However far away, I will always love you.. However long I stay, I will always love you.. Whatever words I say, I will always love you..
The Cure - Lovesong

Δημιουργία (Μέρος Α')

"Γράψε!"

Αυτή ήταν η λέξη που συνέδεε όλους τους ανθρώπους που συναντούσε στην καθημερινότητά του τον τελευταίο καιρό. Άνθρωποι άγνωστοι μεταξύ τους, άσχετων επαγγελμάτων, από διαφορετικά στρώματα της κοινωνίας, ασύνδετων οικονομικών καταστάσεων και ανόμοιων μορφωτικών επιπέδων. Συγγενείς, γνωστοί, φίλοι, συνάδελφοι, περιστασιακοί που τύχαινε να τον γνωρίσουν για πάνω από πέντε λεπτά. Όλοι χρησιμοποιούσαν αυτή τη λέξη.

"Πρέπει να γράψεις!"

Κάποτε ήταν μια απλή παρότρυνση, ενώ κάποιες φορές μπορούσε να εκληφθεί και ως παράκληση. Άλλοτε έφτανε ξεκάθαρα στα όρια της διαταγής, ενώ σπανιότερα ηχούσε περισσότερο ως ευχή κι ελπίδα. Υπήρξαν περιπτώσεις που ο ήχος της συνοδευόταν με ξεφυσητό απώλειας της υπομονής και άλλες που ερχόταν μαζί με βλέμμα γεμάτο αμφιβολίες. Φυσικά δεν έλειψαν κι εκείνοι που ξεστόμισαν τη λέξη απλώς για να το κάνουν, λες και είχαν την υποχρέωση.

"Γιατί δε γράφεις;"

Έπρεπε, λοιπόν, να γράψει. Επειδή κάποιοι το χρειάζονταν. Επειδή έπρεπε να εξασκήσει το ταλέντο του για να μην το χάσει. Επειδή υπήρχαν άνθρωποι που αγαπούσαν τη γραφή του. Επειδή υπήρχαν αναγνώστες που περίμεναν εδώ και πόσους μήνες για το επόμενο γραπτό του. Επειδή κάποιοι τον έβλεπαν μόνο ως τις λέξεις του. Επειδή ήταν λυπηρό να μην εκφράζει γραπτώς και να μη μοιράζεται όλα εκείνα που έκρυβε ο υπέροχος εγκέφαλός του. Επειδή θα ήταν ήττα για την ανθρωπότητα αν άφηνε τη φαντασία του να δημιουργεί πρωτότυπα σύμπαντα μόνο εντός του κρανίου του. Επειδή κάθε μέρα που περνούσε χωρίς να έχει γράψει κάτι ήταν μια απώλεια για τον κόσμο και για τον ίδιο. Επειδή ήταν το μόνο που έκανε τόσο καλά.

"Ακόμα δεν έγραψες;"


Το σκεφτόταν κι ο ίδιος. Δε μπορούσε να ήταν τυχαία η τόση πίεση που του ασκούσαν όλοι. Και, βεβαίως, δεν ήταν καθόλου διατεθειμένος να πληγώσει, να στεναχωρέσει ή να θυμώσει οποιονδήποτε από τους ανθρώπους που τον έσπρωχναν προς το γράψιμο. Ήταν όντως το μοναδικό κομμάτι της ζωής του, στο οποίο κατάφερνε να διακριθεί για τους σωστούς λόγους.

Ήταν αρκετή δικαιολογία το ότι δεν είχε έμπνευση για να μην το κάνει; Για τον ίδιο ήταν υπεραρκετή, μα για τους άλλους; Σίγουρα όχι. Τι ήξεραν οι άλλοι; Ήξεραν μόνο ότι γράφει. Γνώριζαν απλώς το αποτέλεσμα. Απολάμβαναν τους καρπούς όλων εκείνων των μαχών που λάμβαναν χώρα εντός του, των οποίων το αιματοκύλισμα μεταμορφωνόταν σε λέξεις. Έβλεπαν μόνο τους νικητές των ατελείωτων διαπληκτισμών ανάμεσα σε ιδέες, εικόνες, συνώνυμες κι αντίθετες λέξεις, συναισθήματα και τεχνικές, που συνέβαιναν στις αρένες του εγκεφάλου και της καρδιάς. Η δικαιολογία του δε θα προσέφερε τίποτε απολύτως στη μηδενική παραγωγή και την παντελή απουσία αποτελέσματος.

"Γράψε ρε!"

Έφτασε στο σημείο να το λέει κι ο ίδιος στον εαυτό του τόσο συχνά και τόσο επιτακτικά, που κατάντησε να το σκέφτεται ασταμάτητα. Η λέξη επισκίαζε κάθε άλλη σκέψη στο μυαλό του. Ερχόταν στο στόμα του σε κάθε συνομιλία του. Ηχούσε στα αυτιά του ανάμεσα στις νότες και τους ήχους. Καθρεφτιζόταν στα πρόσωπα που περνούσαν από μπροστά του. Ήταν χαραγμένη στο καθετί που άγγιζαν οι άκρες των δαχτύλων του. Απέκτησε μυρωδιά και τρύπωνε αυθαίρετα στα ρουθούνια του.

"Γράψε!"

Αποφάσισε να γράψει. Μετά από τόσους μήνες αδράνειας, αποφάσισε να γράψει.

Το ένιωθε μέσα του ότι πολύ σύντομα θα ήταν έτοιμος να το κάνει. Το γεγονός θα ήταν πολύ μεγάλο για να το άφηνε στην τύχη. Έπρεπε να υποδεχτεί τη στιγμή με την πρέπουσα λάμψη και μεγαλοπρέπεια. Να δώσει στον εαυτό του την ευκαιρία να εκφραστεί όπως ακριβώς θα το χρειαζόταν. Να μην τον περιορίσει, να μην του στερήσει το παραμικρό. Να μη σταθεί εμπόδιο μπροστά του, μα αρωγός δίπλα του. Να τον εμψυχώσει, κι όχι να τον γεμίσει αμφιβολίες. Έπρεπε να προετοιμαστεί.

Νιώθοντας μέσα του να αναβράζει η έμπνευση, μάζεψε όλα του τα χρήματα.

Έτρεξε κι αγόρασε μολύβια· μεγάλα, μικρά, λεπτά και πιο χοντρά, σκληρά και μαλακά, παραδοσιακά και μηχανικά, μολύβια κάρβουνου και μολύβια χρωματιστά. Πήρε στιλό όλων των χρωμάτων, με μύτες κάθε πάχους, με τζελ και μελάνι, πήρε πενάκια ζωγραφικής και κονδυλοφόρους ξύλινους, πλαστικούς και μεταλλικούς, μαρκαδόρους προσωρινούς και μόνιμους, πήρε ξύστρες και γόμες, ανταλλακτικά μελάνια και διορθωτικά υγρά.

Προμηθεύτηκε χαρτί· σελίδες με γραμμές και χωρίς, φύλλα χαρτιού κάθε είδους και χρώματος και υφής, σημειωματάρια και ημερολόγια. Αγόρασε τετράδια χοντρά και λεπτά, στενόμακρα και κοντύτερα, χαρτόνια, και τετράγωνα, κίτρινα χαρτάκια.

Ήταν έτοιμος; Όχι ακόμα.

Συγκρατώντας μετά βίας την έμπνευση μέσα του, έσπευσε να αγοράσει έναν ολοκαίνουργιο ηλεκτρονικό υπολογιστή, μια γιγάντια, υψηλών προδιαγραφών οθόνη κι ένα τελευταίας τεχνολογίας πληκτρολόγιο, συνοδευόμενο από το ποντίκι του. Πήρε τον ακριβότερο εκτυπωτή και χαρτί κορυφαίας ποιότητας.

Μόλις που άντεξε να καταπιέσει την έμπνευση λίγο ακόμα, όσο για να προλάβει να αγοράσει και να φέρει στο σπίτι ένα τεράστιο, ξύλινο γραφείο, το οποίο τοποθέτησε στο δωμάτιό του, μετά που, αναγκαστικά, πέταξε το κρεβάτι από το παράθυρο.

Η έμπνευση βρισκόταν προ των πυλών.

Έστησε τον ηλεκτρονικό υπολογιστή πάνω στο γραφείο και βιαστικά συνέδεσε τα καλώδια που χρειαζόταν για να δουλέψει σωστά. Ενεργοποίησε την οθόνη και συνδέθηκε στο διαδίκτυο. Τοποθέτησε πληκτρολόγιο και ποντίκι στις θέσεις τους.

Ένιωθε την έμπνευση να φέρνει τρικυμία στο στομάχι του και να καίει την καρδιά του.

Άπλωσε στο υπόλοιπο της ξύλινης επιφάνειας όλα τα είδη χαρτιού, άνοιξε τα τετράδια και τα σημειωματάρια και τα ημερολόγια στην πρώτη τους σελίδα, άφησε τα τεράγωνα, κίτρινα χαρτάκια σε μια γωνιά. Με ιδρώτα στο μέτωπο έξυσε όλα τα μολύβια και τα έβαλε σε σειρά. Άνοιξε τα στιλό και τους μαρκαδόρους και τα πενάκια, κι έβαλε μελάνι στους κονδυλοφόρους, ετοίμασε τις γόμες και τα διορθωτικά υγρά λίγο παραπέρα.

Είχε φτάσει η στιγμή. Ήταν έτοιμος. Όπως κι αν αποφάσιζε ο εαυτός του να εκφραστεί -παραδοσιακά, ηλεκτρονικά ή και σε πιο ρετρό στιλ-, όλα ήταν έτοιμα. Και η έμπνευση είχε ζωντανέψει μέσα του, είχε θεριέψει και τίποτε πια δεν την κρατούσε φυλακισμένη. Σαν ένα θηρίο που, πλέον, έχει γίνει μεγαλύτερο από το κλουβί του.

Καθισμένος μισό μέτρο μακριά από το υπέρογκο γραφείο, που έπιανε όλο το χώρο του μικρού του -άνευ κρεβατιού- δωματίου, έσκυψε μπροστά κι άπλωσε τα δύο του χέρια. Οι παλάμες του ακούμπησαν την άκρη της ξύλινης επιφάνειας.

Μέσα του εκρήγνυτο ένα αβυσσαλέο ηφαίστειο.

Με ένα βλέμμα παράφορης έντασης, κοίταξε το γραφείο και την παρέλαση άψυχων αντικειμένων που γινόταν πάνω σε αυτό. Τα γουρλωμένα μάτια του παρέμεναν στις κόγχες τους σαν από θαύμα.

Είχε έρθει η στιγμή.

Ένιωσε τη συσσωρευμένη πίεση όλων αυτών των μηνών να κατακάθεται στο κεφάλι του και το βάρος της τον έκανε να σκύψει για δύο δευτερόλεπτα, μα η σφοδρότητα της έμπνευσης που ερχόταν σαν χείμαρρος από μέσα του, επανέφερε το κεφάλι σε θέση ευθυτενή, με τεντωμένο λαιμό και υπερδιογκωμένες φλέβες.

"ΓΡΑΨΕ!"

Δεν έγραψε. Δεν πήρε ούτε μολύβι, ούτε στιλό. Δεν άγγιξε κανένα μαρκαδόρο και δεν άπλωσε ούτε δαχτυλάκι στο πληκτρολόγιο.

Κι όμως όλα γέμισαν.

Τα φύλλα χαρτιού και τα σημειωματάρια και τα ημερολόγια, όπως και τα τετράγωνα, κίτρινα χαρτάκια και τα τετράδια, τα χαρτόνια -όλα!- και η οθόνη του υπολογιστή· όλα γέμισαν από τον εμετό που εκσφενδονίστηκε με τόση δύναμη από μέσα του.

Ήταν ένας πολύ παράξενος εμετός· ένα υγρό κόκκινο και κίτρινο και πράσινο και γκρίζο, μπλε και πορτοκαλί, ροζ και μωβ. Μέσα του είχε κομμάτια σκληρά, σαν πετράδια, καφέ και σκουροκόκκινα και κατάμαυρα. Κάποια πιο μαλακά σημεία έμοιαζαν με ζελεδάκια -στο χρώμα και στην όψη. Σε κάποια σημεία, ακόμα και μετά από κάποια λεπτά, το αναβράζον υγρό δημιουργούσε φυσαλίδες, ενώ αλλού είχε στεγνώσει κι έμοιαζε με παγωμένη σοκολάτα.

Είχε πάει παντού, είχε καταβρέξει κάθε κομμάτι χαρτιού στο γραφείο, είχε λερώσει την οθόνη του ηλεκτρονικού υπολογιστή κι ένα μέρος του είχε μπει μέσα της· φαινόταν να παίρνει την καθοδική του, πολύχρωμη, ακανόνιστη πορεία στο εσωτερικό της.

Ανασαίνοντας βαριά, και με βλέμμα ήρεμο πλέον, κοίταξε το θέαμα μπροστά του κι ένα χαμόγελο ξεκίνησε να σχηματίζεται στο κάθιδρο πρόσωπό του.

0 Comment(s):

Post a Comment

Περιμένω σχόλια, απόψεις, παρατηρήσεις, σκέψεις, ιδέες, συμβουλές και οτιδήποτε άλλο έχετε να πείτε σχετικό με το θέμα.
Spam και βρισιές δε γίνονται δεκτά.
Για επικοινωνία μαζί μου εκτός του θέματος του post, αποταθείτε εδώ.