However far away, I will always love you.. However long I stay, I will always love you.. Whatever words I say, I will always love you..
The Cure - Lovesong

A Christmas Carol

Εκείνη τη χρονιά η μικρή πολιτεία αντιμετώπισε μια πρωτόγνωρη κατάσταση.

Ο καιρός είχε αρχίσει εδώ και μερικά χρόνια να γίνεται λιγότερο χειμωνιάτικος αυτές τις μέρες. Οι βροχές λιγόστευαν και τα χιόνια αργούσαν να έρθουν, όμως το τσουχτερό κρύο συνεχιζόταν για όλες τις συννεφιασμένες γιορτινές μέρες, μέχρι και τις αρχές του επόμενου χρόνου. Γι' αυτό και όταν κατέληξε ολόκληρος ο Δεκέμβριος να έχει και ηλιοφάνεια, κανένας δεν εξεπλάγη. Είχαν ξεχάσει σιγά-σιγά και τα χιόνια και τις βροχές και δεν τους έλειπαν καθόλου πια.

Είχε ήδη έρθει η μέρα των Χριστουγέννων, μα πολύς κόσμος ήταν μες στο άγχος και την ανησυχία, σε αντίθεση με όλες τις προηγούμενες χρονιές που περνούσαν τα Χριστούγεννα γελώντας και τρώγοντας σε τραπέζια εφοδιασμένα με ό,τι μπορούσε να ζωγραφίσει η φαντασία. Εκείνη τη χρονιά πολλοί άνθρωποι στη μικρή πολιτεία περπατούσαν πάνω-κάτω με σκυμμένα κεφάλια, φανερά αγωνιώντας, και είχαν νεύρα, τα οποία έβγαζαν πάνω σε άλλους που δεν τους είχαν κάνει κάτι κακό. Οι περισσότεροι είχαν περιπέσει σε τόσο κακή διάθεση, που δεν έδιναν σημασία ούτε καν στα παιδάκια τους, που τους ζητούσαν δώρα και λίγο από το χρόνο τους. Δεν τους ένοιαζε πλέον αν ήταν Χριστούγεννα ή Πρωτοχρονιά -έμοιαζαν κλεισμένοι σε ένα δικό τους, αποκλειστικό κόσμο, στον οποίο ο αέρας είχε χρώμα βαθύ γκρίζο.

Αυτοπροσωπογραφία [2]

Παρασκευή, 28 Νοεμβρίου 2014:
Στο O2 Academy Brixton στο Λονδίνο, βλέπω ζωντανά για τρίτη φορά τους Mastodon στην πρώτη μου συναυλία μετά από περισσότερα από πέντε χρόνια, προσπαθώ να απομακρύνω το mosh pit από δίπλα μου, κάνω ανελέητο headbanging, καταστρέφοντας αυχένες και προκαλώντας πονοκεφάλους, ρισκάρω να κουφάνω εντελώς το ήδη προβληματικό δεξί αυτί και ξελαρυγγιάζομαι γρυλλίζοντας κάθε στίχο με όλη μου τη δύναμη, μέχρι να ακουστεί η φωνή μου πάνω από τις φωνές πέντε χιλιάδων ανθρώπων.

Πέμπτη, 18 Δεκεμβρίου 2014:
Στο δρόμο από Λυθροδόντα προς Λευκωσία, βάζω το δίσκο "Στης Ψυχής το Παρακάτω" και τα μάτια μου ξεκινούν να δακρύζουν από τα πρώτα σαρανταπέντε δευτερόλεπτα ("Αν είσαι πλάι μου μπορώ το φόβο να νικήσω, τον κόσμο ν' αγαπήσω κι ίσως ν' αγαπηθώ - αν είσαι πλάι μου μπορώ να μ' αντιμετωπίσω.."), ενώ συνεχίζουν ("Φτάνουν τα ψέματα που καίνε, οι ψευδαισθήσεις που πονούν, άλλο τα μάτια μου δεν κλαίνε, τα χείλη μου άλλο δε σφαλούν..
") και συνεχίζουν ("Άλλη μια μάχη νικημένος στα σημεία, τώρα δεν έχω παραμύθια, ούτ' αστεία..") και συνεχίζουν ("Τα θέλω μου πιο δυνατά απ' όλη τη ζωή μου κι αν έζησες μαζί μου, κουράστηκες κι εσύ..") και συνεχίζουν ("Σε κοροϊδεύει ο έρωτας, σε κοροϊδεύει ο χρόνος, κι εσύ απάνω στο χορό μετράς την αντοχή σου..") μέχρι να φτάσω στη γαμημένη τη δουλειά.

Twisted Photography : "Εμείς, στην Κύπρο του Σήμερα"

Πρόσφατα ο Οργανισμός Νεολαίας προκήρυξε διαγωνισμό φωτογραφίας με θέμα "Εμείς, στην Κύπρο του Σήμερα".
Έστειλα τρεις συμμετοχές, όμως καμιά δεν κέρδισε κάτι, οπότε μπορώ ελεύθερα να σας παρουσιάσω τις δύο που θέλω.

Communication Breakdown


Play Time


Το τι ήθελα να δείξω με την κάθε μια, νομίζω είναι ξεκάθαρο, όμως θέλω να σημειώσω ότι, ειδικά για τη δεύτερη, αναγκάστηκα να μιλήσω σε κόσμο άγνωστο που απλά έκανε τη βόλτα του και εκτός του ότι ένιωθα πολύ άβολα που μιλούσα σε ξένους και τους ζητούσα να κάνουν κάτι για μένα, χάρηκα όταν είδα την άμεση προθυμία κάποιων να με βοηθήσουν. Αν διαβάζει κάποιος από εσάς, ευχαριστώ!

Επίσης, συγχαρητήρια στους νικητές του διαγωνισμού!