το κουτάλι μπορεί να βουτηθεί μέσα σε Nutella για να συμπληρωθεί το σοκολατένιο overkill!

Πάμε για τύπωμα!


Όχι, δεν αναφέρομαι στο τύπωμα του βιβλίου μου, το οποίο δεν έχω την παραμικρή ιδέα αν θα έρτει ποττέ.. Μιλώ για τύπωμα φωτογραφιών..

Δευτέρα ή Τρίτη θα πάω να τυπώσω τη φωτογραφία της γιαγιάς και του παππού μου που αποκατέστησα προχτές. Εσκέφτηκα να σας το πω για να μου πει αν ενδιαφέρεται κάποιος να του τυπώσω οποιαδήποτε φωτογραφία μου.

Υπενθυμίζω τους τόπους στους οποίους βρίσκετε τις φωτογραφίες μου:

Η πρώτη μου αποκατάσταση φωτογραφίας


Όταν ήρτα σπίτι σήμερα μετά τη δουλειά τζιαι επήα να χαιρετήσω τη γιαγιά μου, έσπευσε να μου δείξει ούλλο χαρά κάτι αρχαίες φωτογραφίες που ηύρεν συγυρίζοντας τα ερμάρκα τους. Μια που τζείνες έδειχνε την ίδια τζιαι τον παππού μου, όταν τζείνος ήταν στρατιώτης, φρεσκοαρραβωνιασμένους τζιαι νεότερους απ' όσο θα μπορούσα ποττέ να τους φανταστώ. Η φωτογραφία χρονολογείται που το 1964 τζιαι ο χρόνος άφηκεν απλόχερα τα σημάθκια του πάνω της. Μόλις την είδα τζιαι εκατάλαβα πόσον δεμένη εν η γιαγιά μου μαζί της, είπα της να μου τη δώκει τζιαι να της την πάρω πίσω πιο μετά. Είπεν ότι ήθελεν να τη μεγαλώσει τζιαι να την κορνιζάρει, οπότε επωρώθηκα ακόμα παραπάνω για να καταφέρω τζείνο που είχα αποφασίσει λλίο πριν.

Εν είχα ξανακάμει αποκατάσταση φωτογραφίας τζιαι, όσο καλός τζιαι αν είμαι με το Photoshop, εν τα ξέρω ούλλα τζιαι υπάρχουν πολλά κόλπα ακόμα να μάθω. Μετά από ένα γλήορο ψάξιμο στο ίττερνε, είδα κάποια tips τζιαι εξεκίνησα. Τέσσερεις ώρες μετά, έχω έναν αποδεκτόν αποτέλεσμα.