Twistedness

ReTwisting: Μητροπάνος - mini αφιερώματα [31.5-1.6.11]

2012-01-29T19:28:00.000+02:00

Με αφορμή το post της Ranias, υπενθυμίζω κάποια από τα αγαπημένα μου κομμάτια του Μητροπάνου.

Δημήτρης Μητροπάνος – Mini αφιέρωμα [μέρος πρώτο]

Δημήτρης Μητροπάνος – Mini αφιέρωμα [μέρος δεύτερο]

Θεέ μου, [2]

2012-01-27T23:59:00.000+02:00

άφησ' τους.

Άφησ' τους να παραπονιούνται για το shειμώνα.
Άφησ' τους να γκρινιάζουν για τες βροshιές.
Άφησ' τους να μάχουνται για τες κρυάδες.

Άφησ' τους να πεθυμούν το καλοτζιαίριν τζιαι τες πυράες τζιαι τες θάλασσες τζιαι τα παγωτά τζιαι τες κουτσουκούτες τζιαι τα κουνούπια.

Αλόπως ξιάννουν ότι κάθε καλοτζιαίριν εν τζιαι ένα φονικόν για την πατρίδα μας.

Άφησ' τους να κατηγορούν το shειμώνα για κακήν διάθεσην, μείωσην της έμπνευσης, κρυολογήματα τζιαι μύξες.
Άφησ' τους να φταίουν τες βροshιές για καθυστέρηση στους δρόμους, πηλωμένα ρούχα, αχτένιστα μαλλιά, άπλυτα αυτοκίνητα.
Άφησ' τους να λαλούν ότι οι κρυάδες κλείουν τους έσσω, κόφκουν τους τη ζωήν τους, κάμνουν τους να μελαγχολούν τζιαι να τρων shιοκολάτες τζιαι να παshινίσκουν.

Αλήθκεια, άφησ' τους.

Συνέχισε να βρέshεις. Shιόνωσε κάμποσον νερόν να πιουν τα δεντρά τζιαι τα χτηνά τζιαι μεις. Σύρε νερά πας το χώμα τζιαι πας τους πεύκους, να φκουν τζείνες οι μυρωθκιές του Παραδείσου, που λλίοι έχουν την τύχη να μυρίζουνται τζιαι ακόμα πιο λλίοι ξέρουν να εχτιμούν. Βρέξε να τρέξουν οι ποταμοί τζιαι να ξιshειλίσουν τα δήμματα. Κάμε κανένα διάλειμμαν να φκει το ουράνιον τόξον τζιαι βρέξε πάλαι. Βρέξε να πηλώσουν οι τόποι τζιαι όποθθεν ρέσσουμεν να αφήννουν σημάιν οι παθκιές μας. Βρέξε να γεμώσουν λάντες οι στράτες, να καθρεφτίζουν τον ουρανόν τζιαι τα σύννεφα τζιαι τον ήλιον. Βρέξε να μας εξαγνίσεις που τα κακά που κάμνουμεν πας τούντην γην.

Κάμε τζι' άλλην κρυάδαν, πέρκει συναχτούμεν έσσω τζιαι δούμεν νάκκον τζείνους που θεωρητικά αγαπούμεν, αλλά ποττέ εν διούμεν σημμασίαν, πέρκει κάτσουμεν στο τζάκιν τζιαι πούμεν κάμποσες πελλάρες τζιαι γελάσουμεν με την ψυshήν μας, τρώωντας χαλλούμιν, ελιές τζιαι ψουμίν στα κάρβουνα, πέρκει αγκαλιαστούμεν λλίον πιο σφιχτά. Κάμε πολλήν κρυάδαν πέρκει κάτι μούττες που εν τζειπάνω τζει ψηλά παώσουν τζιαι ππέσουν τζιαι γινούν κομμάθκια. Κάμε παγετόν πέρκει αναγκαστούν οι καρκιές μας να δουλέψουν πιο γλήορα τζιαι αντιληφτούμεν ότι είμαστεν ζωντανοί τζιαι όι πιόνια μες σε μιαν σκακιέραν ούλλο σκατά. Πάωσ' μας πέρκει βαωθούμεν στους εαυτούς μας νάκκον τζιαι ανακαλύψουμεν πράματα που εν εξέραμεν τζιαι φκάλουμεν έξω άλλα πράματα, όμορφα ή άshημα.

Shιόνισε να δούμεν άσπρην μέρα.

Βάλε τζι' άλλα γκριζόμαυρα σύννεφα πας τον ουρανόν, παν του πολλά.

Άφησ' τους να λαλούν, Θεέ μου, εγιώ είμαι μαζί σου. Ο shειμώνας εν shειμώνας τζιαι αν δεν τα κάμεις τωρά τούτα ούλλα, πότε εννα τα κάμεις; Το καλοτζιαίριν; Για να τους έshεις τζιαι τότε πας την κκελλέ σου;

Βρέξε. Κρυάδισε. Shιόνισε. Δώσ' μας shειμώναν να χορτάσουμεν, πέρκει αντέξουμεν το καλοτζιαίριν που έρκεται..

A Pint of Mandarin Juice (+Making Of)

2012-01-25T22:47:00.000+02:00

Είπαμε ότι θα ξανάκανα χυμό μανταρίνι. Σας έχω και φωτογραφίες από τη διαδικασία.. Αυτή τη φορά βγήκε λίγο περισσότερος από την προηγούμενη.

Ξενοφίλιε, είσαι έτοιμος;

η κούκλα είναι φορτωμένη..

και το flash του N95 8GB μου γαμεί!

νομίζω είναι αρκετά, αφού άφησα ήδη μερικά στη γιαγιά και τον παππού..

ολοκληρώθηκε η προετοιμασία..

αρχίζουμε δουλειά..

ναι, αυτό το λεπτεπίλεπτο, τρυφερό χεράκι είναι δικό μου!

big projects need big tools!

χύνουμε..

the end is near!

τέλος.. almost!

Ένα pint mandarin juice και δύο normal ποτηράκια!

Ποιοί ζηλεύκουν;

Prost! Cheers! Στην υγειά μας! Εΐβα ρε!

Κάποια ρώτησε όλο αμφιβολία "Καθαρίζεις μετά ή τα αφήνεις εκεί;"

οι προηγούμενες τρεις φωτογραφίες λήφθηκαν από την Ανδριανή, την αδερφή μου!

έκαμα τα γυαλλίν!

Poll Results

2012-01-25T17:01:00.000+02:00

Μια εβδομάδα κράτησε αυτή η μικρή ψηφοφορία και τα αποτελέσματα είναι έτοιμα.

Ψήφισαν 39 άνθρωποι. Τα αποτελέσματα:

-10 από τους 39 θέλουν να διαβάζουν μόνο κυπριακά σε αυτό το blog. Δε σκέφτονται τους συνανθρώπους τους εξ Ελλάδος, οι οποίοι δυσκολεύονται με τη διάλεκτο μας!

-3 από τους 39 θέλουν να διαβάζουν μόνο Ελληνικά. Σκέφτηκαν ότι θα καθάριζαν με αυτή την επιλογή, αφού το 90% όσων έγραψα ως τώρα είναι στην Ελληνική και δε θα είχα λόγο να τους κράξω!

-21 από τους 39 πιστεύουν ότι γράφω μόνο μαλακίες, οπότε δεν κάνει καμιά διαφορά η γλώσσα!

-5 από τους 39 θέλουν να πιστέψω ότι ήταν απλά περαστικοί από το blog και έτυχε να ψηφίσουν, διότι, ξέρεις, πολύ συχνά γράφουμε κατά λάθος στον browser μας twistedness.com!

Σας ευχαριστώ που ασχοληθήκατε. Ενημερωτικά, δε θα αλλάξει κάτι στη μορφή των γραφομένων εδώ μέσα. Όπως μου έρχονται, θα τα γράφω και σε όποιον αρέσει.

Πείτε μου τώρα, πόσα θα μου χαρίσετε σα βοήθεια για αγορά καινούριας cameraς; Η δημοσκόπηση θα μείνει ανοικτή μέχρι την πρώτη Κυριακή του Φεβράρη.

Δημήτρης Μητροπάνος : Ο Τυμβωρύχος

2012-01-24T01:23:00.000+02:00

Τα λόγια μου της νύχτας μετανάστες
σε δρομολόγια χωρίς επιστροφή
άσ' τις πλατείες να βογκούν σου λέω άστες
ίσως με βρεις μες στην επόμενη στροφή

Στενεύουν τα περάσματα
οι φίλοι μου φαντάσματα
κι η πόλη μοιάζει γενικώς
τάφος οικογενειακός

Ένας Στρυμόνας και βουλιάζω στα νερά
όπως ψαράς μέσα στη λάσπη της Κερκίνης
οιωνοσκόπος με σημάδια φανερά
χάθηκα πάλι μες στο πρόσωπο εκείνης

Στενεύουν τα περάσματα
οι φίλοι μου φαντάσματα
κι η πόλη μοιάζει γενικώς
τάφος οικογενειακός

Ματώνει στα Κυβέλεια η οθόνη
κι εγώ ρεμβάζω σε πεδία αχανή
στο Μιραμάρε κολυμπούσες πάντα μόνη
και ο Ματθαίος έχει χρόνια να φανεί

Στενεύουν τα περάσματα
οι φίλοι μου φαντάσματα
κι η πόλη μοιάζει γενικώς
τάφος οικογενειακός

Στίχοι: Κώστας Λαχάς
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
[Στου Αιώνα Την Παράγκα - 1996]

Mandarin Juice

2012-01-22T22:10:00.000+02:00

Κατόπιν συγκινητικής παρότρυνσης του αφεντικού μου, είπα ότι θα κάνω μια μικρή προσπάθεια. Ξεκίνησα το Σάββατο, έβαλα το στόχο μου και περιμένω να δω πόσο θα αντέξω πριν κάνω καμιά μεγάλη κατάχρηση (όχι πως απαγορεύεται που και που, βέβαια).

Κομμένο το φαΐ το βράδυ, κομμένα τα -αραιότατα έτσι κι αλλιώς- αναψυκτικά, κομμένες -ει δυνατόν- οι υπερβολές με σοκολάτες. Λίγο περπάτημα όπου και όσο μπορώ, μαύρο ψωμί αντί άσπρου, προσπάθεια για καθημερινό πρόγευμα με τη γιαγιά και όσο πιο υγιεινή διατροφή μπορώ. Μικρές αλλαγές, για να σταθεροποιηθούν στην καθημερινότητα μου σιγά σιγά.

Πριν λίγο θυμήθηκα ότι έχουμε μανταρινιές έξω από την πόρτα μας και ότι λατρεύω το φρέσκο χυμό μανταρινιού. Επίσης, θυμήθηκα ότι τα μανταρίνια έχουν βιταμίνη C, η οποία βοηθά στον πονοκέφαλο. Πετάχτηκα έξω εν μέσω βροχής, έκοψα κάμποσα μανταρίνια και ξεκίνησα. Το αποτέλεσμα ήταν μισό λίτρο τέλειου φρέσκου χυμού μανταρινιών.

Here's the proof:

ReTwisting : Πειρατεία.. Πειρατεία;! [11.3.10]

2012-01-22T17:17:00.000+02:00

Με όλο το χαμό που γίνεται τον τελευταίο καιρό περί SOPA, θυμήθηκα τότε που έκλεισε ο blue-whitegt και τα ανάμεικτα αισθήματα που προκάλεσε το γεγονός σε όλους μας. Ο όρος 'διαδικτυακή πειρατεία' δεν ισχύει, κατά τη γνώμη μου και αυτές οι μαλακίες είναι κάτι το οποίο πρέπει να καταπολεμηθεί μαζικά.

Είχα γράψει τότε μερικές ιδέες περί του θέματος, που κανονικά δεν πρέπει να ενδιαφέρουν κανέναν.

Πειρατεία.. Πειρατεία;!

Περίπατος στη Φύση [3]

2012-01-19T23:02:00.000+02:00

Την περασμένη Τρίτη είχα κενό πρωινό από τη δουλειά και είπα να το εκμεταλλευτώ κάνοντας έναν από τους αγαπημένους μου περιπάτους στη φύση. Εκμεταλλεύτηκα και τον περίπατο για να πάρω κάμποσες φωτογραφίες από τις ομορφιές Της.

Διαδρομή και προορισμός ίδια με εδώ και εδώ.

Λάσπες για τη ΦΟΥΛΗ μου!

Είπαμε ότι κουρεύτηκα;

Μοιάζουν με τρύπες στη Γη που οδηγούν στον Ουρανό.

Light plays..

Τα χνάρια του πριγκηπικού αλόγου μου.

Ντάξει, η αλήθεια είναι ότι ο δρόμος χρησιμοποιείται και για περιπάτους με άλογα.

Χνάρια από τροχούς αυτοκινήτου στον Ουρανό.

Αν απαγορεύεται η είσοδος σε οποιοδήποτε, πώς εισέρχονται οι εργαζόμενοι στη φάρμα; Πώς εισέρχεσαι εσύ, κύριε Αναστασίου;

LΥΘRODONTAS ρε!! Διότι ξέρουμε να γράφουμε!

Διαπίστωσις: Χρειάζομαι μια καλή camera..

.. like a boss!

2012-01-17T22:45:00.000+02:00

Αν με ρωτούσες ποιούς ανθρώπους θα θεωρούσα πιθανώς ικανούς να μου δώσουν έμπνευση για μια σημαντική αλλαγή στη ζωή μου, ο συγκεκριμένος θα έπαιρνε θέση με τριψήφιο αριθμό, με το πρώτο ψηφίο κιόλας να είναι μεγαλύτερο του πέντε. Όχι επειδή δεν έχει την ικανότητα να επηρεάσει κάποιον· αν δεν την είχε, δε θα ήταν αυτός που είναι, αλλά επειδή δε θα περίμενα να ασχοληθεί μαζί μου περί ενός σοβαρού θέματος και εντελώς εκτός του επιπέδου της σχέσης μας. Και εκτός τούτου, γνωριζόμαστε μόλις ένα χρόνο και δύο μήνες.

Το αφεντικό μου. Ένας κοντόχοντρος σαρανταπεντάρης, με μια από τις πιο σημαντικές επιχειρήσεις στον τομέα της στην Κύπρο, με διαθέσεις άλλοτε καλές -πειράγματα, αστεία, γέλια- και άλλοτε κακές -ιδιοτροπίες, φωνές, ιδιοτροπίες ξανά. Επιχειρηματικό μυαλό, με πολλά χρόνια εμπειρίας και συγκεκριμένη τακτική στη διαχείρηση προσωπικού και προϊόντων.

Με φώναξε στο γραφείο του.

Είπε πρώτα ότι είχα κάνει πολύ καλή δουλειά με κείνο που μου είχε αναθέσει από το πρωί. Έκατσα. Έτρωγε κουνουπίδι ωμό.

-Κάνεις δίαιτα, ρε Twisted;

-Όχι, κύριε αφεντικέ.

-Εγώ κάνω, είπε και δάγκωσε λίγο κουνουπίδι.

Του εξήγησα πως οι δίαιτες είναι πολύ περιοριστικές για μένα και λόγω ψυχολογίας έχουν αντίθετο αποτέλεσμα από το επιθυμητό. Άρχισε να μου μιλά για τη ζωή του. Για το πόσο άργησε να κάνει μωρά, για το πόσο καλοπερασάκιας ήταν όταν ήταν στην ηλικία μου, για τις ασθένειες που έχει να αντιμετωπίσει τώρα και για τα κιλά.

-Ό,τι κάνουμε, σε κάποια φάση θα το βρούμε μπροστά μας. Είτε καλό, είτε κακό. Αργά ή γρήγορα θα έρθει η στιγμή που θα το θυμηθούμε και θα καταλάβουμε ότι εκείνη η στιγμή του παρελθόντος έχει αντίκτυπο στο τώρα. Και αυτή η κοιλιά -χτύπησε τη στρογγυλότατη κοιλάρα του- είναι κάτι από το παρελθόν, το οποίο συναντώ πάντα στο δρόμο μου. Ό,τι κίνηση κι αν κάνω, τη βρίσκω μπροστά μου. Είμαι 45 χρονών, έχω τέσσερα μωρά και οι ευθύνες που με βαραίνουν είναι τεράστιες. Παράλληλα, υποφέρω από αυτές τις ασθένειες που σου είπα και ρισκάρω συνέχεια την υγεία μου και το μέλλον των παιδιών μου, λόγω των λαθών που έκανα όταν ήμουν μικρός.

Ήμουν έτοιμος να του πω ότι αν ήθελε να απαλλαγεί από αυτές τις ευθύνες, μπορούσε να εξαφανιστεί από το σπίτι, αφήνοντας τέσσερα παιδιά χωρίς πατέρα, όπως έκανε κι ένας τύπος που ξέρω πολύ καλά προσωπικά. Δε μίλησα όμως, απλά κουνούσα το κεφάλι μου.

-Γι'αυτό, θέλω αυτές τις εμπειρίες μου να τις χρησιμοποιήσω και να βοηθήσω ανθρώπους που αγαπώ κι ενδιαφέρομαι από το οικείο μου περιβάλλον. Και εσύ, σίγουρα, είσαι ένας από αυτούς.

Σταμάτησα να κουνώ το κεφάλι μου και τον κοίταξα. Σοβαρομιλούσε;

Προφανώς, ναι.

-Κοίτα, μου έδειξε ένα ημερολόγιο φετινό. Έβαλα στόχους. Κάθε βδομάδα στοχεύω να κατεβαίνω σε συγκεκριμένο βάρος. Γράφω το στόχο και όταν έρθει εκείνη η μέρα, γράφω το αποτέλεσμα. Τις πρώτες βδομάδες πέτυχα τους στόχους, αλλά μετά απλά πλησίασα. Τώρα προσάρμοσα τους στόχους σε πιο εφικτά επίπεδα για τις επόμενες μέρες και ελπίζω να τους πετυχαίνω σιγά σιγά.

Τον κοίταζα κουνώντας το κεφάλι και προσπαθώντας να φιλτράρω αυτά που έλεγε. Ήταν όλα από καρδιάς; Ήταν όλα όμορφα λόγια για να μου πλασάρει εκείνο που είχε σκεφτεί εξ αρχής; Ήταν ένα μείγμα των δύο;

-Πόσα κιλά είσαι, ρε Twisted;

-Εκατόν έντεκα, κύριε αφεντικέ.

-Ντάξει, είσαι και ψηλός. Εν θεωρείσαι παshής. Είσαι λλίο γεμάτος. Αλλά πρέπει να ξεκινήσεις από τώρα που είναι νωρίς και η κατάσταση είναι αναστρέψιμη. Για να μην καταντήσεις σαν εμένα και να ψάχνεις το λάθος αργότερα. Μπορείς να προσέξεις τις μικρές λεπτομέρειες στη διατροφή σου και να προλάβεις κακές εξελίξεις.

Άνοιξε το συρτάρι του γραφείου του. Έβγαλε από μέσα ένα μικρό ημερολόγιο. Άπλωσε το χέρι και μου το έδωσε.

-Κάνε αυτό το δώρο στον εαυτό σου. Βάλε στόχους.

Το πήρα, τον ευχαρίστησα και έφυγα.

Δεν είχα ιδέα ότι νοιαζόταν τόσο για οποιοδήποτε στην εταιρεία, πόσο μάλλον για μένα που είμαι από τα πιο προσφάτως προστεθέντα μέλη της. Δεν έχω ιδέα πόση δύναμη χρειάζεται για έναν τέτοιο άνθρωπο να μιλήσει περί τόσων και τόσο σημαντικών θεμάτων με κάποιον είκοσι χρόνια νεότερο του και τον οποίο γνωρίζει λιγότερο από ενάμιση χρόνο. Δεν ξέρω πόσο συχνά κάνουν άλλα αφεντικά παρόμοιες κουβέντες με τους υπαλλήλους τους. Δεν ξέρω πόσο καιρό το επεξεργαζόταν στο νου του.

Αυτό που ξέρω είναι ότι ο τύπος ανέβηκε αρκετά σκαλιά στην υπόληψη μου και κέρδισε λίγο ακόμα από το σεβασμό μου.

Σίγουρα θα χρησιμοποιήσω το ημερολόγιο που μου χάρισε και θα βάλω μικρούς, πραγματοποιήσιμους στόχους για να χάσω κανένα γραμμάριο. Επειδή, όμως, μισώ να ξεκινώ οτιδήποτε από Δευτέρα, θα δω πως θα το προγραμματίσω. Και επειδή έχω σε απόθεμα Caprice Παπαδοπούλου, θα τo καθυστερήσω λίγο.

Στην επικότητα του αφεντικού μου, που κατάφερε να με συγκινήσει εκεί που δεν του το είχα, cheers με πουράκι Caprice.

Φιλελεύθερε, Φιλελεύθερε..

2012-01-17T11:55:00.000+02:00

Φιλελεύθερος, 16 Ιανουαρίου 2012, σελίδα 18. Ακετά χτυπητό το λάθος, κύριοι.

εδώ

Porcupine Tree : Normal

2012-01-16T08:01:00.000+02:00

Here is my car, my phone and my TV
I've got it all but you can see through me

But am I here?
It's kind of hard to tell
I do a good impression of myself
But what's normal now anyhow?

Sullen and bored the kids stay
And in this way they wish away each day
Stoned in the mall the kids play
And in this way they wish away each day

Prescription drugs they help me through the day
And that restraining order keeps me well at bay
But what's normal now anyway?

Sullen and bored the kids stay
And in this way they wish away each day
Stoned in the mall the kids play
And in this way they wish away each day

Wish I was old and a little sentimental
You gotta see the waves, looking for the bottle in the waves now..

[Nil Recurring - 2007]

ReTwisting : Twisted Comic - Cat [5.6.11]

2012-01-15T16:48:00.000+02:00

Μια από τις αγαπημένες μου βλακείες, αποτυπωμένη σε (ο Θεός να το κάνει) comic. Αφιερωμένο ακόμα στην αγαπημένη μου Φουλάρα. Θυμηθείτε το και δείτε και τα υπόλοιπα Twisted Comics.

Twisted Comic - Cat

Υ.Γ.: Το post που ανακοίνωσα την προηγούμενη Κυριακή, θα έρθει κάπως καθυστερημένο, αλλιώς θα φροντίσω να αποζημιωθούμε.

New Meme: Bad Joke Eel

2012-01-14T17:56:00.000+02:00

Μπορεί να έφτιαξα το Twisted's Pic(k)s για να ανεβάζω εκεί τις αστείες εικόνες που βρίσκω στο internet, αλλά αυτό απαιτεί ξεχωριστή προσοχή. Δείτε το κι όποιος το καταλάβει.. Οι υπόλοιποι ασχοληθείτε με τις αληθινές και ενδιαφέρουσες ζωές σας!

Δέκα; Στα μούτρα σας!

2012-01-12T23:53:00.000+02:00

Εν cute τούντα παιχνιδάκια ανάμεσα στα blogs, όμως εν είμαι ο τύπος που ενθουσιάζεται με έτσι φασούες. Δηλώνω σας το που τα τωρά ότι εν θα ξαναπαίξω σε παρόμοιο παιχνίδι για πολλύν τζιαιρό. Actually, λοαρκάζω το επόμενο παιχνίδι που θα παίξω, να το ξεκινήσω εγώ. Τέλος πάντων, εκάλεσε με ο φίλτατος Ξενοφίλιος τζιαι εν εμπορούσα να αρνηθώ τούντη φορά. Ξέρετε όμως, εν θα το παίξω ακριβώς όπως μου το διούν. Εν σας κόφτει, αλλά ντα.

1. Αγαπημένη στιγμή: Κάθε στιγμή που περνώ με τη γιαγιά μου, καταφέρνοντας να την κάμω χαρούμενη.

2. Αγαπημένο φαγητό: Κεφτέδες, κουπέπια, σαλάτα χωρίς τομάτα ειδικά φτιαγμένη για μένα, ψωμί χωριάτικο, όλα από τη γιαγιά, όλα στο σπίτι της γιαγιάς.

3. Αγαπημένο άρωμα: Των σκουροκόκκινων, βελούδινων τριανταφύλλων στον κήπο μας, τα οποία εμφανίζονται γύρω στο Φεβρουάριο συνήθως. [reference]

4. Αγαπημένο γλυκό: Μια καλή waffle με nutella, μπισκότο και παγωτό βανίλια. Πολλά καλές κάμνει τες η αγαπημένη μου σερβιτόρα στο Cento, στη Λεμεσό.

5. Αγαπημένο ποτό: Ζεστή σοκολάτα Cadbury, από τα χεράκια μου. Αν μιλούμε για αλκοολούχο ποτό, όπως τον Ξενοφίλιο, λατρεύω μια Hoegaarden σε θερμοκρασίες πολικού ψύχους. [reference]

6. Αγαπημένο βιβλίο: Οι Άθλιοι. [reference]

7. Αγαπημένη έξοδος: α. Tool, live στη Μαλακάσα, στην Αθήνα, 6 Σεπτεμβρίου 2007. Αραιός ο κόσμος. Ήμουν ανετότατα ακουμπισμένος σε κάτι κάγκελα, ακριβώς μπροστά που τη μέση της σκηνής. Έγειρα πίσω και απόλαυσα. Ένιωθα ότι έπαιζαν αποκλειστικά για μένα. Εξωγήινοι κατέβαιναν, έμπαιναν στον εγκέφαλο μου, έκαναν sex με κάθε κύτταρο μου εκεί μέσα, έχυναν ολόγυρα και μετά έφευγαν, για να έρθουν οι επόμενοι. Ήταν η δεύτερη φορά που τους έβλεπα live, μόλις δέκα μήνες μετά τις β. 17 Δεκεμβρίου, Tool και Mastodon live στην Αθήνα. Ο ήχος χάλια, μα η εμπειρία μοναδική. Πλησιάσαμε στο θάνατο από ασφυξία, αλλά το άξιζαν και οι Tool και οι Mastodon.

8. Αγαπημένο τραγούδι: Συνδυασμός δύο κομματιών: Tool : Parabol & Parabola. We are eternal, all this pain is an illusion. [reference]

9. Αγαπημένη σειρά: Monty Python's Flying Circus. [reference]

10. Αγαπημένη διαδρομή: Με τα πόδια μέχρι τα Χελιδόνια. [refrerence]

11. Αγαπημένη ταινία (thanks, marilou): Eraserhead. [reference]

12. Αγαπημένες καιρικές συνθήκες: Κρύο, βροχές και άνεμος.

13. Αγαπημένος μουσικοσυνθέτης: Johann Gambolputty-de-von-Ausfern-schplenden-schlitter-crass-cren-bon-fried-digger-dingle-dangle-dongle-dungle-burstein-von-knacker-thrasher-apple-banger-horowitz-ticolensic-grander-knotty- spelltinkle-grandlich-grumblemeyer-spelter-wasser-kurstlich-himble-eisen-bahnwagen-guten-abend-bitte-ein-nürnburger-bratwürstel-gespurten-mitz-weimache-luber-hundsfut-gumberaber-schönendanker-kalbsfleisch-mittleraucher-von-Hautkopft of Ulm. [reference]

Εν έχω ιδέαν ποιός εκάλεσεν ποιούς, αλλά θα προσπαθήσω να παρασύρω κάποιους:

offshade,
ΦΟΥΛάρα,
Raindrops,
Ænima,
xippasmeni,
Pellameni,
Nonis,
HeatJo,
misharούιν,

περιμένω μαζεμένα μερικά που τα αγαπημένα σας!

Epic Morning

2012-01-10T23:02:00.000+02:00

Καλώς ή κακώς είμαι από κείνους που δίνουν τεράστια σημασία σε κείνα τα μικρά μικρά της ζωής: μπορεί μια μικροσκοπική λεπτομέρεια να μου φτιάξει τη μέρα και μια άλλη λεπτομέρεια, του ιδίου μεγέθους, να μου χαλάσει τη διάθεση για πολύ καιρό. Και έχω την πεποίθηση ότι αυτά τα μικρά παίζουν για όλους κάποιο ρόλο, έστω και μικρότερο από όσο για μένα. Γι'αυτό προσπαθώ, όσο μπορώ, να δημιουργώ τέτοιες στιγμές για τους ανθρώπους που αγαπώ.

Μόλις ξύπνησα σήμερα το πρωί, συνειδητοποίησα ότι με το σωστό προγραμματισμό, θα μπορούσα να δημιουργήσω μια τέτοια στιγμή για τον άνθρωπο που αγαπώ περισσότερο στον κόσμο και ταυτόχρονα για μένα.

Ετοιμάστηκα και είχα ήδη μισή ώρα στη διάθεση μου, πριν την ώρα που έπρεπε να ξεκινήσω για δουλειά. Έκανα μια κλήση σε ένα αριθμό σταθερού. Στο σπίτι δίπλα ακριβώς από το δικό μας.

-Ναι, παρακαλώ;

-Ναι, η κυρία Twistedία;

-Η ίδια..

-Κυρία Twistedία, έχετε ψωμί στο σπίτι σας;

-Ναι, πολύ. Κάτι είχε αρχίσει να υποψιάζεται..

-Έχετε και βούτυρο;

-Έχουμε. Με κατάλαβε και ένιωθα να μου μιλά χαμογελώντας.

-Και τυρί;

-Και τυρί.

-Και μιαν παλιά καπηριέρα, σπασμένη, αλλά που να δουλεύει ακόμα;

-Ναι..

-Έχετε και ρεύμα στο σπίτι σας, κυρία Twistedία;

-Βέβαια έχουμε.

-Εντάξει, άγια*, κάμε καπηρούες* τζιαι έρκουμαι σε λλίο!

-Χαχα, καλά, γιε μου. Μα εκόψαν σας το ρεύμα;

Η γιαγιά μου είναι ο αγαπημένος μου άνθρωπος στον κόσμο. Με τον παππού μου μένουν ακριβώς δίπλα μας. Κάθε πρωί, πριν φύγω για τη δουλειά, τους καλημερίζω και τους αποχαιρετώ. Συνήθως έχουν έτοιμες τις καπηρούες, αλλά δε μπορώ να κάτσω, διότι πάντα βιάζομαι. Το πολύ πολύ να πάρω μισή για το δρόμο. Μετά έρχομαι στην αυλή μας, παίρνω το αυτοκίνητο και ξεκινώ για δουλειά. Ο δρόμος μου περνά μπροστά από τη δική τους αυλή και η γιαγιά μου με περιμένει πάντα στην πόρτα της για να με ξαναχαιρετήσει το δευτερόλεπτο που θα περνώ από μπροστά της. Γυρίζω το κεφάλι μου στα αριστερά, απλώνω το χέρι μου και τη χαιρετώ. Αμέσως μετά, έρχεται στο νου μου η μέρα που θα γυρίσω και δε θα είναι εκεί και συννεφιάζει το βλέμμα μου..

Προς το παρόν, όμως, την έχω και τη χαίρομαι και τη λατρεύω και με λατρεύει. Και ξέρω ότι λατρεύει να με περιποιείται και εγώ λατρεύω να τη βλέπω να το ευχαριστιέται. Είμαι σίγουρος ότι σήμερα το ευχαριστήθηκε όσο κι εγώ.

*άγια: κλητική του γιαγιά στην κυπριακή

*καπηρούες: υποκοριστικό του καπήρες, οι οποίες είναι οι φρυγανιές

Και για το τέλος, μια φωτογραφία που τράβηξα προχτές με ένα Sony Ericsson Xperia Arc S. Έχει τίτλο "Το Πιο Σημαντικό Σπίτι Στο Σύμπαν". Κάνετε μόνοι σας το συσχετισμό.

ReTwisting : Work Talks [12.12.11]

2012-01-08T13:52:00.000+02:00

Πρόσφατο ναι. Το ξαναφέρνω στο προσκήνιο για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι ότι τα σχόλια ήταν κλειστά τότε και δεν είδα τις αντιδράσεις, όσων είχαν αντιδράσεις τουλάχιστον. Ευκαιρία τώρα να βρίσετε και να με κατηγορήσετε για κακή εξυπηρέτηση των πελατών μου. Και ο δεύτερος και σημαντικότερος λόγος είναι ότι μέσα στην εβδομάδα θα έχουμε το πρώτο guest post σε αυτό το μαύρη-μαυρίλα-πλάκωσε blog. Ένας καλός φίλος, ο οποίος εμπνεύστηκε από το συγκεκριμένο post και περνά τα ίδια και χειρότερα καθημερινά -δουλεύει σε τράπεζα- αποφάσισε να γράψει κάμποσα από τα δικά του και να μας τα παρουσιάσει.

Σχολιάστε αβέρτα, λοιπόν και αναμείνατε δεύτερη δόση πελατομαλακίασης.

Work Talks

Optimistic [1]

2012-01-06T13:17:00.000+02:00

As long as I wake up
and hear birds singing
outside my window,
there 's still hope..

Κύριοι του Φιλελεύθερου,

2012-01-04T18:37:00.000+02:00

δεν είμαι από κείνους που δημοσιεύουν μόνον ό,τι τους συμφέρει. Είπα ότι θα ενημέρωνα για την εξέλιξη του ζητήματος και θα το κάνω. Χωρίς να νιώθω την υποχρέωση να δώσω εξηγήσεις σε κάποιον άγνωστο μου, ενημερώνω, κυρίως τους συνbloggers μου ότι αυτές τις μέρες δούλευα εντεκάμιση (11,5) ώρες την ημέρα, εφτά (7) ημέρες την εβδομάδα, οπότε είναι λογικό να μην υπάρχει πάντα ο ιδανικός ελεύθερος χρόνος. Κι όταν υπάρχει ελεύθερος χρόνος, δεν ξοδεύεται αναγκαστικά στο blogging. Γι'αυτό και θα πάρετε σήμερα τη συνέχεια της υπόθεσης μας.

Μετά την ανάρτηση περί της 'αντιγραφής', πήρα άμεσα απάντηση από τον Άριστο Μιχαηλίδη, διευθυντή σύνταξης της εφημερίδας. Από τον ίδιο το Μιχάλη Χατζηβασίλη ήρθε η απάντηση εχτές, καθότι έλειπε στο εξωτερικό. Το ότι απάντησαν και οι δύο είναι υπέρ τους, διότι δείχνει τουλάχιστον ότι υπάρχει η απαραίτητη ευθιξία.

Η απάντηση του Άριστου Μιχαηλίδη (όπως τη δημοσίευσε και ο ίδιος σε σχόλιο του στην ανάρτηση):

Αγαπητέ κύριε Ανδρέα,

Είδα την καταγγελία σου και εκπλάγηκα. Είναι γεγονός ότι έχεις δίκαιο στο ότι έπρεπε να αναφερθεί η πηγή, αλλά δεν έχεις δίκαιο για τις διαστάσεις που δίνεις και προπάντων για τις προσβολές προς ένα δημοσιογράφο, που επί δυο δεκαετίες δίνει καθημερινά εξετάσεις, επώνυμα και η δουλειά του είναι στη δημόσια κριτική. Δεν μιλάμε δηλαδή για κάποιον διάττοντα αστέρα, που κρύβεται πίσω από αντιγραφές και προχειρότητες, αλλά για έναν επαγγελματία της ενημέρωσης και είναι άδικο να εκτίθεται χωρίς καν να πει τη γνώμη του ή χωρίς να του δοθεί η ευκαιρία να δώσει τη δική του εξήγηση ή να διορθώσει κάποιο λάθος, αν έγινε.

Επί της ουσίας λοιπόν: Κακώς δεν αναφέρθηκε ότι το ανορθόγραφο λαπόρτο πρωτοδημοσιεύθηκε στο δικό σου μπλοκ και από εκεί το αναδημοσίευσε ο Μ. Χατζηβασίλης. Αλλά, δεν υπήρχε καμιά πρόθεση κλοπής πνευματικής ιδιοκτησίας. Ο Μιχάλης δεν γνώριζε καν από πού προήλθε το θέμα. Κάποιος του το έδωσε και του είπε ότι το βρήκε στο διαδίκτυο γι΄ αυτό και έκανε αναφορά ότι κυκλοφορεί στο διαδίκτυο, χωρίς να δώσει όμως τη σημασία που έπρεπε για να βρει πού ακριβώς κυκλοφορεί και να το αναφέρει. Αυτό ήταν λάθος, αλλά δεν ήταν σκόπιμο. Εξάλλου, όπου κι αν ρωτήσετε στο δημοσιογραφικό χώρο θα μάθετε ότι ο Χατζηβασίλης έχει κάθε μέρα τις περισσότερες αποκλειστικές ειδήσεις από όλους τους αστυνομικούς συντάκτες της Κύπρου, δεν έχει καμιά ανάγκη να κλέβει από άλλους.

Είναι πάντως πολύ λυπηρό το ότι παρουσιάζεται αυτό το ζήτημα ως ένας πόλεμος των δημοσιογράφων με τους bloggers και ότι υπάρχει ευρύτερα θέμα αντιγραφής των bloggers. Στην πραγματικότητα αυτός ο πόλεμος είναι μόνο στο μυαλό σας και οι αντιγραφές κειμένων εντοπίζονται συνέχεια και από τις δυο πλευρές, μένει να δούμε πού γίνονται οι περισσότερες αντιγραφές και σίγουρα σε αυτή την σύγκριση οι χαμένοι δεν θα είναι στην έντυπη ενημέρωση. Αλλά, επειδή δόθηκαν διαστάσεις, πρέπει να πω ότι αν πράγματι ενδιαφέρεστε για την ενημέρωση ή για μια σοβαρή προσπάθεια να βελτιωθούν πράγματα, θα έπρεπε να χαιρόμαστε και οι δυο πλευρές, όταν συμπληρώνει η μια την άλλη. Παράδειγμα, οι διορθώσεις που έγιναν στο ανορθρόγραφο λαπόρτο δεν νομίζω να πιστεύετε ότι έγιναν επειδή δημοσιεύθηκε στο μπλοκ σας και όχι επειδή προβλήθηκαν από το Φιλελεύθερο. Αυτό εννοώ αλληλοσυμπλήρωση.

Πάντως, τώρα που πληροφορηθήκαμε το λάθος θα φροντίσουμε να το διορθώσουμε στην αυριανή έκδοση.

Πράγματι, την επόμενη μέρα, Ο Φιλελεύθερος αφιέρωσε μια μικρή παράγραφο στη διόρθωση του ζητήματος:

Και η απάντηση του Μιχάλη Χατζηβασίλη:

Αγαπητέ Αντρέα Π.
καλημέρα,

Επειδή απουσίαζα στο εξωτερικό, ενημερώθηκα από τον συνάδελφο Άριστο Μιχαηλίδη για το θέμα που ήγειρες στο μπλοκ σου.

Ειλικρινά εξεπλάγηκα για τις διαστάσεις που πήρε το ζήτημα και ειδικά για τα σχόλια και τα δικά σου και των άλλων μπλόκερς. Δεν περίμενα ότι θα μας χαρακτηρίζετε όλους τους δημοσιογράφους ούτε λίγο ούτε πολύ ως κλέφτες και χωρίς δεοντολογική συνείδηση.

Το ίδιο λάθος που έπραξα εγώ και δεν έψαξα την πηγή προέλευσης της δημοσίευσης, το έπραξες και εσύ καταδικάζοντάς με χωρίς καν να με ακούσεις. Αν έπαιρνες ένα τηλέφωνο στην εφημερίδα και με ζητούσες για να διαμαρτυρηθείς, θα με άκουγες και από κει και πέρα δικό σου θέμα πως θα αντιδρούσες. Όλο αυτό όμως ότι τάχατες δεν έχουμε συνείδηση, ότι κλέβουμε αβέρτα κ.ά. είναι χοντρό. Επί της ουσίας: Η φωτογραφία που δημοσιεύσαμε και τα σχόλια για τα λάθη στο πρόστιμο, ήρθε στην εφημερίδα από κάποιον προφανώς που το είδε στο διαδίκτυο. Ο άνθρωπος δεν ήξερε ότι προερχόταν από το μπλοκ το δικό σου και γι’ αυτό δεν έγινε αναφορά στην πηγή. Δεν έχουμε πρόβλημα να αναφέρουμε ότι το θέμα προερχόταν από το συγκεκριμένο μπλοκ, ή από άλλο. Δεν βγάζουμε σπυράκια με τα μπλοκ (αν πάεις πίσω θα δεις ότι στηρίξαμε το «christofias watch” ως θέμα αρχής να μην διώκονται τα μπλοκς και όχι για πολιτικούς λόγους. Ούτε βεβαίως καθόμαστε και γυρίζουμε τα μπλοκς και κλέβουμε ότι γράφουν. Έχω 29 χρόνια στη δημοσιογραφία και δεν κατηγορήθηκε ποτέ για κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας και δεν θα το κάνω τώρα.

Εν κατακλείδι, απολογούμε για το λάθος, δεν ήταν όμως σκόπιμο και κυρίως δεν συνηθίζω να «κλέβω» αβέρτα όπως μου αποδίδεται σορηδόν. Χαίρομαι που στο τέλος υπήρξε αποτέλεσμα έστω και με ανορθόδοξο τρόπο και διορθώθηκε το λάθος.

Ευχαριστώ και αν το θεωρείς ορθό μπορείς να αναρτήσεις τη θέση μου στο μπλοκ σου.

Κύριοι, είχα σκοπό να συνεχίσω το θέμα με απαντήσεις και αντιπαράθεση, όμως δε θα το κάνω όπως το σχεδίαζα.

Αντ' αυτού, θα αφήσω τα σχόλια των συνbloggers μου εδώ και εδώ -με τα οποία συμφωνώ στην πλειοψηφία- σαν απαντήσεις προς εσάς και θα τελειώσω το θέμα από την πλευρά μου εδώ.

Ξέρω ότι πολλοί πιστεύουν ότι έκανα ό,τι έκανα με σκοπό την προώθηση του blog μου ή τη δική μου προβολή. Ορίστε η απάντηση και σε αυτούς λοιπόν.

Εκείνο που ζητώ είναι η αναγνώριση της αυθεντικότητας για οτιδήποτε και όχι μόνο στο internet. Από τη στιγμή που παραδέχτηκαν οι άνθρωποι του Φιλελεύθερου ότι όντως ήταν λάθος η μη αναφορά της πηγής και προέβησαν σε διόρθωση -και χωρίς να σημαίνει ότι πιστεύω πως δεν υπήρχε καμιά ευθύνη του δημοσιογράφου εξ αρχής- είμαι εντάξει.

Συνεχίζω το blogging μου στην αφανή πλευρά του internet και συνεχίστε εσείς τη δημοσιογραφία σας. Με περισσότερη προσοχή στο μέλλον, για να είμαστε όλοι ευτυχείς με τις διορθώσεις που μπορεί να αποφέρει η συνεργασία μας στην κοινωνία.

2012

2012-01-01T23:58:00.000+02:00

Κάθομαι γυμνός μπροστά στον υπολογιστή. Κρατώ το κεφάλι μου με τα δύο μου χέρια. Ναι, πληκτρολογώ με τη δύναμη της σκέψης. Πόνος. Τι σκατά; Μπήκε το 2012 κι ακόμα ισχύουν τα πιασίματα κάτω από την ωμοπλάτη, εξ αιτίας λανθασμένης στάσης ύπνου; That's so 2011!

Ψες, μισή ώρα πριν τα μεσάνυχτα, έσβησαν οι μηχανές μου. So typical. Κοιμήθηκα. Ο κόσμος δεν κοιμόταν.

Ο κόσμος γιόρταζε την αλλαγή του χρόνου. Κάποιοι σε οικογενειακά συμπόσια, κάποιοι έξω. Πολλή μουσική∙ τραγουδίστριες που έχουν πιο πολύ ταλέντο στον κώλο παρά στις φωνητικές χορδές και τραγουδιστές που βγάζουν τα φρύδια τους και κάνουν πλαστικές επεμβάσεις στις μύτες τους είχαν την τιμητική τους. Τραγουδίστριες που κάνουν 'μαγιά' τα μαλλιά και 'παγιά' τα παλιά και χορεύτριες που λικνίζονται στους ρυθμούς του 'Κανείς εδώ δεν τραγουδά', λες και είναι κάποια από τις μαλακίες της Βίσση. Πολύ γέλιο∙ χιλιοειπωμένες βλακείες στην τηλεόραση, φάρσες με σκοπό να σε κάνουν να γελάσεις με το πάθημα του άλλου σκεφτόμενος 'ευτυχώς που δε συνέβη σε μένα', αστεία τα οποία βαρέθηκαν ακόμα κι εκείνοι που τα επαναλαμβάνουν κάθε χρόνο, cliché εκφράσεις, φάτσες που εμφανίζονται στην τηλεόραση κάθε πρώτη κάθε χρόνου, απλά για να γεμίζουν κενές θέσεις καλεσμένων. Πολύ φαΐ∙ αυτές οι μέρες είναι τα ιδανικά άλλοθι για οποιαδήποτε κατάχρηση και ο καθένας φροντίζει να τις αξιοποιεί σαν τέτοια, διότι οι διαφημίσεις διαιτών ή χαπιών ή γυμναστηρίων ή δημητριακών για 'να χάσεις τα περιττά κιλά των γιορτών', δε θα είχαν κανένα λόγο ύπαρξης από τη δεύτερη βδομάδα του Γενάρη. Πολύ ποτό∙ κανένας δε θα σε κατακρίνει για ό,τι πιεις και όσο πιεις, διότι το εορταστικό κλίμα των ημερών επιβάλλει το μεθύσι, επιβάλλει την αποστασιοποίηση από την πραγματικότητα για να διασκεδάσεις, χωρίς να ενδιαφέρεται αν στο δρόμο για το σπίτι καρφωθείς πάνω σε κάποιο δέντρο ή, ακόμα χειρότερα, επιζήσεις μιας σύγκρουσης από την οποία οι συνεπιβάτες σου δε βγουν ζωντανοί.

Νύχτωσε το Σάββατο και ξημέρωσε η Κυριακή. Έφυγε το 2011 και ήρθε το 2012.

2012 [δύο χιλιάδες δώδεκα <ðˈiɒ çiliˈaðɜs ðˈɔːðɜka>]: Έτος. Μετά το 2011. Πριν το 2013. Θεωρητικά. Διότι η αλλαγή του χρόνου που γιορτάσαμε σήμερα, είναι και η τελευταία στην ιστορία. Πριν προλάβει να ολοκληρωθεί η χρονιά που διανύουμε, μπλε-ροζ σκουλήκια από το άστρο Ζήτα του Λύκου 424, θα έρθουν με τα υπερσύγχρονα, μικροσκοπικά σκάφη τους, τα οποία θα φαίνονται σε εμάς σαν απλά περιττώματα περιστεριών, θα καταστρέψουν τις μπογιές των αυτοκινήτων μας, οδηγώντας τον πλανήτη σε πλήρη αταξία, σε ένα χάος το οποίο θα τους δώσει την ευκαιρία να ανέβουν στην εξουσία. Μόλις ανέβουν στην εξουσία, θα μας παρουσιάσουν το μοναδικό τρόπο επανάκτησης της γυαλάδας των αυτοκινήτων μας, ο οποίος θα είναι η δολοφονία όλων όσων έχουν καλύτερο αυτοκίνητο από εμάς. Όταν ολοκληρωθεί η διαδικασία, θα απομείνει ένας αμερικάνος που οδηγεί ένα Hummer, ο οποίος πάνω στη χαρά και τον ενθουσιασμό του που επιβίωσε της μαζικής σφαγής, θα πεθάνει πνιγμένος από το γιγάντιο burger, το οποίο θα χλαπακιάζει τη στιγμή της ανακοίνωσης του νικητή, εξανεμίζοντας έτσι κάθε ελπίδα του ανθρώπινου γένους για διαιώνιση. Τότε, τα μπλε-ροζ σκουλίκια θα βγάλουν τα κοστούμια και θα συρθούν στη γη, σε κάθε εκατοστό γης. Θα καταβροχθίσουν όλα όσα άφησε πίσω της η επιδημία 'άνθρωπος΄, θα ανακυκλώσουν τις δυνάμεις της φύσης, θα εξελιχθούν, θα αποκτήσουν φτερά και λέπια, θα καθαρίσουν τον αέρα και το νερό και θα προετοιμάσουν τον πλανήτη για τον επόμενο μεγάλο φιλοξενούμενο, με την ελπίδα να μην τα κάνει κι εκείνος σαν τα μούτρα του, όπως ο προηγούμενος.

Αυτό έλεγε η προφητεία περί του τέλους του κόσμου το 2012 την τελευταία φορά που τη διάβασα.

Νύχτωσε το Σάββατο και ξημέρωσε η Κυριακή. Έφυγε το 2011 και ήρθε το 2012.

2012 [δύο χιλιάδες δώδεκα <ðˈiɒ çiliˈaðɜs ðˈɔːðɜka>]: Έτος. Δίσεκτο. Ξεκινά με Κυριακή. Έχει τρεις Παρασκευές-και-δεκατρείς ανά τρεις μήνες από το Γενάρη (Ιανουάριος, Απρίλιος, Ιούλιος). Κάτι τέτοιο θα ξανασυμβεί το 2040. Αν δε συμβούν τα γεγονότα της προηγούμενης παραγράφου, που σίγουρα θα συμβούν.

Νύχτωσε το Σάββατο και ξημέρωσε η Κυριακή. Έφυγε το 2011 και ήρθε το 2012.

2012 [δύο χιλιάδες δώδεκα <ðˈiɒ çiliˈaðɜs ðˈɔːðɜka>]: Έτος. Σαν το 2011. Και σαν το 2010. Και σαν το 2009.. Γεμάτο αδικίες, πόνο, φτώχεια, πείνα, θάνατο, ψέμα, πόλεμο, μίσος, καταστροφή, πλημμύρες, πυρκαγιές, φόνους, ατιμίες, κλοπές, κι άλλο ψέμα, εκμετάλλευση, κενές υποσχέσεις, χαμένες προσπάθειες, ισοπεδωμένα όνειρα, ανεκμετάλλευτες ευκαιρίες, νεκρές ηθικές αξίες, ψεύτες ηγέτες, πρόβατα ψηφοφόρους, άθλια πρότυπα, σκατά μουσική, υπερεκτιμημένες ταινίες, φαντεζί κώλους, αστραφτερά πλαστικά χαμόγελα, άδεια κηρύγματα, χειραγώγηση του κόσμου, τρομοκρατία του κόσμου, καθοδήγηση του κόσμου, διαγραφή της ταυτότητας, της ελευθερίας, της προσωπικότητας και της ανεξαρτησίας του προσώπου. Αλλά, hey, always look on the bright side of life. Πάντα υπάρχει και μια θετική νότα, κάθε καινούρια χρονιά. Η θετική νότα για το 2012 είναι αυτή: ♪⁺.

Νύχτωσε το Σάββατο και ξημέρωσε η Κυριακή. Έφυγε το 2011 και ήρθε το 2012.

Και; Ξύπνησα ξανά με μια καταπληκτική ιδέα για καινούρια δημοσίευση και κατέληξα να γράφω μια μαλακία και μισή σαν αυτή. Ξύπνησα ξανά και είδα τον ίδιο τοίχο απέναντι μου. We are eternal, all this pain is an illusion λέει η χειροποίητη αφίσα πάνω από την πόρτα. Γαμήσου, εαυτέ μου του 2005. Ξέρω ότι το έκανες για μένα, αλλά δεν πιάνει πάντα.

Κοιμήθηκα στο 2011 και ξύπνησα στο 2012. Το mp3 player έπαιζε ακόμα το δεύτερο δίσκο από το The Wall. Ελπίζω να αποκοιμήθηκα κατά το Comfortably Numb. Ήμουν πάλι πιασμένος. Τα πόδια μου ήταν πάλι παγωμένα. Τα σεντόνια ήταν πάλι άνω κάτω. Οι παντόφλες ήταν πάλι κρύες κι αφιλόξενες. Το κεφάλι μου πάλι ένιωθε σαν τύμπανο στο drum kit του Danny Carey. Το σημειωματάριο δίπλα στο κρεβάτι ήταν πάλι άδειο.

Ο χρόνος αλλάζει. Ο χρόνος αλλάζει, όχι κάθε 365 μέρες, αλλά κάθε στιγμή, κάθε δευτερόλεπτο που περνά. Ο χρόνος αλλάζει συνέχεια κι όμως όλα μένουν πάντα τα ίδια.

Ο χρόνος δεν υπάρχει. Τα έχουμε ξαναπεί.

Ευχές; Ειλικρινώς εύχομαι να έχει ο κάθε ένας από εμάς την υγεία του και την ψυχική δύναμη να αντέξει τα τόσα σκατά στα οποία εκτιθέμεθα καθημερινά. Και μαζί με την υγεία μας, να έχουμε τα αγαπημένα μας πρόσωπα μαζί με τη δική τους υγεία. Και ειλικρινά εύχομαι, αν είναι να έρθει κάποιο τέλος σύντομα, να είναι το τέλος της ανθρωπότητας. Να δώσουμε σε αυτόν τον πλανήτη την ευκαιρία να ανασάνει, να λειτουργήσει φυσιολογικά, όπως ήταν κατασκευασμένος να λειτουργεί από την αρχή.

Κι επειδή το comic από το περσινό post εξακολουθεί να βρίσκεται στα αγαπημένα μου και συνεχίζω να συμφωνώ μαζί του:

Έστειλα email στο Φιλελεύθερο

2011-12-28T23:20:00.001+02:00

Σχετικά με το θέμα που όλοι, πλέον, γνωρίζουμε, έστειλα μόλις τώρα email στις δύο διευθύνσεις επικοινωνίας του Φιλελεύθερου. Αν υπάρξει απάντηση θα σας ενημερώσω άμεσα.

Σας ευχαριστώ όλους για τη στήριξη και την προώθηση του θέματος.

click για πλήρες μέγεθος

Μιχάλη Χατζηβασίλη του Φιλελεύθερου, αντράπου

2011-12-25T18:13:00.000+02:00

Στες 4 του Δεκέμβρη έγραψα τούτο το post περί ανορθογραφιών στα πρόστιμα της αστυνομίας. Στες 6 του Δεκέμβρη, στην εφημερίδα Ο Φιλελεύθερος, δημοσιεύθηκε ένα άρθρο, υπογεγραμμένο από το Μιχάλη Χατζηβασίλη, με τίτλο "Ανορθόγραφα τα πρόστιμα της Αστυνομίας". Τυχαίο; Καθόλου! Το συγκεκριμένο άρθρο ήταν μια σχεδόν αντιγραφή του post μου, χωρίς καμιά άδεια από μέρους μου ή παραπομπή στο αρχικό κείμενο!

Ο Φιλελεύθερος, Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2011

σελίδα 32

click για πλήρες μέγεθος

Πάμε για έναν έλεγχο αντιγραφέντων αναφορών; Πάμε:
"ολογράφος": ☑
"απ. Εγγραφής": ☑
ενικός - πληθυντικός: ☑
τονισμός μονοσύλλαβης λέξης: ☑
"ταχύτητ-α": ☑
φωτογραφία με τες επισημάνσεις μου: ☑

Σοβαρά ρε κουμπάρε, ως τζιαι τη φωτογραφία μου εχρησιμοποίησεν την. Το πρόβλημα μου εννοείται πως έννεν η οποιαδήποτε αντιγραφή, αλλά η παντελής έλλειψη αναφοράς στην αρχική πηγή. Διότι ούτε την άδεια μου εζήτησε, ούτε φιλούθκια είμαστεν για να έshει το δικαίωμαν να με αντιγράφει, ούτε ανέφερε πόθθεν ήβρεν το θέμα.

Τζιαι μεν μου πεις, Μιχάλη, ότι έννεν που δαμέσα που "εμπνεύστηκες". Πόσος κόπος ήταν να αναφέρεις ότι ενημερώθηκες περί της κατάστασης από το τάδε blog; Οξά τα blogs εν αξίζουν αναφοράς ή αναγνώρισης του πρωτότυπου υλικού που μπορεί να περιέχουν;

Ήμουν έτοιμος να γράψω ότι καλώ το συγκεκριμένο δημοσιογράφο σε απολογία, αλλά εν κρίμαν ο κόπος μου μάλλον.

Αντ' αυτού, αναγνωρίζω το αποτέλεσμα της προβολής του θέματος μου μέσω του δικού του άρθρου στη συγκεκριμένη εφημερίδα, χωρίς να του δικαιολογώ ούτε ίντσα credit εννοείται, τζιαι παρουσιάζω σε ούλλους μας τα νέα, ανανεωμένα, ανορθόγραφα, πλέον, πρόστιμα της Αστυνομίας.

Μάλιστα, μάλιστα. Έβαλα τον ίδιο αρφό μου, που ετσίμπησεν το προηγούμενο πρόστιμο, να πελλοβουρά μες τους δρόμους για να δω αν είshεν αποτέλεσμα το post μου. Τζιαι ιδού τα αποτελέσματα:

ωραίο watermark, α;

Ούλλα ολόσωστα τζιαι ορθογραφημένα! Τζιαι ο πληθυντικός ευγενείας τζιαι ο αριθμός εγγραφής τζιαι το "ταχύτητας" ολόκληρο τζιαι το ολογράφως με ωμέγα τζιαι το σεντ δίχως τόνο. Πόσο δύσκολον ήταν, κυρία Αστυνομία;

Τωρά το μόνο πρόβλημα που εν ελύθηκεν είναι η πελλάρα του αρφού μου να βουρά..

Προς Μιχάλη Χατζηβασίλη: Δικαιούσαι να χρησιμοποιήσεις τες πληροφορίες που περιλαμβάνονται σε αυτό το post, όπως και τη φωτογραφία, φτάνει να αναφέρεις στο άρθρο σου την πηγή. Εννα σε παρακολουθώ.

Προς τους συνbloggers: Παρακαλώ προωθήστε το όσοι θέλετε, ώστε να είμαστε σίουροι ότι ο δημοσιογράφος θα το θκιαβάσει τζιαι αφενός θα ενημερωθεί περί της εξέλιξης του θέματος τζιαι αφετέρου θα αποκτήσει τη δυνατότητα να εξιλεωθεί για την παράλειψη της πηγής στο προηγούμενο άρθρο του.

Επίσης, αννοίω ξανά τα σχόλια, για να δω τες απόψεις σας.

Eraserhead

2011-12-24T23:27:00.000+02:00

ανυπαρξία

2011-12-23T22:36:00.000+02:00

ο γάτος οδηγός δε μπορεί να σταματήσει όταν ο άνθρωπος πετάγεται μπροστά του ξαφνικά.
τον χτυπά αναπόφευκτα, θα ήταν επικίνδυνο να πατήσει τα φρένα.

και ο άνθρωπος μένει εκεί για μέρες.
βρώμισε αλλά κανείς δεν τον σηκώνει από το δρόμο.

τα πουλιά έφαγαν ό,τι τρωγόταν βιαστικά γιατί είναι πολυσύχναστος δρόμος

τα ρούχα του έγιναν ένα με τις σάρκες του.
και τα μαλλιά του πηγμένα στο μαύρο αίμα έγιναν ένα με τα θρυμματισμένα κόκκαλα του κρανίου του.

τα αυτοκίνητα περνούν από πάνω του σκορπώντας τα μόρια που τον αποτελούσαν
όπως σκόρπισε η ασήμαντή του ύπαρξη στην ανυπαρξία.

να ήταν άντρας ή γυναίκα;
δεν έχει σημασία.
είναι απλά ένας άνθρωπος πατημένος στο δρόμο.

Αντιγραφή από τον † αστροναύτη † .

Έρχεται Suicidal [6]..

Isis : Backlit

2011-12-18T23:15:00.000+02:00

Always object, never subject..

Can you see us? Are we there?
Are we there...
Can you see me? We are watching
We are watching...
You are fading...
In the daylight... Fading...

Always upon you, light never ceases
Lost from yourself, light never ceases
Thousands of eyes, gaze never ceases
Light is upon you, life in you ceases [Panopticon - 2004]

Σ'αγαπώ

2011-12-18T08:42:00.000+02:00

Σε κρατώ στα χέρια μου. Είσαι δική μου. Δεν το νιώθω μόνο, το ξέρω. Έδειξες αμέτρητες φορές την αφοσίωση σου. Ήσουν πάντα δίπλα μου, σε καλές και, κυρίως, κακές στιγμές. Δε φοβήθηκες, δε δίστασες. Είσαι μοναδική και γι'αυτό σ'αγαπώ.

Σ'αγαπώ. Ξέρω ότι προτιμάς να μην το λέω, μα δε με νοιάζει. Το είπα και ξαλάφρωσα. Τώρα το ξέρουν όλοι. Δε σ'αγαπούσα πάντα. Η σχέση μας πέρασε μια περίοδο αναγνωριστική, έπρεπε να καταλάβουμε τι ζητούσε ο ένας από τον άλλο. Σύντομα ήμουν σίγουρος και, προφανώς, βεβαιώθηκες κι εσύ. Από τότε είμαστε όλο γλύκες.

Είναι λογικό να μην είμαστε πάντα παρέα και μου λείπεις συχνά. Στη δουλειά σε σκέφτομαι σχεδόν συνέχεια. Στο σπίτι ακόμα συχνότερα. Στο δρόμο δε μπορώ να πάρω το μυαλό μου από σένα. Μακάρι να γινόταν κάτι και να σε είχα πάντα κοντά μου. Ελπίζω κάποια μέρα να το πετύχουμε κι αυτό..

Ξέρεις ότι δε με νοιάζει μόνο το εξωτερικό πακέτο, αλλά πολύ περισσότερο αυτό που υπάρχει στο εσωτερικό, το περιεχόμενο. Οι καμπύλες σου δεν είναι τόσο σημαντικές για μένα (είναι πολύ σημαντικές, μην παρεξηγείς), όσο η γλύκα και η κατανόηση που κρύβεις μέσα σου. Χωρίς να μιλάς, με αφήνεις άφωνο. Χωρίς να με κοιτάζεις, με μαγεύεις. Η μυρωδιά σου φέρνει θύμησες παιδικών μου χρόνων. Μα πώς; Ούτε καν σε ήξερα τότε.. Χωρίς να πω λέξη κατανοείς τα προβλήματα μου κι έχεις πάντα τη λύση. Κάποτε το θεωρούσα αδύνατο. Μετά γνώρισα εσένα!

Κάποιοι που λένε ότι θέλουν το καλό μου, με προειδοποιούν ότι στο τέλος θα πάθω μεγάλο κακό από σένα. Η αλήθεια είναι ότι πιστεύω πως κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί, αλλά, ακόμα και σε κείνη την απειροελάχιστη περίπτωση, θα προτιμούσα να το πάθω από σένα, παρά από οποιοδήποτε άλλο.

Είσαι σημαντική για μένα. Ξέροντας ότι σε έχω στη ζωή μου και ότι με στηρίζεις με την απέραντη γλύκα σου, μπορώ να ξεπεράσω όποια δυσκολία και κάθε εμπόδιο που θα βρεθούν στο δρόμο μου..

Μη φύγεις ποτέ από τη ζωή μου, γλυκιά μου nutella..

Jingle Bells!

2011-12-17T21:35:00.000+02:00

Έτσι ρε Ινβίχτε; Να προκαλείς τόσο αναίσχυντα; Τζιαι χωρίς να πεις λέξη;; Challenge accepted, όπως είπα.

Το βιτεούιν που έχω πιο κάτω, εν το βιτεούιν με το οποίο ξεκινούμεν τζιαι τελειώνουμε κάθε γιορτινή μέρα μας στη δουλειά. Βασικά εκάμαμεν το σήμερα τζιαι επειδή επωρωθήκαμεν άγρια, εννα το κάμνουμεν ως τα Χριστούγεννα, στάνταρ.

Γιατί το δικό μου εν πιο καλό που του Ινβίχτου; Μα εν απλό:
-Μια cute Γιαπωνεζούλα που κουνιέται χαριτωμένα εν πάντα πιο αρεστή που έναν μαλλιά που σούζει την κκελλέ του πάνω κάτω τζιαι παίζει σατανικούς ήχους σε μιαν ηλεκτρικήν κιθάρα τζιαι ακούουνται ττάππα ττούππου που πίσω. Τζιαι η Γιαπωνεζούλα μου εν έshει ούτε τζείνα τα δαιμονικά tattoos πάνω της!
-Το τραούδιν του βιτεουθκιού μου έshει τζιαι λόγια. Ούλλοι ξέρουμεν ότι τα λόγια εν πολλά σημαντικά, διότι η μουσική που μόνη της, κάποτε εν λαλεί τζιαι πολλά.
-Το βιτεούιν μου έshει τζιαι υπότιτλους. Τζιαι οι υπότιτλοι έννεν μόνο για να κατανοήσουμεν το πλήρες νόημα αυτού του αριστουργήματος, αλλά για να το κάμουμε τζιαι καραόκε, όπως κάμνουμεν εμείς στη δουλειά.

Ινβίχτε, jingle bells, suzu ga naru, ρε!

Τζιαι ~~επειδή στην πραγματικότητα αρέσκει μου πολλά~~ για σκοπούς σύγκρισης και μόνον, ορίστε και το έκτρωμαν του Ινβίχτου:

Calm down, everyone, comments are disabled. Mentally AND physically.

Tool - Rosetta Stoned

2011-12-16T01:21:00.001+02:00

Alrighty, then ... picture this if you will.

10 to 2 AM, X, Yogi DMT, and a box of Krispy Kremes,
in my "need to know" pose, just outside of Area 51
Contemplating the whole "chosen people" thingy
when a flaming stealth banana split the sky
like one would hope but never really expect
to see in a place like this.
Cutting right angle donuts on a dime
and stopping right at my Birkenstocks,
and me yelping...

Holy fucking shit!

Then the X-Files being,
Looking like some kind of blue-green Jackie Chan
with Isabella Rossellini lips, and breath that reeked of
vanilla Chig Champa
Did a slow-mo Matrix descent
Outta the butt end of the banana vessel
And hovered above my bug-eyes, my gaping jaw,
and my sweaty L. Ron Hubbard upper lip,
and all I could think was:
"I hope Uncle Martin here doesn't notice
that I pissed my fuckin' pants."

So light in his way,
Like an apparition, [that]
He had me crying out,
"Fuck me
It's gotta be
the Deadhead Chemistry
The blotter got [right] on top of me
Got me seein' E-motherfuckin'-T!"

And after calming me down
with some orange slices
and some fetal spooning,
E.T. revealed to me his singular purpose.
He said, "You are the Chosen One,
the One who will deliver the message.
A message of hope for those who choose to hear it
and a warning for those who do not."
Me. The Chosen One?
They chose me!!!
And I didn't even graduate from fuckin' high school.

You'd better...
You'd better...
You'd better...
You'd better listen.

Then he looked right through me
With somniferous almond eyes
Don't even know what that means
Must remember to write it down
This is so real
Like the time Dave floated away
See, my heart is pounding
'Cause this shit never happens to me

I can't breathe right now!

It was so real,
Like I woke up in Wonderland.
All sorta terrifying
I don't wanna be all alone
While I tell this story.
And can anyone tell me why
Y'all sound like Peanuts parents?
Will I ever be coming down?
This is so real
Finally, it's my lucky day
See, my heart is racing
'Cause this shit never happens to me

I can't breathe right now!

You believe me, don't you?
Please believe what I've just said!
See the Dead ain't touring
And this wasn't all in my head.
See, they took me by the hand
And invited me right in.
Then they showed me something
I don't even know where to begin.

Strapped down [to] my bed
Feet cold [and] eyes red
I'm out of my head
Am I alive? Am I dead?
Can't remember what they said
God damn, shit the bed.

Hey ...

Overwhelmed as one would be, placed in my position.
Such a heavy burden now to be the One
Born to bear and bring to all the details of our ending,
To write it down for all the world to see.

But I forgot my pen
Shit the bed again ...
Typical.

Strapped down [to] my bed
Feet cold and eyes red
I'm out of my head
Am I alive? Am I dead?
Sunkist and Sudafed
Gyroscopes and infrared
Won't help, I'm brain dead
Can't remember what they said
God damn, shit the bed

I can't remember what they said to me
Can't remember what they said to make me out to be the hero
Can't remember what they said
Bob help me!
Can't remember what they said

[We] don't know, [and we] won't know (x12)

God damn, shit the bed!

[10,000 Days - 2006]

Σθρφινγ ιν γρεεκ

2011-12-14T22:30:00.000+02:00

Μου αρέσει να πληκτρολογώ στον firefox τα πρώτα γράμματα της σελίδας που θέλω να επισκευθώ και να συμπληρώνει τη λέξη με βάση τα bookmarks μου. Αυτό που λατρεύω, όμως, είναι όταν το κάνω αυτό μετά από μια φάση στην οποία έγραφα με το ελληνικό πληκτρολόγιο, χωρίς να το έχω γυρίσει στο αγγλικό πρώτα.

Ακολουθεί μια λίστα με τις λέξεις όπως εμφανίζονται μέχρι τη στιγμή που συνήθως καταλαβαίνω τη βλακεία που κάνω, με ενεργά links προς τις σελίδες που ήθελα να επισκευθώ.

ςικιπ

τρανσλα

γσμαρ

τςιστεδνε

πλαυ.ψομ

βλθε-ςη

τςιττ

ηοτμαι

τορρ

υοθτθ

ιμδβ

λιωεσψ

σιψκ

φψβαυ

βλογγε

δαρκλυ

ινοθτ

ιμγθ

τεηπαρ

Χριστουγεννιάτικο Flash Mob!

2011-12-13T23:42:00.000+02:00

Κατόπιν παράκλησης του αγαπημένου μου καϊσουδίου, ανακοινώνω περί του χριστουγεννιάτικου flash mob που διοργανώνεται στη Λευκωσία. Λαλεί τα τέλεια η ίδια, οπότε αντιγράφω την ανάρτηση της:

Τούτη η χρονιά ήταν πραγματικά η χρονιά των παλουκιών.

Εν καιρός την να τη σιχτηρίσουμε με πανηγυρικό τρόπο.

Που τη μια όσον και προλαβαίνετε να δηλώσετε συμμετοχή στο Secret Santa.

Και από την άλλη ελάτε να σουστούμε σε ένα Χριστουγεννιάτικο Flash Mob –ευκαιρία να κάψεις και καμιάν κουραμπιεδίσιμη θερμίδα!

Οι πρόβες θα γίνονται καθημερινά στις 7 μ.μ. στην αίθουσα του σωματείου Παρνασός, στη Λεωφόρο Τσερίου!

Για την ώρα προσανατολιζόμαστε να γίνει το Σ/Κ 17-18 Δεκεμβρίου. Θα αποφασιστεί μάλλον σήμερα που θα βρεθούμε από κοντά για την πρώτη πρόβα. Υπάρχουν και κάποιες ιδέες να γίνει και μια φιλανθρωπική κίνηση ως μέρος του όλου καρκασιαλικιού.

Επίσης, επειδή έχω πολλά περιορισμένο χρόνο μπροστά στο pc τωρά τελευταίως, πηγαίνετε και μια βόλτα στο μπλόγκ που έγινε ειδικά για τούντο σκοπό:

Beware! You are about to be flashed!

Ατε! ελάτε πόψε στην πρόβα να τα αποφασίσουμε..

Α! and SPREAD THE WORD PEOPLE!!!

No more free Shoutmix

2011-12-13T00:10:00.000+02:00

Σα να το ήξερα προχτές όταν έλεγα πως και το shoutbox μου θα διαγραφόταν σύντομα. Μόλις διάβασα την ανακοίνωση του ιδρυτή (;) της πλατφόρμας. Σταματά να είναι δωρεάν. Άρα, σαν καλός πειρατής, σταματώ να το χρησιμοποιώ, αφού δεν πρόκειται να πληρώσω για κάτι τέτοιο. Θα το αφήσω λίγες μέρες, να το αποχαιρετήσει το πολυπληθές κοινό μου και θα το διαγράψω εντελώς..

Οff, gaurakε, Πρασινάδα, Χριστινάκι, Πιγκουίνε, σας ενδιαφέρει.

Work Talks

2011-12-12T11:50:00.000+02:00

Στη δουλειά, άμαν παίξει το τηλέφωνο, εν ξέρεις ποττέ τι σου επιφυλάσσει η μοίρα.

-Τάδε εταιρεία, παρακαλώ;
-Ναι, γεια σας, μέχρι τι ώρα δουλεύετε;
-Μέχρι τις εφτάμιση.
-Εφτάμιση το απόγευμα;
(Όι, ρα παλιοτσούρα, ως τες εφτάμιση αύριο το πρωί. Εννα μείνουμεν πόψε να κάμουμεν αγρυπνία μες το μαχαζί για να παρακαλέσουμε το Θεό ναν πάντα καλά στην υγεία τα προϊόντα μας, να μεν μπλοκάρουν, να μεν χαλούν οι οθόνες τους, να μεν τρίζουν τα ακουστικά τους, εννα φάμε σουππούα το πρωί κατά τες έξι, μετά να σας πουλήσουμεν κανένα μόπαϊλ τζιαι ως τες εφτάμιση να το κλείσουμε για να ξανανοίξουμεν η ώρα οχτώμιση όπως κάθε μέρα.)
-Ναι..

Εχτές, Κυριακή:
-Τάδε εταιρεία, παρακαλώ;
-Ναι, είσαστεν ανοιχτοί;
(Όι, ρε μαννορόκολε. Το κατάστημαν εν κλειστόν, αλλά εγύρισα το νούμερο της εταιρείας πας το κινητό μου για να απαντώ σε πολύτιμους τζιαι πανέξυπνους πελάτες σαν εσένα. In fact, τωρά είμαι σε ένα ξενοδοχείο στην Πάφο τζιαι κάμνω σάουνα, αλλά ήταν χαρά μου να το διακόψω για χάρη σου.)
-Εε, ναι;!

-Τάδε εταιρεία, παρακαλώ;
-Πε μου, το τάδε τηλέφωνον πόσα το έshετε;
(Πε έναν καλημέρα ρε γιε της πιθήκας. Κρατάς μιαν φάουσαν λίρες, φορείς κουστούμια τζιαι οδηγάς αυτοκίνητον που πρέπει να πουλήσω θκυο φορές την ύπαρξη μου για να αποκτήσω τζιαι ένα γεια εν ξέρεις να πεις στο τηλέφωνο; Είπε μου ο Θεός να χαλαρώσεις λλίο τη φούχτα σου, διότι πονούν τον τα αρτshίθκια του.)
-Εε, καλημέρα σας, μπορείτε να επαναλάβετε, διότι δε σας άκουσα καλά;
-Καλημέρα. Το τάδε κινητό λέω, πόσα το έχετε;
(Όι ξαπολώ σε ρε ππεζεβέγκη..)
-Συγγνώμη, δε σας ακούω καθόλου, ίσως δεν έχετε καλό σήμα. Ξαναδοκιμάστε σε λίγο. *clap*
(Τζιαι τόλμα να μεν shαιρετήσεις next time.)

-Τάδε εταιρεία, παρακαλώ;
-Ναι, γεια σας. Θέλω να ρωτήσω για ένα τηλέφωνο;
(Εε;; Πάρακατω; Πιάνεις με να με ρωτήσεις αν θέλεις να ρωτήσεις για ένα τηλέφωνο κόρη μου; Πάεις καλά; Τούτον έλειψεν, να με πιάνεις τζιαι να μεν θέλεις να ρωτήσεις για ένα τηλέφωνο, αλλά για ένα ζευκάρι παπούτσια. Λάλε.)
-Εε.. Ναι..;
-Το τάδε.
(Ε; Το τάδε τι; Μίλα ρα καθυστερημένη. Προσπάθα να δημιουργήσεις μιαν ολοκληρωμένη πρόταση. Υποκείμενο - ρήμα - αντικείμενο. Ποιός σου έκαμνε ελληνικά στο δημοτικόν; Ο Γ.Α.Π.;)
-Ναι, τι;
-Αυτόν κι αυτόν.

-Τάδε εταιρεία, παρακαλώ;
-Ναι, γεια σας, έχετε το τάδε κινητό;
-Όχι, είναι παλιό μοντέλο και δεν κυκλοφορεί πλέον.
-Χμμ.. Τζιαι πόσα εν η τιμή του;
-Εν έshει τιμή, διότι εν το έχουμε σε stock.
-Ναι, αλλά πόσα πάει περίπου;
-Εν πάει, διότι εν υπάρχει.
-Οκκέι, λαλείς να το εύρω σε καμιάν άλλην εταιρείαν;
(Περίμενε στη γραμμή, κουμπάρε, να πιάσω ούλλους τους ανταγωνιστές να τους ρωτήσω τζιαι να σε ενημερώσω. Μήπως θέλεις να πάω να σου το γοράσω τζιαι να ρτεις να το πιάσεις που δαμαί;)
-Εν μπορώ να ξέρω αν έμεινε stock σε άλλες εταιρείες.
-Χμμ.. Οκκέι, να πιάσω να ρωτήσω.
(Όι, μεν μου λαλείς έτσι τζιαι εννα κλαίω. Χαλάλιν τους έτσι πελάτης!)

-Τάδε εταιρεία, παρακαλώ;
-Ο τάδε;
(Accckkkkk, aaaaarggghhhhhhh, τι σημαίνει ρε ένα όνομα με το άρθρο του μπροστά; Τι με ρωτάς;; Εν καταλάβω. Μήπως εννοείς αν ο τάδε εν τραβέστας; Αν ο τάδε επήεν στο φεγγάρι τζιαι ήρτεν πίσω; Αν ο τάδε είshεν κρυψορχίαν που ήταν μιτσής; Αν ο τάδε έκαμεν αποτρίχωσην τα πόθκια του τούντην εφτομάν; Αν ο τάδε είshεν καλόν shιέσιμον το πρωίν; Αν ο τάδε έπλυννεν το αυτοκίνητον του, αλλά με τούντες βροshιές επήεν άδικα το δεκάευρον; Aaarrrggghh)
-Ναι, τι;
-Ο τάδε είναι εκεί;
(Α, τούτον εννοούσες; Τζιαι έπρεπε να με βάλεις εμένα σε τούτην ούλλη τη διαδικασία σκέψης; Αλλο θκυο λέξεις ήταν να πιντώσεις, γαμώ τον οισοφάγο σου, γαμώ. Τζιαι επίσης, εν εshαιρέτησες, οπότε..)
-Συγγνώμη, εν σας ακούω καλά, θέλετε να ξαναδοκιμάσετε σε λίγο όταν θα είσαστε σε περιοχή με καλύτερο σήμα; *clap*

So, ναι..

2011-12-11T23:15:00.000+02:00

Ανοιχτό το παράθυρο της νέας ανάρτησης και μετά από είκοσι λεπτά κατάφερα να εμπνευσθώ αυτόν τον καταπληκτικό τίτλο και αμέσως ξεκίνησα να γράφω αυτόν τον περιεκτικότατο πρόλογο. Whatever.

Σκέφτηκα διάφορα αυτές τις μέρες. Κάποια από αυτά αφορούσαν το blogging. Το δικό μου blogging.

Κάποιοι σχολιάζουν απλά για να εμφανιστεί το όνομα τους και ως εκ τούτου να υπάρχουν πιθανότητες αύξησης των επισκέψεων στο δικό τους blog.
Κάποιοι σχολιάζουν χωρίς να διαβάσουν την ανάρτηση.
Κάποιοι τη διαβάζουν, ξύνουν τα αρχίδια τους και εξαφανίζονται όσο αθόρυβα μπήκαν.
Κάποιοι ασχολούνται περισσότερο με τις αναρτήσεις-μαλακίες, παρά με κείνες που χρήζουν ενεργοποίησης του νου.
Κάποιοι ασχολούνται με κάθε ανάρτηση και δίνουν σημασία στις λεπτομέρειες.
Κάποιοι κάνουν αναρτήσεις απλά για να κάνουν αναρτήσεις.
Κάποιοι κάνουν αναρτήσεις για να υπενθυμίσουν στους υπόλοιπους την ύπαρξη τους.
Κάποιοι κάνουν αναρτήσεις για να ξαλαφρώσουν, βγάζοντας τα εσώψυχα τους.
Κάποιοι αγνοούν μιαν ανάρτηση μόλις ανέβει η επόμενη.
Κάποιοι ψάχνουν στα αρχεία των blogs και σχολιάζουν παλιότερες αναρτήσεις.

Δε βαριέσαι, αν ήμασταν όλοι ίδιοι, ο κόσμος μας θα ήταν ακόμα πιο βαρετός και μονότονος.

Αυτό το blog είναι δικό μου. Κι εγώ είμαι πολύ ιδιόρρυθμος. Και ιδιότροπος. Και παράξενος. Και εγωιστής. Και παλιομαλάκας.

Και κάποτε κλείνομαι. Όπως αυτόν τον καιρό. Κλείνομαι στον εαυτό μου. Ακούω πολλές ώρες Tool. Και δεν είμαι ικανός να επικοινωνήσω πλήρως με άλλους ανθρώπους. Επικοινωνώ, αλλά όχι με τη λειτουργικότητα που θα ήθελα, όχι με τη συμμετοχή στη συζήτηση που θα ήθελαν. Βέβαια, αυτό δε φαίνεται εξωτερικά. Έτσι, κάποιοι μπορεί απλά να μην το καταλάβουν, κάποιοι σίγουρα θα κοροϊδέψουν και κάποιοι άλλοι θα προσποιηθούν ότι καταλαβαίνουν. Είπαμε, ο καθένας είναι διαφορετικός και δικαιούται και επιβάλλεται να αντιδρά διαφορετικά.

Κι επειδή βρίσκομαι σε φάση εγκλεισμού, πήρα ανάλογες αποφάσεις για το blogging μου. Ίσως να είναι "just a passing phase, one of my bad days".. Ίσως και όχι.

Αποφάσισα ότι θα σταματήσω να γράφω σε δεύτερο πληθυντικό. Ποιός είμαι, εξάλλου, για να απευθύνομαι και σε κοινό;

Απενεργοποίησα τα σχόλια στο Twistedness. Γράφω για μένα. Οι απόψεις των άλλων, δεν είναι χρήσιμες πλέον, όσο κι αν εκτιμώ και αγαπώ κάποιους. Όσοι εμπίπτουν σε αυτές τις κατηγορίες, σίγουρα το γνωρίζουν. Η εκτίμηση δεν πάει χαμένη. Όταν και αν ξανανοίξουν τα σχόλια, δε θα έχει αλλάξει τίποτε.

Αφού απενεργοποιήθηκαν τα σχόλια, έφυγε και το widget με τα recent comments στην αριστερή πλευρά.

Όσοι θέλουν να με βρίσουν, μπορούν να το κάνουν με δύο τρόπους.
Με τον προσωπικό τρόπο:

Και με το δημόσιο τρόπο, παρόλο που κι αυτό θα φύγει μάλλον σε κάποια φάση σύντομα:

Δεν ξέρω αν θα υπάρξουν άλλες αλλαγές σύντομα. Δε χρειάζεται να είμαι πολύ επεξηγηματικός για κανέναν, το κάνω για τον εαυτό μου κυρίως. Για να έχω σημείο αναφοράς στο μέλλον.

Σημείο αναφοράς.. Όπως το παρακάτω κομμάτι..

4 Moments of Musical Orgasm : Mastodon

2011-12-09T22:38:00.000+02:00

"It's the little things" λένε στο χωριό μου. Πρόκειται για μια φράση που με χαρακτηρίζει, καθώς στη ζωή μου προσέχω τα μικρά πράγματα, τις λεπτομέρειες που οι περισσότεροι δε βλέπουν καν. Το αυτό ισχύει και στη Μουσική που αγαπώ.

Πριν από 13 μήνες αναφέρθηκα σε μια σειρά αναρτήσεων και μόλις τώρα αξιώνομαι να κάνω τη δεύτερη. Oh, well, here is what it's about: Είναι εκείνες οι στιγμές στο τραγούδι που σε κάνουν να το ακούς ξανά και ξανά με αγωνία μέχρι να φτάσει το συγκεκριμένο δευτερόλεπτο. Μην ανησυχείτε, δε θα σας πρήξω με μουσικούς ή άλλους όρους, διότι κι εγώ δεν τους ξέρω.

Στην παρούσα ανάρτηση, οι MASTODON!

1. Workhorse (0:00-0:05) : Ο θερισμός ξεκινά από την πρώτη νότα. Το riff έρχεται να αποκεφαλίσει τους απανταχού εργοδότες. Work fuckin' sucks. Αυτό το riff είναι λες και πηγάζει από τον ιδρώτα όλων των εργαζομένων ή, τουλάχιστον, των εργαζομένων εκείνων που μισούν τη δουλειά τους. Count me in. Και άσχετα με το θέμα, ακούγεται λες και είναι ριζωμένο βαθιά στο έδαφος, στεριωμένο αιώνια, γεμάτο μίσος και απέχθεια. Και μια μικρή δόση ελπίδας για επανάσταση.

2. The Last Baron (8:18-8:33) : Will he save me? Πάντως αυτό το riff σώζει ζωές, εξαϋλώνει, απαλύνει και μεταμορφώνει. Ίσως να έχει κάτι μαγικό το ντέφι.. Όσες φορές ακούγεται μέσα στο κομμάτι, πάντως, είναι απλά θεϊκό. Κι αυτό και οι παραλλαγές του μέχρι το τέλος. Στην επόμενη έκδοση του 4MMΟ για Mastodon, θα μπει και το riff του τέλους.

3. Siberian Divide (4:14-4:47) : Μετά από την ανάβαση στο παγωμένο βουνό, μετά από οπτασίες, γίγαντες και πλάσματα του δάσους, να μένεις και χωρίς προμήθειες.. Χάνεις τα λογικά σου, το τοπίο πάλλεται σαν παραλία με παλίρροια και γεννάς ένα πανέμορφο μουσικό σημείο, Βάλε του και την άρρωστη φωνή σφαγμένης γάτας του Brent και μας γάμησες.

4. Thickening (2:09-2:20) : Τα είπα και στο review. Αυτό το mini-solo (αν αποκαλείται έτσι) είναι μαγικό. Σε αρπάζει, σε πετά στα σύννεφα και σε προσγειώνει στην αγκαλιά της μάνας σου, γεμίζοντας σε μνήμες και αγανάκτηση, διότι δεν έχεις ανακαλύψει ακόμα μια χρονομηχανή για να το κάνεις κάθε μέρα.

A Perfect Circle : Passive

2011-12-08T08:09:00.000+02:00

“Dead as dead can be,” my doctor tells me
But I just can’t believe him, never the optimistic one
I’m sure of your ability to become my perfect enemy
Wake up and face me, don’t play dead cause maybe
Someday I will walk away and say, “You disappoint me,”
Maybe you’re better off this way

Leaning over you here, cold and catatonic
I catch a brief reflection of what you could and might have been
It's your right and your ability
To become…my perfect enemy…

Wake up (why can't you) and face me (come one now),
Don’t play dead (don't play dead)
Cause maybe (because maybe)
Someday I’ll (someday I'll) walk away and say, “You disappoint me,”
Maybe you’re better off this way

Maybe you’re better off this way
Maybe you’re better off this way
Maybe you’re better off this way
You’re better of this; you’re better off this;
Maybe you’re better off!

Wake up (can't you) and face me (come on now),
Don’t play dead (don't play dead)
Cause maybe (because maybe)
Someday I’ll (someday I'll) walk away and say, “You fucking disappoint me!”
Maybe you’re better off this way

Go ahead and play dead
I know that you can hear this
Go ahead and play dead
Why can't you turn and face me?
Why can't you turn and face me?
Why can't you turn and face me?
Why can't you turn and face me?
You fucking disappoint me!

Passive-aggressive bullshit..

[eMotive - 2004]

Mastodon : The Last Baron

2011-12-06T23:03:00.000+02:00

I'd guess they would say we could set this world ablaze

Please, please take my hand
Please take my soul to rest
So we can always be around

It is hard to see
Through all the haze at the top of the trees
Hold my head on stable ground
Watch as the earth falls all around

Please, please take my hand
Please take my soul to rest
So we can always be around

Faltering footsteps
Dead end path
All that I need is this wise man's staff
Encased in crystal he leads the way
I guess they'd say we could set the world ablaze

Please, please take my hand
Please take my soul to rest
So we can always be around

I guess they would say we can set the world ablaze
Hold my head on stable ground
Watch as the earth falls all around

Take my black soul
Arrive in the fires that burn my skin
Guide my eyes all through this maze
I guess they'd say we could set the world ablaze

All that I have seen
Standing on the edge
Foot of precipice
Floating in the sea
Past the king of swords
Quickly to the shore
The last baron
The last baron

Ghost of man surrounds me in my slumber
I have no fear as your wing is my shelter

Cyanide he craves
Coursing through his veins
Providing him with strength
To see this to the end
Afraid of psychic eyes
Faith in mystic power
The last baron
The last baron

Will he save me?
Will he save me?

I was standing staring at the world
And I can't see it
I was standing staring at the world
And I can't see it

I was standing staring at the world
And I still can't see it
I was standing staring at the world
And I still can't see it

I was standing staring at the world
And I still can't see it
I was standing staring at the world
And I still can't see it

All that I have seen
Standing on the edge
The foot of precipice
Floating in the sea
Past the king of swords
Quickly to the shore
The last baron
The last baron

Ghost of man surrounds me in my slumber
I have no fear as your wing is my shelter

Cyanide he craves
Coursing through his veins
Providing him with strength
To see this to the end
Afraid of psychic eyes
Faith in mystic power
The last baron
The last baron

Will he save me?
Will he save me?

I guess they would say we can set the world ablaze
Hold my head on stable ground
Watch as the earth falls all around

It is hard to see
Through all the haze at the top of the trees
Hold my head on stable ground
Watch as the earth falls all around

Please, please take my hand
Please take my soul to rest
So we can always be around

Faltering footsteps
Dead end path
All that I need is this wise mans staff
Encased in crystal he leads the way
I guess they'd say we could set the world ablaze

[Crack The Skye - 2009]

Πρόβλημα με τα σχόλια στο Twistedness;

2011-12-05T22:35:00.002+02:00

Αγαπητοί επισκέπτες,

ενημερώνομαι ότι ίσως να παίζει πρόβλημα με τα σχόλια στο blog μου. Όχι πως αξίζει να ασχολείται και πολύ κανείς, αλλά αν όντως θέλετε να σχολιάσετε και δε μπορείτε, πρέπει να κάνω κάτι, σαν καλός οικοδεσπότης.

Όσοι, λοιπόν, αντιμετωπίζετε δυσκολίες και δε μπορείτε να σχολιάσετε στο Twistedness, αφήστε ένα σχόλιο σε αυτή την ανάρτηση, για να δω πόσοι είσαστε και να ψάξω το θέμα λίγο καλύτερα.

Μετά τιμής,
TwistedTool

Πρόστιμο στο πρόστιμο!

2011-12-04T16:38:00.000+02:00

Νομίζω ούλλοι θα έχετε δει πρόστιμο της Κυπριακής Αστυνομίας έστω μια φορά στη ζωή σας. Αν όι, είσαστεν πολλά κωλότυχοι ή έshετε γερόν μέσον (όπως είχα εγώ θκυο-τρεις φορές εν η αλήθκεια) ή ακολουθάτε κατά γράμμαν τους κανόνες τζιαι μπράβο σας. Όσοι είδαμεν όμως, νομίζω εν επροσέξαμεν τες λεπτομέρειες που αναγράφονται πάνω του, παρά μόνο το ποσόν που έπρεπε να πληρώσουμε. Αυτόν ίσχυεν μέχρι προχτές.

Επειδή, ως γνωστόν, είμαι άρρωστος με την ορθογραφίαν, άμαν θωρώ ένα κείμενο γραμμένο, το μμάτι μου ππέφτει πάντα πάνω στα ορθογραφικά λάθη. Έτσι, προχτές, μόλις μου έδειξεν το ττικεττούιν του ο αρφός μου, το μμάτι μου εντόπισεν κάτι καταπληκτικό.Μετά που μερικά δευτερόλεπτα, ανακάλυψα αλλο λλίες ομορφκιές.

Το εν λόγω ττικεττούιν:

Δέτε τες επισημάνσεις μου τζιαι πουκάτω θα σας εξηγήσω τες ομορφκιές που ανακάλυψα.

α. Κόκκινο πλαίσιο: Ευχαριστούμεν αγαπημένη μας Αστυνομιούλα που μας προσφέρεις τούντην ευκαιρία. Χωρίς εσένα τι θα εκάμναμεν; Πώς θα ετζοιμούμασταν τες νύχτες; Μάνα μου τζιαι χάρινε μου την Αστυνομιούλα μας ρεεεεε!

β. Πράσινες ελλείψεις: Κάτσε κυρία Αστυνομία μου τζιαι κύριε όργανον. Στην αρκήν απευθύνεις μου το λόγο σε ενικόν για να με ψαρώσεις τζιαι μετά που έρκεσαι να μου ζητήσεις να σε πιερώσω, πιάνεις μου τον πληθυντικόν; Αντροπή σιόρ!

γ. Ροζ κύκλος: απ. Εγγραφής; Τούτο μπορεί τζιαι ναν κάτι που εν ξέρω, αλλά φαντάζομαι εν αριθμόν εγγραφής που έθελεν να εννοεί, έννεν; Άρα κάποιος εσύχχησεν το ρ με το π τζιαι αφήκετε το έτσι; Οξά σημαίνει όντως κάτι το "απ."; Για αποστόλους εγγραφής εν εξανάκουσα πάντως.. Τζιαι το εγγραφής γιατί με κεφαλαίον; Εν καμιά πόλη που εν ήξερα ως τωρά; Είμαι τόσο χάλιας στη γεωγραφίαν;

δ. Γαλάζια έλλειψη: Γιατί κόφκεις τη λέξη σε σύμφωνο που εν πρέπει; Τζιαι γιατί εν βάλλεις παυλούαν, για να καταλάβουμεν ότι συνεχίζει πάρακατω; Εν εθκιάβαζες τα ελληνικά σου που ήσουν δημοτικόν;

ε. Μωβ βέλος: Τούτο ήταν το λάθος που εντόπισεν άμεσα το μμάτι μου. Ολογράφος; Μα ολογράφΟς σιόρ; Εξανάκουσες για τα επιρρήματα; Ρε Αστυνομία, νομίζω πρέπει να πάεις πίσω στο δημοτικόν, αλήθκεια.

στ. Κίτρινο βέλος: Έshει πάνω που είκοσι γρόνια που εκαταργηθήκαν οι τόνοι στες μονοσύλλαβες λέξεις, αν δεν το πήρες χαπάριν. Τα σεντ, εν τονίζουνται, εκτός τζιαι αν έθελες να του δώκεις έμφασην, άμπα τζιαι ξιάσουμεν να σου τα πιερώσουμεν τζιαι τζείνα!

Λοιπόν, πέρα που τον παshιαμά, εν αντροπή να υπάρχουν έτσι λάθη σε επίσημα έγγραφα της Αστυνομίας. Οξά εν θεωρούνται επίσημα; Εν έχω ιδέαν, αλλά προσωπικά αντρέπουμαι για τζείνους, για τους υπ(αν)εύθυνους που εν εκάτσαν να ασχοληθούν λλίο με το πρόσωπο που φκάλλει η Αστυνομία προς τα έξω. Μπορεί να φαίνεται ασήμαντο, αλλά πιστεύκω ότι εν κάπως σοβαρό το θέμα.

Αν θέλετε προωθήστε τες βλακείες που έγραψα, πέρκει ππέσουν στα μμάθκια κανενού που έshει τη δύναμη να διορθώσει τούντα ρεζιλλίκκια. Τζιαι μεν βουράτε στους δρόμους.

Oh, Bollywood, U So Realistic!

2011-12-03T20:12:00.000+02:00

Θέλω να δείτε το παρακάτω video πολύ προσεκτικά και να μου πείτε τις σκέψεις σας. Μπορείτε, επίσης, να εκφράσετε το θαυμασμό σας για τη ρεαλιστικότητα της σκηνής.

Θυμηθείτε και αυτό.

Oh, Wikipedia, U So Funny!

2011-12-02T23:45:00.000+02:00

Την αρχή την έκανε ο ένας και μοναδικός Oatmeal με αυτό το post. Από κει και πέρα, οι ιδέες υπήρξαν αμέτρητες και πανέξυπνες. Και, πολύ απλά, είπα να κάνω κι εγώ μερικές εκδοχές δικές μου. Δυστυχώς δεν εμφανίζεται πλέον η φάτσα του Wales και θα πρέπει να αρκεστούμε στη φάτσα του προγραμματιστή!

Enjoy!

Καλό;

Γιορτάζω. Κεραστείτε.

2011-11-30T00:17:00.000+02:00

Σήμερα γιορτάζω. Όπως τζιαι το 85% των Κυπραίων. Μπορεί, λοιπόν, να είμαι ακόμα ένας μες τους πολλούς, μπορεί να μεν είμαι άξιος λόγου ή προσοχής, μπορεί να είμαι κακός άνθρωπος, μισησμένος, μισάνθρωπος, απαισιόδοξος, τρίχας, εγωιστής, όμως είμαι τζιαι ο ιδιοκτήτης τούτου του blog, άρα εννα προσποιηθείτε ότι με συμπαθάτε, για σήμερα μόνο τζιαι θα μου ευχηθείτε. Τζιαι γω θα πω θέκκιου, εκτός τζιαι αν δε σας συμπαθώ.

Άρα. Χρόνια μου πολλά τζιαι καλά μπλα μπλα τζιαι ό,τι ποθώ μπλα μπλα τζιαι τζιαι τζιαι μπλα τζιαι μπλα τζιαι να συνεχίσω έτσι τζιαι ξαναμπλά. Ντάξει ρε, ηρεμήστε. Θέκκιου. Τζιαι μιας τζιαι εμπήκετε στον κόπο τζιαι θκιαβάζετε τες μαλακίες μου ακόμα, έχω σας διασκεδαστικόν τζιεραστικόν.

Θυμάστε ένα παιχνιδάκι ονόματι Snake; Μπράβο! Όσοι είσαστε γεννημένοι σε φυσιολογικά χρονικά σημεία, δηλαδή κάπου κοντά στο 1985 που εγεννήθηκα εγώ, για να μεν νιώθω γέρος, θα το θυμάστε στα πρώτα Nokia κινητά σας. Παραδείγματα μοντέλων: 6110, 8810, 3310, 1600, 1112, 6260, 3250, 5310, 5610, 2730, 6300, ακόμα τζιαι τα 6600, N70, N73, N80. Εν νομίζω να υπάρχει κανένας που εν ελάτρευε το Snake! Στα διαλείμματα στο σχολείο, εμινίσκαμε μες την τάξη τζιαι εβάλλαμε διαγωνισμό ποιός ήταν να κάμει πιο ψηλό score!

Ένιγουέι, το Snake ζει και βασιλεύει. Τζιαι ξέρετε πού μπορείτε να το παίξετε online; Σε έναν που τους τόπους που μπαίνετε καθημερινά. Στο youtube! Πώς, όμως;

Απλό.

Ανοίξετε μια σελίδα με οποιοδήποτε video στο youtube. Πατήστε το play. Πατήστε το αριστερό τοξάκι στο πληκτρολόγιο σας για 2 δευτερόλεπτα. Μετά, χωρίς να ξεπατήσετε το αριστερό τοξάκι, πατήστε τζιαι το πάνω ή το κάτω. Το φιδάκι θα εμφανιστεί στην οθόνη, πάνω που το video τζιαι θα αναβοσβήνει μια μαππούα την οποία θα πρέπει να φάει το φιδάκι. Καθοδηγήστε το με τα πλήκτρα πάνω, κάτω, αριστερά, δεξιά του πληκτρολογίου σας. Όταν χάσετε, ξανά το αριστερό τοξούι για 2 δευτερόλεπτα τζιαι το πάνω ή το κάτω τζιαι ξανά 'π' αρκής! Παίζει και σε fullscreen! Υπ'όψιν ότι δουλεύκει μόνο στον καινούριο player του youtube, αλλά εν νομίζω να έμεινεν κανένας με τον παλιό ακόμα.

Άρεσε σας; You're welcome. Άτε, ευχηθείτε μου τζιαι τραβάτε να λύσετε με το φιδάκι!

Τριλώριδον χάι γουέι

2011-11-28T23:22:00.000+02:00

Ξέρετε γιατί είμαστεν άθλιοι οδηγοί; Διότι νομίζουμεν πως είμαστεν οδηγάρες, γι'αυτόν. Όσον πιο τέλειος πιστεύκεις πως είσαι σε έναν τομέαν, τόσον πιο εύκολα τα κάμνεις σαν τα μούτρα σου (δαμαί θεωρώ δεδομένο ότι τα μούτρα σου μοιάζουν με τα μούτρα μου). Άμαν σκέφτεσαι ότι όσα κάμνεις εν σωστά τζιαι κατακρίνεις το παραμικρό που θωρείς να κάμνουν οι άλλοι, εννοείται ότι σίουρα κάμνεις πράματα, για τα οποία σε κατηγορούν άλλοι. Τζιαι όποτε περιπαίζεις κάποιον για μιαν πελλάραν που έκαμεν, πού να' ξερες βλακείες που έκαμες τζιαι περιπαίξιμον που έφαες!

Τζιαι επειδή είμαι πρώτος που ούλλους σε τούτα, καταλάβω τα τζιαι μπόρω να τα ξεχωρίσω. Όμως τούτο εν σημαίνει πως σταματώ να τα κάμνω τζιόλας. Οπότε shut the fuck up τζιαι θκιαβάστε, διότι νευριάζετε με! Εν θα αναφερτώ στα πράματα που εκάμναμεν πάντα μες τους δρόμους (τα παραπάνω που τούτα προσπαθώ να τα αποφεύγω), διότι εννα μπουν ούλλα μαζί σε μελλοντικό post μίσους. Εννα αναφερτώ στες ηλιθιότητες που κάμνουμεν που τον τζιαιρόν που μας εμπήξαν αλλο μιαν λωρίδαν μες το χάι γουέι.

Πρώτα πρώτα, να ξεκαθαρίσουμεν κάτι. Ντάξει, επρόσθεσες μιαν λωρίδαν. Πάρακατω; Εν νομίζεις ότι εννα πρέπει να αυξήσεις τζιαι το όριο; Στα 120 km/h ας πούμεν; Οξά εννα συνεχίσεις με τα εκατόν τζιαι να καρτεράς τζείνον της δεξιάς λωρίδας να πηαίννει ως τα 110 km/h το πολλύν; Τζιαι εν νομίζεις ότι έπρεπε να μεριμνήσεις ώστε η ποιότητα της ασφάλτου ναν άριστη; Λακκούβες μιάλες εν έshει, ντάξει, όμως σε πολλά σημεία το αυτοκίνητον τραντάζεται τζιαι καταντά επικίνδυνη η φάση. Ένιγουει, ούτε υπουργοί με θκιαβάζουν, ούτε βο(υ)λευτές, οπότε play crazy.

Το λοιπόν.

Τρεις λωρίδες, κοπέλια τζιαι κοπέλλες. Είχαμεν θκυο, εβάλαν αλλο μιαν τζιαι εγινίκαν τρεις. Αν δε με πιστεύκεις, δε, έχω σου επιστημονικήν απόδειξην: 2+1-3. Ντάξει τωρά; Έφυεν η φάτσα σου; Οκκέι.

Ήνταλως έπρεπεν να οδηγούμεν με τες θκυο λωρίδες; Να κρατούμεν την αριστερήν τζιαι αν εύρουμεν κάποιον μπροστά μας που πάει πιο αργά που μας, να πιάμεν τη δεξιάν, να τον προσπεράσουμεν τζιαι να στραφούμεν πίσω στην αριστερήν. Έτσι εκάμναμεν; Όι. Ε, άρα, ήντα τshιανς είshεν να κάμνουμεν τα σωστά με μιαν λωρίδαν παραπάνω;

Με μιαν απλήν επέκτασην της λογικής, η σωστή χρήση των τριών λωρίδων εν κάπως έτσι: κρατούμεν την αριστερήν, αν εύρουμεν κάποιον που κινείται πιο αργά, προσπερνούμεν τον που τη δεξιάν (δηλαδή τη μεσαία λωρίδα) τζιαι αν, πριν ολοκληρώσουμεν το προσπέρασμα, βρεθεί άλλος μπροστά μας στη μεσαία λωρίδα που εν πιο αργός, καταλήγουμε να τον προσπεράσουμεν τζιαι τζείνον χρησιμοποιώντας τη δεξιά λωρίδα. Τούτα όμως, θα εσυνέβαιναν σε μιαν ιδανικήν κοινωνία, όπου θα βασίλευεν η τήρηση των κανόνων οδικής ασφάλειας τζιαι ο αλληλοσεβασμός ανάμεσα στους οδηγούς. Τζιαι επειδή δαμαί εν μόνον Κύπρος..

Κάμνει ο καθένας ό,τι σκατά θέλει. Θέλεις να προσπερνάς πάντα που αριστερά; Εν οκκέι. Θέλεις να είσαι στη μεσαία ή τη δεξιά λωρίδα τζιαι να πηαίνεις με 90 ή 100 km/h; Εν πειράζει. Θέλεις να πετάς τζιαι να αλλάσσεις λωρίδες σαν τη μαππούα του φλίππερ; Νόου ππρόπλεμ. Θέλεις να αλλάξεις λωρίδαν, χωρίς να άψεις το δείκτη σου την ώραν που έρκουμαι πίσω σου; Ντάξει σιόρ..

Γι'αυτόν, ππππππλης:
-προτιμάτε την αριστερήν λωρίδα τζιαι χρησιμοποιάτε τες άλλες θκυο μόνο για προσπεράσματα.
-αν δε θα βουράτε, κάτσετε στην αριστερή τζιαι φκάρτε πόνημαν.
-αν θα βουράτε, μεν μπαίνετε μες τον κώλο μου στη μεσαία λωρίδα. Ρέξετε που δίπλα τζιαι στ' ανάθεμα να πάτε.
-αν θα αλλάξετε λωρίδαν από οποιαδήποτε σε οποιαδήποτε, άψετε το δείκτη σας. Εν είμαι μάντης για να καταλάβω ότι εννα κλώσεις σε κάποιαν ανύποπτη χρονική στιγμή.
-μεν αλλάσσετε λωρίδες συνέχειαν όπως τους αμπάλατους. Προσπέρνα κανονικά τζιαι μεν βουράς. Έτσι εννα υπάρχει περίπτωση να πάεις σπίτι σου χωρίς στάση στο νοσοκομείο.
-τζιαι μεν περιπαίζετε, ίνα μην περιπαιχθείτε!

Νομίζω τούτα για αρκήν.

Υ.Γ.: Καϊσούιν μου, εσύ δικαιούσαι να τα κάμνεις τούτα ούλλα. Ό,τι τζιαι να κάμεις, εγώ εννα σε αγαπώ τζιαι εν με κόφτει :)

Υ.Υ.Γ.: Κανονικά εννα είshεν τζι΄άλλα, εννα έρτουν όταν τα εύρω!

Psychotic Waltz - Freakshow

2011-11-27T20:52:00.000+02:00

I'm a tripper man in a spaced out jam
Flying in the circus of a freakshow band
My ears are wings
They take me to my dreams
I close my eyes and I'm alone here singing

In this state of mind, I'm more than myself

I could reach up into the sky, colour in the sun
In the eyes of my imagination I can roll a bigger stone
I've cut the ties that build the rule of lies
And then I tripped away into the void

Lay down the gun that defends me
Cover me with a rose instead
My eyes see the deadland that surrounds me
But I can see the garden in my head
All is well

No wall will stand in my way
If they're too tall, I'll go beneath them
Cut me down, you'll just go through me
Cut me down, you'll just go through me
I am forever
I am forever I
And me you've never really seen
Even when I leave this face behind
There's got to be another place to find
Where I really belong
Cause here I don't belong
Here I do not belong

So I write this song of mine
To soothe my ears and ease my mind
And so another written page
Will turn into the everflow
Will no one ever really know about me
Should they even care

A strange little man
Racing all his bubbles to the surface of the universe
To see if he could swing out of his own mind
And as he looked behind, he realized what he had escaped
He thought that alone he would float out in space for awhile

Goddamn mother gonna try to take me down
Take a place in line
Just lead your pigs into the slaughter
Thank you perry for the idea man
Oh, by the way I want to meet you one day
Thank you for the way you sang to me

[Into The Everflow - 1992]

Suicidal [5]

2011-11-26T22:33:00.001+02:00

Στο ημερολόγιο του έγραφε:

"Τρίτη, 8 Νοεμβρίου.

Σήμερα, όπως κάθε Τρίτη και Σάββατο, μπορεί να είναι η τελευταία μέρα της ζωής μου. Αν ήταν θάνατος ήσυχος και ειρηνικός, δε θα με ένοιαζε. Μα είναι ένας θάνατος βίαιος, με κάμποσο άγχος και πολύ αίμα αυτός που μάλλον με περιμένει. Αυτός που πήρε τόσους όμοιους μου και περιμένει να πάρει ακόμα περισσότερους. Αυτός τον οποίο αντιμετωπίζω πρόσωπο με πρόσωπο δύο φορές τη βδομάδα..

Δε θα τον αφήσω να με βρει. Θα προσπαθήσω να τον προλάβω και να πάω εγώ πρώτος στη συνάντηση μας. Θα του στήσω παγίδα. Δε θα παριστάνω το θύμα του. Θα πάρω την τύχη μου στα δικά μου πόδια.

Αντίο"

Άφησε το ημερολόγιο πάνω στο κρεβάτι του, ανοιχτό σε αυτή τη σελίδα και, αγουροξυπνημένος όπως ήταν -μόνο έτσι γίνονται πράξη οι μεγάλες αποφάσεις, άλλωστε- έφυγε από το σπίτι. Το μόνο πράγμα για το οποίο ήταν σίγουρος μέσα στο μικρό του μυαλό ήταν η κατάληξη που ήθελε να έχει αυτή η μέρα: ΘΑΝΑΤΟΣ!

Είχε φανταστεί στα πρόχειρα τη διαδρομή∙ ήταν σχεδόν η ίδια με κείνην που έκανε κάποια απογεύματα όταν είχε ελεύθερο χρόνο και ήθελε να ξεκουραστεί: έβαζε μουσική στο mp3 player, τα ακουστικά στα αυτιά του και κατηφόριζε το βουνό, διασταύρωνε το συνήθως ξεραμένο ποταμάκι, προχωρούσε, περνούσε μπροστά από το νεκροταφείο, διάβαινε τη μικρή πεδιάδα και κατευθυνόταν κατά μήκος του δρόμου μέχρι το στάβλο. Χάζευε για λίγο τα άλογα, τα ζήλευε για το καμαρωτό ανάστημα και τη μεγαλειώδη χαίτη που εκείνος ποτέ δεν επρόκειτο να αποκτήσει, τα χαιρετούσε δήθεν χαλαρά και ακομπλεξάριστα, έπινε λίγο από το νερό που τον κερνούσαν και έπαιρνε το δρόμο της επιστροφής, όσο ακόμα ο ήλιος βρισκόταν ολόκληρος στον ουρανό.

Σήμερα όμως θα υπήρχαν διαφορές. Για μία και τελευταία φορά.

Έφυγε από το σπίτι χωρίς mp3 player και χωρίς ακουστικά. Ήθελε να απορροφήσει όλα όσα είχε να του προσφέρει η τελευταία του μέρα: ήχους, μυρωδιές, αισθήσεις, συναισθήματα, χρώματα. Ήθελε να τα απολαύσει όλα, να πάρει μαζί του όσες περισσότερες αναμνήσεις μπορούσε και αυτή η διαδρομή ήταν ό,τι πιο απολαυστικό έκανε στη ζωή του. Αποφάσισε να κινηθεί πολύ πιο αργά σήμερα, ούτως ώστε να μην του ξεφύγει καμιά λεπτομέρεια.

Στη γειτονιά δε φαινόταν να κυκλοφορεί κανένας, παρόλο που δεν ήταν πολύ πρωί. Ίσως να ετοιμάζονταν για την Τετάρτη, ίσως να είχαν δουλειές, ίσως απλά να έμειναν στα κρεβάτια τους για επιπλέον ώρες ύπνου∙ δεν τους κυνηγούσε κανείς, τουλάχιστον όχι σήμερα. Μη έχοντας κάποιο να καλημερίσει, πήγε στο διπλανό κήπο, έκοψε ένα λουλουδάκι, το έβαλε στο στόμα και ξεκίνησε τον κατήφορο.

Είδε κάμποσα πεύκα πανύψηλα -οι μύτες τους σίγουρα έφταναν μέχρι τον ουρανό και γαργαλούσαν τις πατούσες των αγίων- κοντά το ένα με το άλλο και πολλών ειδών θάμνους να συμπληρώνουν τα κενά. Ήταν Νοέμβριος, όμως τα χρώματα -όπου υπήρχαν- θύμιζαν περισσότερο άνοιξη και μόνο κάποιες περιοχές με εμφανή έλλειψη φυλλωσιάς πρόδιδαν ότι αυτό το δασάκι είχε υποδεχτεί το φθινόπωρο πριν από δύο μήνες. Τα αρώματα πλέκονταν σε μια μαγική αύρα κι έφταναν στα ρουθούνια του. Τα ήξερε αυτά τα αρώματα, αλλά δεν τους είχε δώσει ποτέ τη σημασία που τους άξιζαν. Στάθηκε μερικά λεπτά για να αναγνωρίσει όσα περισσότερα μπορούσε και να ξεχωρίσει από ποιά λουλούδια και ποιά κατεύθυνση ερχόταν το καθένα. Πέτυχε μόνο την ανεμώνη που βρισκόταν δίπλα του. Θύμωσε.

Κατέβηκε με γοργά βήματα το βουνό κι έφτασε στο ποταμάκι. Ήταν ξεραμένο ως συνήθως. Τα πρωτοβρόχια μερικές μέρες νωρίτερα δεν αποδείχθηκαν αρκετά για να το τροφοδοτήσουν με λίγο νερό, αρκετό για να ξεδιψάσει ή να δει την αντανάκλαση του κάποιος. Πέτρες πολλών μεγεθών και υφών και λίγη ξεραμένη βλάστηση κείτονταν στον πάτο του και ήταν ορατά και προσιτά χωρίς δυσκολία. "Καημένο", σκέφτηκε, "βρίσκεσαι σε κώμα, τα σωθικά σου είναι εκτεθιμένα κι εσύ ξαπλώνεις εκεί, περιμένοντας βοήθεια από τρίτους για να ξαναβρείς τη χαμένη σου ζωή". Αναρωτήθηκε αν υπάρχει κάποιο ζώο που να επιλέγει τις όχθες του για να χτίσει το σπίτι του. Ακόμα και τα φίδια χρειάζονται λίγο νερό κι αυτό το ποταμάκι δεν είχε ποτέ. Απογοητεύτηκε.

Συλλογισμένος άφησε το ποταμάκι -γιατί το αποκαλούσαν έτσι ακόμα;- και προχώρησε προς το νεκροταφείο. Δεν έμπαινε ποτέ μέσα και δε θα το έκανε ούτε σήμερα. Ο φόβος του για τους νεκροζώντανους υπερνικούσε τις θυσίες που ήταν αποφασισμένος να κάνει την τελευταία του μέρα. Αντ' αυτού, έμεινε έξω από την πύλη και χάζεψε το εσωτερικό. Άσπρες πλάκες σε παράταξη, καντήλια -άλλα αναμμένα κι άλλα όχι-, όμορφα λουλούδια προς παρηγοριά των επισκεπτών και κυπαρίσσια στον περίγυρο, για να κάνουν σκιά σε κείνους που αναπαύονται κάτω από τα πέτρινα σκεπάσματα των χωμάτινων κρεβατιών τους. Τόσοι άνθρωποι, τόσα ονόματα, τόσα όνειρα, τόσες σκέψεις, τόσα συναισθήματα καταλήγουν στον ίδιο τόπο, καταλαμβάνοντας τον ίδιο χώρο, για να εξαφανιστούν από προσώπου γης, να λιώσουν, να διαιρεθούν στα πιο μικρά κομμάτια ύλης και να χαθούν στο άπειρο, να γίνουν ένας κόκκος άμμου σε μια παραλία, ένα μόριο στο φύλλο ενός δέντρου. Και να ήταν μόνο οι άνθρωποι που έχουν αυτό το τέλος.. Στεναχωρέθηκε.

Διέσχισε τρέχοντας τη μικρή πεδιάδα κι έφτασε στην άκρη του δρόμου. Συνεχίζοντας να τρέχει, κατευθύνθηκε κατά μήκος του δρόμου, αγνοώντας τα πολλά αυτοκίνητα και έφτασε στο στάβλο. Πήγε προς τα άλογα. Τους χαιρέτησε αγκομαχώντας και ήπιε από το νερό που του πρότειναν. Τους άκουσε να περιγράφουν το πώς πέρασαν τη μέρα τους. Τους αφηγήθηκε κι εκείνος τη δική του διαδρομή. Και κατέληξε: "Δεν ήρθα εδώ επειδή ήθελα να είσαστε η τελευταία μου ανάμνηση. Να μου λείπουν τέτοιοι νάρκισσοι μαλάκες. Ήρθα για να σας πω δυο λέξεις που σκεφτόμουν για σας τόσο καιρό. Έχετε αυτό το υπεροπτικό βλέμμα, λες και κάνατε κάτι οι ίδιοι για να αποκτήσετε το λεβέντικο ανάστημα ή τη μεγαλειώδη χαίτη σας. Ε, λοιπόν, χαλαρώστε, σας τα χάρισε η φύση και σε αυτήν ανήκουν. Δε δικαιούστε να περηφανεύεστε για κάτι που δεν καταφέρατε από μόνοι σας. 'Αντε, γεια!" Τον κυνήγησαν, αλλά κουτούλησαν στον ξύλινο φράκτη, ενώ εκείνος πέρασε άνετα, χασκογελώντας από κάτω. Τους αποχαιρέτησε με ειρωνικό βλέμμα κι έφυγε.

Επέστρεψε στην άκρη του δρόμου, εκεί όπου είχε φτάσει μετά το νεκροταφείο. Θυμός, απογοήτευση και στεναχώρια έσμιγαν με τη χαρά για το κατόρθωμα του στο στάβλο και του άφηναν μια μάλλον πικρή γεύση. Δεν εξελίχθηκε ακριβώς όπως την ήθελε αυτή η μέρα. Δεν πειράζει όμως, το σημαντικό ήταν ότι είχε φτάσει στο σημείο που έπρεπε, εντός του χρονικού ορίου που είχε θέσει στον εαυτό του.

Ο δρόμος σε κείνο το σημείο έκανε μια μεγάλη, ανηφορική στροφή. Έπρεπε να βρίσκεται εκεί πριν ο ήλιος κρυφτεί εντελώς πίσω από το βουνό στα δυτικά. Εκείνη την ώρα περνούσε ο δολοφόνος που ο ίδιος επέλεξε για τον εαυτό του. Ήταν ένας βλάκας, που συνήθως έτρεχε στο δρόμο, χωρίς να έχει κάτι να προλάβει. Μερικούς μήνες νωρίτερα είχε ακουστεί ότι χτύπησε ένα πάσσαλο και τη γλύτωσε παρά τρίχα. Δε μπορούσε να σκεφτεί καλύτερο θύμα για να μετατρέψει σε θύτη.

Κρύφτηκε στους θάμνους ακριβώς δίπλα στην άσφαλτο και περίμενε. Ο βλάκας θα έτρεχε όπως πάντα και, πάνω στη στροφή, δε θα τον πρόσεχε που θα ξεπεταγόταν με ταχύτητα, ακριβώς κάτω από τους τροχούς του, δίνοντας στην απογοητευτική του ζωή ένα ενδιαφέρον τέλος και σε κείνον κάμποσες τύψεις. Κούρνιασε στην άκρη του θάμνου, άνοιξε διάπλατα τα μάτια του και κάρφωσε το βλέμμα του προς την κατεύθυνση από την οποία ήξερε ότι θα ερχόταν ο βλάκας. Μια μικρή δόση άγχους για το τέλος ήταν ευπρόσδεκτη∙ άλλωστε κανένας δε θα μάθαινε.

Εκείνη την Τρίτη σχολάσαμε στην ώρα μας, πράμα πολύ παράξενο και είπα να το εκμεταλλευτώ. Έβαλα στο ράδιο Pink Floyd και χαλάρωσα. Αποφάσισα να μην υπερβώ κανένα όριο ταχύτητας και να μην προσπεράσω κανένα αυτοκίνητο. Έτσι, είχα και την ευκαιρία να χαζέψω λίγο δεξιά κι αριστερά από μένα τους ουρανούς, τη φύση, τους άλλους οδηγούς. Στην ανηφορική στροφή που οδηγεί προς το χωριό πριν από το δικό μου, πρόσεξα ένα γκρίζο, χνουδωτό ζώο να πετάγεται με μεγάλη ταχύτητα και να κατευθύνεται ακριβώς κάτω από το μπροστινό μέρος του αυτοκινήτου μου. Πίστεψα ότι το είχα πατήσει, μα ήταν περίεργο, διότι δεν ένιωσα κανένα μικρό, έστω, τράνταγμα. Ήταν ένας λαγός∙ το αντιλήφθηκα όταν τον είδα να διασχίζει τρέχοντας το δρόμο, προφανώς περνώντας αλώβητος ξυστά από τους τροχούς του αυτοκινήτου μου. Τον είδα να πηδά στα χόρτα δίπλα από την αντίθετη πλευρά του δρόμου και μόλις έφτασε εκεί γύρισε το κεφάλι του και με είδε με ένα εντελώς σουρεαλιστικό, σχεδόν ανθρώπινο ύφος. Το καημένο το ζωάκι, πού να ήξερε τι βλακεία έκανε..

αφιερωμένο σε κείνην που ρώτησε "μα πώς γίνεται να αυτοκτονήσει ένας λαγός;"

Ανακοίνωσις: Ό,τι προαιρείσθε

2011-11-10T10:47:00.000+02:00

Ο αγαπημένος σας TwistedTool έμεινε χωρίς internet και πλέον σερφάρει -οποίον όνειδος!- από τη δουλειά. Θα μου πείτε "αφού χάθηκε έτσι κι αλλιώς, στα 'ρχίδια μας" και θα 'χετε δίκαιο, εκτός κι αν είστε κοπέλες. Όμως, επειδή το internet δε σημαίνει μόνο blogging, καλό θα ήταν να είχε πρόσβαση για να σας διαβάζει, όπως και για άλλα θέματα.

Ο λόγος της διακοπής του internet από το σπίτι μου είναι η μη πληρωμή του λογαριασμού. Αποφάσισα να σας δώσω την ευκαιρία να με βοηθήσετε όσοι και όσο θέλετε, κάνοντας μια μικρή εισφορά. Για να σας δελεάσω, έχω να σας πω ότι ετοιμάζω το Suicidal [5], οπότε βάλτε τα δυνατά σας!

Για να συνεισφέρετε στην επιστροφή μου στον πολιτισμό, πατήστε εδώ.

Twisted Poster : Everybody Lies

2011-11-07T21:40:00.000+02:00

So, ναι, είχα την ιδέα σε μια ανύποπτη στιγμή προχτές και απλά την πραγματοποίησα σήμερα. Σε όσους δεν αρέσει, δε με νοιάζει. Όσοι δεν το καταλάβουν, να παρακολουθήσουν House M.D. και να λιώσουν ακόμα περισσότερο στο internet. Και για όσους αρέσει, χαίρομαι!

Αφιερωμένο σε δύο αγαπημένα αγόρια: τον offshade και τον Αμερικλάνο!

click for full size

Gojira : Flying Whales

2011-11-07T05:05:00.005+02:00

Waters of chaos
Have invaded all space
The flood on earth again
I have to find the whales
That once did guide us
To dry lands of life
I won't despair
I'll break this dark all around

Under the heavy sea
I'll search the flight of whales

Beneath the seas I searched
And had a different view
Of us on earth:
The sinking ship of men
But it's beyond the stars
I found the place
Where they were
And they finally came to light

Over the winds
They dwell in light
Like the arrow in the sky
I found myself on higher grounds
From up here
For I see them in flight

Now I can see the whales
Looming out of the dark
Like arrows in the sky
I can't believe my eyes
But it's true

Huge tunnel ends in light
Like banks of clouds they gather
See massive shape of flesh
Swimming giants in the clear
The mightiest comes to me
I'm on the wing, wide open
They teach me how to fly
Slowly moving in the air
They dance

So much told with no words at all
Powerful presence for only speech
Breath

Over the winds
They dwell in light
Fly

[From Mars To Sirius - 2005]

ReTwisting: Εμφύλιος

2011-11-06T13:20:00.001+02:00

Στις 10 Μαρτίου πέρσι, ανακοινώθηκε το κλείσιμο του αγαπημένου μας tracker, του blue-whitegt, σαν αποτέλεσμα απόφασης της Διοικητικής του Ομάδας, μετά τις τότε εξελίξεις σχετικά με τη διαδικτυακή "πειρατεία". Ευτυχώς το κλείσιμο αυτό κράτησε μερικούς μόνο μήνες και ο καλύτερος ελληνικός tracker επανήλθε τα Χριστούγεννα της ίδιας χρονιάς. Όταν, όμως, έβραζε το σίδερο και ήμασταν όλοι απεγνωσμένοι, θυμωμένοι και λυπημένοι ταυτόχρονα, έγραψα ένα κάτι για να δώσω θάρρος περισσότερο στον εαυτό μου παρά στους άλλους:

Εμφύλιος

Η καλή μέρα..

2011-11-04T23:17:00.000+02:00

Ξύπνησα μια ώρα νωρίτερα από το κανονικό για Παρασκευή. Δε με χάλασε. Είχα κοιμηθεί νωρίς και χόρτασα ύπνο. Ο νους μου ξεκουράστηκε, εκδίωξε κάμποσες σκέψεις που δεν υπήρχε λόγος να απασχολούν τη RAM και ο επεξεργαστής εργάστηκε για αρκετές ώρες σε χαλαρές ταχύτητες. Η αίσθηση της φρεσκάδας την ώρα του ξυπνήματος, μπορεί να αποτελέσει εφόδιο για μια δραστήρια μέρα, χωρίς βαριεστημάρες και κωλυσιεργίες.

Το σίγουρο εφόδιο για μια θετική μέρα είναι η επικοινωνία με μια όμορφη φωνούλα. Μια φωνή αυθεντικά γλυκιά και με κάμποση μεταδοτική θετικότητα, που σου χαρίζει ένα χαμόγελο, το οποίο πολύ δύσκολα φεύγει κατά τη διάρκεια της μέρας. Το είχα κι αυτό από πολύ νωρίς.

Μετά, ο δρόμος προς τη δουλειά.

Στάση για ανεφοδιασμό. Το παιδί εκεί όλο χαμόγελο όπως πάντα.

-Full, sir, yes?

-Μισό να κοιτάξω τα λεφτά μου.. Ναι, full.

Τελειώνει και τον πληρώνω.

Μέχρι να μου φέρει τα ρέστα, με γρήγορες κινήσεις έβαλα τη ζώνη μου, άνοιξα το ασημόχαρτο με τα μπισκότα της μάνας μου που είχα βάλει για να τσιμπώ στο δρόμο και έβαλα μπρος το αυτοκίνητο.

-Thank you sir, είπε, δίνοντας τα ρέστα.

-Take one, ρε, του προέταξα τα μπισκότα.

Άπλωσε το χέρι του, δύο φορές μαύρο -μια από φυσικού του και ακόμα μια από τις βρωμιές της δουλειάς- και έπιασε ένα μπισκότο. Γέλασε αμήχανα.

-Bye, ρε, thank you!

-Bye, sir!

Όταν περνούσα μπροστά από το Δημοτικό της Αγίας Βαρβάρας, είχε διάλειμμα. Κάμποσα παιδάκια έπαιζαν στην αυλή, μερικά κρέμονταν από τα χαμηλά κάγκελα της πλευράς που είναι ο δρόμος. Με πρόσεξαν κάτι κοριτσάκια ενώ ελάττωνα για να ανέβω ένα κύρτωμα, ακριβώς μπροστά από την έξοδο του σχολείου. Χαμογέλασα και τις χαιρέτησα. Έκαναν το ίδιο. Δεν τις ένοιαζε που ήμουν ένας άσχημος με μαλλιά, μούσια και φαβορίτες, που άκουγε κάτι σατανικές μουσικές στη διαπασών! Με χαιρέτησαν χαμογελαστές.

Τα σύννεφα του σημερινού πρωινού, θύμιζαν χαρακτικό του Dürer.. Με λίγο ρίσκο έβγαλα και δύο φωτογραφίες.

Μετά από τέτοιο ξεκίνημα στη μέρα, δε με ένοιαξε καθόλου που είχα κάμποσους ιδιότροπους πελάτες, την κακή διάθεση του διευθυντή, τα προβλήματα στους υπολογιστές και μικρές ασυνεννοησίες να αντιμετωπίσω κατά τη διάρκεια της..

(Δεν) Σκέφτομαι και (Δεν) Γράφω

2011-11-04T07:59:00.000+02:00

Εργασία για σας:

Γράψετε μερικές γραμμές με τις σκέψεις σας, τις προτάσεις, τις παρατηρήσεις και, ενδεχομένως, τις κακίες σας για το εξής θέμα:

"Ο TwistedTool αραίωσε πολύ τις αναρτήσεις του"

Το παιδάκι με την καλύτερη εκθεσούλα, κερδίζει wallpaper του γούστου του με αφιέρωση και στίχο της επιλογής του (στα όρια του χαρακτήρα των υπολοίπων στίχων).

Φοβερά δώρα ε;

Υ.Γ.: Προσέξατε τι κάνει το παιδάκι της εικόνας με το αριστερό του χέρι; :)

Suicidal [4]

2011-10-31T09:00:00.008+02:00

Φυσούσε. Όχι πολύ δυνατά, αλλά το κρύο αεράκι κατάφερνε να ανεμίσει τα μαλλιά του προς το πλάι και να ψύξει κάπως τις σκέψεις που ξεχείλιζαν από τα αυτιά του. Αυτό έφταιγε και για τα υγρά του μάτια ή κάτι άλλο; Δεν ήθελε να ξέρει. Γύρω του απλωνόταν η πόλη με όλα της τα κτίρια σε χαμηλότερο επίπεδο από τον ίδιο. Απέναντι του, λίγο ψηλότερα από την πόλη, μα και πάλι πιο χαμηλά από το ύψος των ποδιών του, αναστηνόταν ένα κόκκινο, τεράστιο φεγγάρι. Τα σύννεφα της ανατολής, λες και κάποιος έδωσε στον Dali ένα υπέρογκο πινέλο, έπαιρναν ονειρικά σχήματα και χρώματα.

Βρισκόταν εκεί, όρθιος στην άκρη της οροφής μιας εφταώροφης πολυκατοικίας, το τελευταίο δίωρο. Τα είχε σκεφτεί όλα. Από την αρχή. Για πολλοστή φορά. Ο ανθρώπινος νους κάποτε μπλοκάρει και αδυνατεί να ασχοληθεί με κάτι διαφορετικό από κείνο που τον απασχολούσε για πολλές ώρες. Πόσο μάλλον όταν βρίσκεται σε τόσο ύψος και όταν έχει ήδη πάρει μια πολύ μεγάλη απόφαση. Ένα βήμα είναι μόνο.

Όταν είχε ανέβει, ο ήλιος δεν είχε ακόμα κρυφτεί. Οι δρόμοι κάτω από τα πόδια του ήταν γεμάτοι με ανθρώπους· μυρμήγκια καλύτερα, όπως φαίνονταν από εκεί πάνω. Τα καταστήματα ήταν ανοιχτά και η μυρωδιά του φρέσκου καφέ έφτανε πάνω από τον έβδομο όροφο. Όρθιος παρακολούθησε τον ήλιο να απομακρύνεται μετά συνοδείας, τον κόσμο να λιγοστεύει εμφανώς, τα καταστήματα να βάζουν λουκέτο και ένιωσε τη μυρωδιά του καφέ να αδυνατίζει σημαντικά.

Γύρισε προς την ανατολή και περίμενε για το φεγγάρι. Το είδε να να καλωσορίζεται από ένα μωβ ουρανό και να κάνει την εμφάνιση του αργά, με επιβλητικό ύφος. Αποφάσισε να το περιμένει και τώρα μόλις είχε έρθει η στιγμή. Ο τεράστιος, χάλκινος δίσκος ήταν σχεδόν ολόκληρος πάνω από την ευθεία γραμμή της πεδιάδας απέναντι του. Και σε ένα κλάσμα δευτερολέπτου έγινε. Ήταν σα να παρακολουθείς την πτώση μιας σταγόνας νερού από τη βρύση. Ελάχιστη πρόοδος για αρκετή ώρα και μετά, εκεί που δεν το περιμένεις, τότε που αν ανοιγοκλείσεις απλά τα μάτια σου θα χάσεις το θέαμα, κατανικείται από τη βαρύτητα και βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση. Μόνο που το φεγγάρι δεν ασχολείται με βαρύτητες κι άλλες γήινες μικρότητες. Γούρλωσε τα μάτια για να μη χάσει το παραμικρό από αυτό το μεγαλείο. Η τελευταία λεπτομέρεια του σεληνιακού δίσκου ξεχώρισε από τη γραμμή του ορίζοντα και το φεγγάρι ξεπήδησε ολόκληρο πάνω από την πεδιάδα.

Χαμογέλασε. Ήταν ώρα.

Έπρεπε να το κάνει.

Ένα βήμα.

Τα μαλλιά του πλέον ανέμιζαν προς τα πάνω.

Έκτος όροφος. Έφερε στο νου του την τελευταία του απόλαυση. Είχαν περάσει μόλις τρεις ώρες. Το προφιτερόλ εκείνου του ζαχαροπλαστείου ήταν ό,τι τελειότερο είχε δοκιμάσει στη ζωή του, εξαιρουμένων όσων έφτιαχνε με τα χεράκια της η μάνα του. Πάντα έτρωγε δύο, όμως όχι αυτή τη φορά. Δε χωρούσαν υπερβολές σε μια τέτοια μέρα. Ένα προφιτερόλ μόνο, άλλωστε αυτό που μετρούσε ήταν η αίσθηση και όχι η ικανοποίηση του στομαχιού. "Όντως, αξίζει να πάρω μαζί μου στην αιωνιότητα τέτοια γεύση", σκέφτηκε.

Πέμπτος όροφος. Είδε άγχη και τρεχάματα, είδε κουστούμια και γραβάτες, προσλήψεις και απολύσεις, είδε κι άλλο άγχος και προβλήματα, ευθύνες και χρονοδιαγράμματα, χώρους στάθμευσης και σεμινάρια, γραμματείς και λογιστές, είδε διευθυντές· πολλούς διευθυντές, είδε μελέτες και σχεδιαγράμματα, ανελκυστήρες, αυτόματες πόρτες, ηλεκτρικές σκάλες, γυάλινα κτίρια, κήπους, δεξιώσεις, ομιλίες, λεφτά. "Μαλακίες", σκέφτηκε.

Τέταρτος όροφος. Είδε μια παιδική χαρά σε ξεθωριασμένα χρώματα. Απέναντι του, στην άλλη άκρη ενός κορμού, ανεβοκατέβαινε μια όμορφη μικρούλα με ξανθά μαλλάκια και -παρόλο που δεν τα έβλεπε από τόσο μακριά, ήταν σίγουρος, το ήξερε- πρασινογάλανα ματάκια κι ένα χαμόγελο που δεν ήξερες αν ήταν αποτέλεσμα της παιδικής αθωότητας ή ενδελεχούς μελέτης της Mona Lisa. Γύρω γύρω τα άλλα παιδάκια έπαιζαν, έτρεχαν, φώναζαν, τσακώνονταν, αλλά αυτός έμενε μαγνητισμένος στα ματάκια και το χαμόγελο της κουκλίτσας απέναντι του. Έκλεισε τα παιδικά του μάτια, για να κρατήσει την εικόνα της. Η σκέψη του ήταν ξεκάθαρη: "σκύλα.."

Τρίτος όροφος. Είδε νοσοκομεία και ασθενοφόρα. Είδε χειρουργεία και μονάδες εντατικής παρακολούθησης, ορούς και καθετήρες, εμετούς σε νάρθηκες και σεντόνια, είδε νοσοκόμες και γιατρούς, παπάδες και λαχειοπώλες, πατάτες πουρέ και γιαουρτάκια διαίτης, αναπνευστήρες και καρδιογράφους, καθαρούς διαδρόμους και λερωμένες τουαλέτες. Χαμογέλασε μέσα του: "ευτυχώς που ήταν όλα περαστικά, όπως μου εύχονταν!"

Δεύτερος όροφος. Καθάριζε το πρόσωπο του από την τούρτα και μετά βουτούσε το δάχτυλο στο στόμα, γελώντας αφελώς. Το κεράκι ήταν ήδη σβηστό· τι να είχε ευχηθεί άραγε; Οι πραγματικοί του φίλοι ολόγυρα πειράζονταν, χόρευαν, έβγαζαν φωτογραφίες. Ο πατέρας του πάλι έλειπε. Έβλεπε τα δώρα του στοιβαγμένα στο κρεβάτι και μόλις που κρατιόταν να μη διώξει τους πάντες και να τρέξει να τα ανοίξει για να ικανοποιήσει την περιέργεια του. "Τέλος τα γενέθλια για σένα, φίλε", ανακοίνωσε στον εαυτό του.

Πρώτος όροφος. Είδε την είσοδο εκείνης της πολυκατοικίας. Ανέβηκε τις σκάλες μέχρι την οροφή. Στην πορεία άκουσε τις φωνές ενός ηλικιωμένου ζευγαριού, τα γέλια ενός μωρού και των γονιών του, τα παιχνιδιάρικα γαβγίσματα ενός σκύλου, μια τηλεόραση να λέει ειδήσεις και κάποιο να τη βρίζει, μουσική στη διαπασών κι ένα κοριτσάκι να προσπαθεί να τραγουδήσει μαζί. Στην ταράτσα απόλαυσε το ηλιοβασίλεμα και γύρισε για να θαυμάσει την ανατολή του φεγγαριού. Το είδε να ανεβαίνει αργά κι όταν φάνηκε ολόκληρο πάνω από τον ορίζοντα, ήξερε ότι ήταν ώρα. "Ένα βήμα ήταν μόνο, τελικά", σκέφτηκε.

Ισόγειο. Είδε το πρόσωπο της. Του χαμογελούσε με κείνη την αιώνια γλύκα. Τα μαλλιά της έπεφταν στο μέτωπο του και τον γαργαλούσαν. Του χάιδεψε το μάγουλο. Είδε το στήθος της διογκωμένο να πλησιάζει το πρόσωπο του. Μια ματωμένη, χοντρή ρώγα εισήλθε στο στόμα του. Ρούφηξε με λαχτάρα το ζεστό, λευκό υγρό. Δάγκωνε και ρουφούσε σα μανιακός. Γάλα στο πηγούνι του, αίμα στη ρώγα της. Και του χαμογελούσε με κείνη την αιώνια γλύκα.. Αυτό δεν το σκέφτηκε, το ψιθύρισε: "μάνα.."

Τα μαλλιά του έκαναν μια απότομη κίνηση προς τα κάτω και μετά σκόρπισαν στο πεζοδρόμιο, μαζί με κομμάτια του κρανίου και του εγκεφάλου του, λερώνοντας τον κορμό ενός διπλανού δέντρου. Η πρόσκρουση με το πρόσωπο μετέτρεψε επιτόπου τα μάτια του σε δύο λευκούς λεκέδες με πολύ αίμα κάτω από τα υπολείμματα κρανίου. Το υπόλοιπο κορμί του είχε πάρει την τελευταία στάση που θα έπαιρνε χωρίς βοήθεια: θύμιζε έναν τραγικά χαρισματικό άνθρωπο-λάστιχο· έναν που μπορούσε να λυγίσει τις αρθρώσεις του από την ανάποδη και να καταφέρνει απίστευτες διαρρυθμίσεις αυχένα, ώμου και πλάτης.

Το φεγγάρι είχε χλωμιάσει πλέον, ανεβαίνοντας πιο μακριά από τη Γη και ο άνεμος, σημαντικά ψυχρότερος, είχε δυναμώσει πολύ όταν ένας νεαρός, φορώντας την κουκούλα του σακακιού του και κρατώντας στον ώμο μια τσάντα γεμάτη με σπρέι και πινέλα, σκόνταψε πάνω στο παγωμένο, περίεργα δομημένο σώμα με το λιωμένο κεφάλι στην άκρη του πεζοδρομίου.

ReTwisting: Suicidal[s]

2011-10-30T11:00:00.000+02:00

Αύριο (ελπίζω πως) θα έχω έτοιμο το Suicidal [4], οπότε σκέφτηκα να επαναφέρω στις μνήμες μας τις προηγούμενες αναρτήσεις που είχαν ανάλογο θέμα και οι οποίες μπορούν ανά πάσα στιγμή να εντοπιστούν μαζεμένες κάτω από το tag "suicidal". Με χρονολογική σειρά είναι οι εξής:

Nice day for suicide!

Suicidal

Suicidal [2]

Suicidal [3]

Foo Fighters : Dear Rosemary

2011-10-29T18:56:00.000+03:00

You got away, got away, got away from me
Now get away, get away, get away from me

I couldn't grow just living in the shadow
Where do you go when no one's following you?
You ran away, ran away, it was right on cue

Shall I go on and on and on and on and on and on again?

Rosemary, you're part of me
You know you are, you are, you are
Rosemary, you're part of me
You know you are, you are, you are
Rosemary, please pardon me

Truth ain't gonna change the way you lie
Youth ain't gonna change the way you die

Dear Rosemary
Dear Rosemary

You got away, got away, got away with things
You got away, got away, got away with things

False starts, young hearts get shattered
Pick up the pieces coming down around you
You ran away, ran away, it was right on cue

Can I go on and on and on and on and on and on again?

Rosemary, you're part of me
You know you are, you are, you are
Rosemary, you're part of me
You know you are, you are, you are
Rosemary, please pardon me

Truth ain't gonna change the way you lie
Youth ain't gonna change the way you die

This was no ordinary life (This was no ordinary life)
This was no ordinary life (This was no ordinary life)

I'm here from now on
but once I'm gone
I'm gone

Truth ain't gonna change the way you lie
Youth ain't gonna change the way you die

Dear Rosemary (Dear Rosemary)
You're part of me (You're part of me)
Dear Rosemary (Dear Rosemary)
Please pardon me (Please pardon me)

You got away, got away, got away from me
Now get away, get away, get away from me

[Wasting Light - 2011]

Barrock : Not as Rock as You Thought

2011-10-28T04:35:00.000+03:00

Χάθηκα για λίγες μέρες. Γράφω το Suicidal [4] και θέλω να βγει καλό αποτέλεσμα, έτσι περιμένω μέχρι να βρω χρόνο να ασχοληθώ μαζί του όπως του αξίζει. Μέχρι τότε όμως, πρέπει οπωσδήποτε απόψε να σας πω για το μέρος που πήγα για ποτό και από το οποίο ήρθα πριν από λίγο.. Ακολουθεί κείμενο στην κυπριακήν.

Όσοι είσαστε Λευκωσία, στάνταρ είδετε τη διαφήμιση του.

H φωτογραφία εν που την πόρτα του, αλλά τζιαι η διαφήμιση ίδια ένι.

Θωρείς την εσύ που ακούεις νάκκον rock, metal ή, τέλος πάντων, δυνατές μουσικές τζιαι λαλείς "Γουάουκς, επιάσαν μιαν όμορφη λέξη, το baroque, αλλάξαν τον τρόπο γραφής της ώστε να περιλαμβάνει τη λέξη rock (και bar;) τζιαι επιντώσαν τζιαι μιαν πεντάλφαν! Χώλοι φάκκ, πρέπει ναν πολλά hardcore φάση τζιαι ο τύπος που είshεν την ιδέα μάλλον εν ιδιοφυία!" τζιαι αποφασίζεις ότι πρέπει να πάεις.

Been there, done that, άρα άκου μου: ΜΕΝ ΤΟ ΚΑΜΕΙΣ!

Πρώτα πρώτα εν σε άθλιο τόπο. Μες τα κατεχόμενα σχεδόν. Για να πάεις, πρέπει πρώτα να εύρεις τόπο να παρκάρεις, μετά να περάσεις που τες αφίσες με τον Τάσο Ισαάκ τζιαι το Σολωμό Σολωμού, να σκεφτείς για μερικά δευτερόλεπτα ότι είσαι μαλάκας που τζείνοι επεθάναν για την πατρίδα σου, αλλά εσύ πάεις για μπύρες, να ρέξεις μπροστά που κάμποσα ~~αυτοκίνητα πολυτελείας~~ αποδεικτικά μικρών βιλλών, να μπεις μες το ψευτοχλιδάτο Chateau Status τζιαι να δεις στα αριστερά σου την πόρτα με την ταπελλούαν που σου έδειξα πιο πάνω.

Εμπήκαμεν με τον παρέα για να κάτσουμε να περιμένουμε τους υπόλοιπους. Έρκεται πάνω μας η μισκίνισσα που εκράτεν μιαν κόλλαν τζιαι προφανώς ήταν υπεύθυνη για τες κρατήσεις.

-Ήρτετε για το hen's night;

Ήρτε μου να της κάμω μιαν αεράτην κίνηση με το shέρι μου τζιαι να της πω "Ε βέβαια καλέ, για τι άλλο να 'ρχόμασταν; Χιχι..", αλλά είδα τη φάτσα της τζιαι κάθε ίχνος έμπνευσης έφκηκεν έξω στην κρυάδαν.

-Όι, εν έχουμε κράτηση..

-Αα.. Έκαμεν πως δυσκολεύκεται να εύρει τόπο να μας βάλει να κάτσουμεν, άσχετα αν μες το μαχαζί τζείνη την ώρα είshεν πεντέξι πλάσματα μόνο. Τελικά έδειξε μας μια γωνιούα τζιαι εκάτσαμε.

Εχτυπήσαμεν τηλέφωνο να δούμε αν έρκουνταν οι υπόλοιποι. Οι κορούες είπαν μας ότι τελικά είχαμεν κράτηση. Είπαμεν το της μισκίνισσας τζιαι προς μεγάλη μας έκπληξη είπε μας ότι μια χαρά εκαθούμασταν τζιαμαί τζιαι ήμασταν εντάξει.

-Πόσοι θα είσαστε;

-Πεντέξιεφτά, κάπου τζιαμαί.

-Αα, η κράτηση είναι για ογκτώ.

-Ε, μπορεί να είμαστεν οχτώ.

-Πέντε με εφτά ή ογκτώ; Εγώ έχω ένα κράτηση για ογκτώ.

-Εε, ντα. Εννα είμαστεν οχτώ.

Εκάτσαμεν τζιαι είπαμεν να παραγγείλουμε ώσπου να 'ρτουν οι υπόλοιποι. Η σερβιτόρα -μια για ούλλο το μαχαζί σε παρακαλώ- ήταν μουτρωμένη τζιαι εν εμίλαν ελληνικά, αλλά προφανώς εκαταλάβαινεν τα. Όταν της είπα ότι ήθελα Budweiser έκαμεν κόμπον τα φρύθκια της. Επανέλαβεν μετά που μένα "Μπούντβαιζερ" για επιβεβαίωσην τζιαι μάλλον πουμέσα της εξιτίμασεν με που εν ήξερα πώς επροφέρετουν η πύρα. Δυστυχώς εγώ ήμουν ο σωστός της υπόθεσης όμως. Όπως τζιαι να'shει. Φέρνει μας τες πύρες τζιαι καθίσκει μας τες πάνω σε χαρτομάντηλα. Πόσον κουλλουφκιόν σιόρ σε έτσι τόπον που θέλει να μου το παίζει τζιαι χάικκκκκλας;

Κάπου σε τζείνο το σημείον επροσέξαμεν τζιαι τη μουσική. Ο παρέας έννεν metalλάς, αλλά, όπως τζιαι γω τζιαι όπως τζιαι οι υπόλοιποι τζιαι όπως τζιαι κάθε νοήμον πλάσμαν εθώρεν τη διαφήμισην του barακίου, θα επερίμενεν rockιές τζιαι metalιές. Αντ'αυτών επαίζαν τες τελευταίες pop αφοδεύσεις, πίντουλλους, τη μιαν πάνω στην άλλη. Τζιαι να φανταστείς πριν πάμε ένιωθα ότι εν θα εφαίνουμουν αρκετά metalλάς με το σακκούιν που εφόρησα.

Θκυό κορούες απέναντι μας πάνω στο bar εκαπνίζαν. Όι με το καπνιστήριν, αλλά με τον τσιάρο. Ο παρέας καπνίζει. Εφώναξεν της μουτρωμένης σερβιτόρας τζιαι ερώτησεν την αν εν οκκέι να καπνίσει. Τζείνη εφώναξεν μιου άλλου. Τζείνος επέρασεν πρώτα που τες κοπέλλες, τζείνες εσβήσαν τα τσιάρα τους, τζείνος ήρτεν κοντά μας τζιαι είπεν του παρέα να κάμει αλλο λλίον υπομονή να δουν αν θα μπει κανένας πελάτης που έshει πρόβλημα με το κάπνισμα τζιαι πιο μετά να το κανονίσουν.. Σάννα τζιαι εδιούσαν σε κάθε πλάσμα που έμπαινεν ερωτηματολόγιο. "Με ενοχλεί το κάπνισμα σε κλειστούς χώρους - Πολύ - Λίγο - Καθόλου".. "Με ενοχλεί το striptease μες τα μούτρα μου - Αν είναι άντρας ναι - Αν είναι γυναίκα όχι".

Η μουσική εξακολουθούσεν να με κάμνει να θέλω να κάμω εμετόν.

Ήρταν τζιαι οι υπόλοιποι. Ευτυχώς εγινήκαμεν ογκτώ, ειδεμή ήταν να είχαμεν πρόβλημα με τη μισκίνισσα. Επαλαβώσαν τζιαι τζείνοι με τη μουσική τζιαι εγώ έδειχνα τους με έντονες κινήσεις τα χαρτομάντηλα που μας εβάλαν πουκάτω που τες πύρες μας. Εν τω μεταξύ είshεν κάτσει σε διπλανό τραπέζι ο τύπος που ήταν να κανονίσει για το κάπνισμα τζιαι εθώρεν τζιαι νάκκον ποδά. Επαραγγείλαν τζιαι οι άλλοι.

Στα ακούσματα της βραδιάς συμπεριλαμβάνονταν η Beyonce, το τραούδιν που εκέρδισεν στη Γιουροβύζιων πέρσι νομίζω, η Κατερίνα Στικούδη, ο υπέρτατος, μοναδικός, ανεπανάληπτος, αξεπέραστος, απλησίαστος, θεϊκός ~~καθυστερημενομαννοαχρηστομυξοκλαμενοανυπαρκτοαθλιοάθλιος~~ Χατζηγιάννης και άλλες μεγαλειώδεις μορφές της μουσικής που θα μείνουν στην ιστορία. Οι τηλεοράσεις γυρόν γυρόν επαίζαν MadTv. Βιτεούθκια από Καλομοίρα (μώρατσε μου!), Στικούδη (attention whoooooooore), Black Eyed Peas (Fergie, τα υγρά σου) τζιαι κάτι άλλα καλαμαρίστικα, κυρίως, σκατά της μιας ημέρας. Τζιαι επαναλαμβάνω: τούτα ούλλα σε έναν τόπο που τον λαλούν Barrock τζιαι στο logo του έshει μιαν κότshινην πεντάλφαν! Ειλικρινά, ήθελα να πάω στη DJ τζιαι να της διώ, να της διώ, να της διώ, ώσπου να λύσει ο μυαλός της. Ήθελα να πιάσω τον ππουshτοκαλαμαράν τον ιδιοκτήτη που τα γελοία τα μουστάτζια του τζιαι να του τρίψω τα μούτρα του μες τη μασχάλη μου -σε άλλη φάση όμως, διότι τζείνη την ώρα εμουσκομύριζεν η μασχάλη μου.

Μετά που τρεις εφτομάες αποφασίσαν να σερβίρουν τους υπόλοιπους της παρέας. Ξανά πάνω σε χαρτομάντηλα. Όταν επαράγγειλα δεύτερην Μπούντβαιζερ, έφερεν μου την πάνω σε κανονικό πραματούι για ποτά, χωρίς να γλυκάνει νάκκον τη φάτσα της. Ο παρέας άψεν τσιάρο τζιαι η σερβιτόρα, αφού ειδοποίησεν υπευθύνους τζιαι ανευθύνους, εβούρησεν να φέρει κάτι για τασάκι.

Ευτυχώς που ήταν η παρέα τζιαι ελαλούσαμεν κατιτίς τζιαι επερνούσαμεν. Ούτε οι ίδιοι, που εν ακούν rock τζιαι metal, εν επιστεύκαν ότι θα μπορούσεν να ήταν τόσο άθλιο ένα bar με το όνομα Barrock!

Μαζί με τον τύπο στο διπλανό τραπέζι, ήρταν αλλο θκυο κοπέλια, γύρω στα 55-60 τζιαι εφέραν τζιαι θκυο κοπέλλες, ξένες, ευρωπαίες, γύρω στα 25-30. Ανοίξαν shιαππάνιαν. Μετά που μερικά ποτηρούθκια, ο ένας ο παshής με το μουστάτζιν άρκεψε να φακκά πάνω στα τραπέζια τον ρυθμό. Μέσα μέσα εφκαλλεν τζιαι κανέναν ουρλιαχτόν "Aaaaaaaaaaaarghhhh", ακούοντας pop! Ο άλλος, πάλαι παshής, έπιασεν την κορούν που εφόρεν εξωπραγματικά κοντή φουστούα για να χορέψουν ανάμεσα στα τραπέζια τζιαι να γίνουν ρεζίλι σε ούλλους μας. Τζείνη ετράβαν διακριτικά πίσω, αλλά τζείνος ετράβαν την αδιάκριτα πάνω του.

Τζείνη την ώρα αποφασίσαμε ότι έπρεπε να εξαφανιστούμε με τρόπο αν θα εγλιτώναμεν τους εμετούς! Αποφασίσαμεν ομαδικώς να μεν αφήκουμεν tips.

Συμπερασματικά: Barrock SUCKS MAJOR TIME! Κοροϊδεύκουν τον κόσμο με τη διαφήμιση, όμως ευτυχώς που επήα, ειδεμή ήταν να το έχω καμόν ότι εν επήα τζιαι εμπορούσεν να μου άρεσκεν. Τωρά ξέρω τζιαι εν θα κάμω το λάθος ξανά!

Το μόνο τραούδι που έβαλεν ούλλη νύχτα τζιαι άξιζεν νάκκον ήταν τούτο:

Σίουρα κάτι ξεχάνω, αλλά νυστάζω πολλά. Αν θυμηθεί κάποιος κάτι άλλο, ας μου το θυμίσει.

TwistedTool: "Εννα τους κινήσω αγωγή για καταστροφή του αυχένα μου που το πολλύν headbanging.." τζιαι "Ρε φίλε, την επόμενη φορά που θα έρτουμε δαμαί, φέρε εσύ τες κάττες, να κανονίσω εγώ τες νυχτερίδες που χρειαζόμαστε να σφάξουμε για τες σατανιστικές μας τελετές δαμέσα!"

ReTwisting: Ξημέρωμα Φθινοπωρινό

2011-10-23T15:00:00.017+03:00

Αποφάσισα να προτείνω πρώτο για υπενθύμιση ένα από τα κείμενα μου που προέκυψαν μετά από μια πανέμορφη έμπνευση και νομίζω ότι και το αποτέλεσμα είναι αρκετά όμορφο, παρηγορητικό και καθαρτικό. Τουλάχιστον έτσι ήταν για μένα.

Γράφτηκε το ξημέρωμα της δεύτερης μέρας του περσινού φθινοπώρου. Ορίστε:

Ξημέρωμα Φθινοπωρινό

Teenage Mutant Ninja Noses

2011-10-22T20:08:00.000+03:00

Όταν βλέπεις μύτες δε σου έρχονται άμεσα στο νου τα Χελωνονιτζάκια; Ναι, ούτε εμένα. Όμως υπάρχουν κάποιοι που κάνουν το συσχετισμό και το αποτέλεσμα δείχνει ότι όντως υπάρχουν ομοιότητες, οι οποίες οδηγούν σε ενδιαφέροντα αποτελέσματα. Κάποιοι τρελοί, λοιπόν, αποφάσισαν να παίρνουν φωτογραφίες προσώπων και στις μύτες να σχεδιάζουν Χελωνονιτζάκια.. και όχι μόνο!

Moar: Teenage Mutant Ninja Noses @ Tumblr

Περί του blog μου και μια ανακοίνωση

2011-10-21T23:33:00.000+03:00

Έψαχνα αφορμή για να γράψω μερικά πράματα περί του Twistedness (former Twisted's) και νομίζω πως βρέθηκε η ευκαιρία, χάρη σε μια ανακοίνωση που έχω να κάνω. Η ανακοίνωση είναι στο τέλος της ανάρτησης, οπότε όποιος θέλει, μπορεί να κάνει scroll down και να τη διαβάσει, skipπάροντας τις υπόλοιπες βλακείες μου.

Πρώτα πρώτα, θεωρώ ότι το κάθε blog είναι μέρος της προσωπικότητας του ιδιοκτήτη του, ένας καθρέφτης της ψυχής και του νου του. Παραδείγματα; Ο Invictus: πολυσχιδής, πολυδιάστατος, αθκιασερός και ιδιοφυής. Η Πρασινάδα: τρελή επιστήμων, απλό σε εμφάνιση blog λόγω απειρίας στο θέμα, αλλά τα γραφόμενα της σφύζουν από χιούμορ, νοσταλγία για την πατρίδα και προσπάθεια για επικοινωνία με τους δικούς της ανθρώπους. Ο αστροναύτης: απλός σχεδιασμός, όλο το βάρος στα κείμενα, στις bold λέξεις και τα έγχρωμα γράμματα, για να βγουν οι ιδέες και τα νοήματα. Η ΦΟΥΛΗ: τρελή και παλαβή με τις γάτες (δεν ξέχασα για το bannerάκι!), τάση για συχνές αλλαγές, αγάπη για τη μουσική και μηδέν κόμπλεξ. Ο offshade: χιούμορ, ταινίες, βιβλία, μουσική, comics και ταυτόχρονα βαθείς σκέψεις, προβληματισμοί, μίση σμίγουν σε ένα blog που φέρει τη σφραγίδα του σε κάθε πράσινη γωνιά, αλλά και την αγάπη του για το sharing.

Έτσι και το δικό μου blog καθρεφτίζει την προσωπικότητα μου. Μαύρη μαυρίλα πλάκωσε και κάμποσες μαλακίες διασκορπισμένες (όχι και τόσο) ατάκτως μέσα σε σκούρα γράμματα. Το blog μου γνώρισε άπειρες μεταμορφώσεις, δείγμα της διαταραγμένης προσωπικότητας μου. Σίγουρα θα υπάρξουν κι άλλες, αφού δεν άλλαξε κάτι στη διαταραχή αυτή. Χρώματα, φόντα, εικόνες, γραμματοσειρές, gadgets, διατάξεις. Δεν έμεινε τίποτε σταθερό από το Γενάρη του 2010, εκτός από τον τριχωτό τύπο που το διαχειρίζεται. Πάντα εξέφραζε εμένα, πάντα μου άρεσε και πάντα έμοιαζε με ένα blog το οποίο δε θα είχα πρόβλημα να επισκέπτομαι συχνά και αυτό θα συνεχίσει να κάνει. Και θα κάνει ακόμα κάτι: θα συνεχίσει να είναι το εργαλείο που χρησιμοποιώ καθημερινά για να διαβάζω τα αγαπημένα μου blogs.

Μέχρι πολύ πρόσφατα το blog μου ήταν πιο βαρύ κι από μένα, αλλά δε με ένοιαζε, καθώς με ικανοποιούσε. Μετά από παρότρυνση κάποιων και αφού αποφάσισα ότι θα μπορούσα να ζήσω και χωρίς κάποια gadgets, αφαίρεσα κάποια από αυτά, έκανα και κάποιες άλλες αλλαγές και τώρα νομίζω κι ελπίζω πως έχει ελαφρύνει λίγο και φορτώνει πιο εύκολα. Συνεχίζει να με ικανοποιεί απόλυτα, αλλά αυτό δε σημαίνει πως δε θα αλλάξουν ξανά μερικά πράματα.

Όπως και να'χει, this is just me και δεν είναι αναγκασμένος κανένας από εσάς να συμφωνεί ή να ανέχεται ή να δέχεται τις απόψεις μου. Και πολύ περισσότερο, κανένας δεν είναι αναγκασμένος να επισκέπτεται αυτό το blog. Όσοι το κάνουν, ελπίζω να το κάνουν από συμπάθεια προς εμένα ή/και ενδιαφέρον για το τι μαλακία σκέφτηκα να γράψω. Υπάρχουν το στιχάκι και το wallpaper που αλλάζουν πολύ συχνά (καθημερινά υπό ιδανικές συνθήκες), αλλά και οι αναρτήσεις δεν είναι τόσο σπάνιες, οπότε κάποιοι από εσάς ίσως έρχονται συχνά εδώ.

Έχοντας αυτά κατά νου, προχωρώ στη διαπίστωση που έκανα και στην απόφαση που πήρα ως αποτέλεσμα αυτής.

Η διαπίστωση έγινε μέσα από την εμπειρία, όχι μόνο από το δικό μου blog, αλλά και από όλα όσα παρακολουθώ αυτά τα λίγα χρόνια. Κάθε καινούρια ανάρτηση θάβει την προηγούμενη. Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, σχεδόν κανένας δεν ασχολείται με μια ανάρτηση, από τη στιγμή που στο ίδιο blog έχει δημοσιευτεί μια νεότερη της. Έτυχε και σε μένα, σαν ιδιοκτήτης του blog, να αγνοήσω, χωρίς να έχω κακή πρόθεση, σχόλια σε παλιότερες αναρτήσεις, παρόλο που είχα ειδοποιηθεί μέσω email για την ύπαρξη τους. Πόσο πιο εύκολο είναι για τον απλό αναγνώστη να προσπεράσει παλιές αναρτήσεις ή συζητήσεις στα σχόλια τέτοιων, όσο ενδιαφέρουσες κι αν ήταν αυτές;

Η απόφαση που πήρα για το θέμα είναι στυγνή αντιγραφή αυτού που κάνει ένας άλλος Twisted, ο Twisted Sifter. Κάτι παρόμοιο κάνει κι ο offshade στο αριστερό μέρος του blog του, κάτω από το "ΠΑΛΙΑΤΖΟΥΡΕΣ". Κάθε Κυριακή θα σας υπενθυμίζω μια ανάρτηση από τις σχεδόν 500 μέχρι τώρα. Η παλιά ανάρτηση θα παραμένει στον αρχικό της χώρο μαζί με τα όποια σχόλια είχε αποκτήσει τότε και στην καινούρια θα υπάρχει μόνο το link για να μεταβεί εκεί όποιος θέλει να διαβάσει, να σχολιάσει ή οτιδήποτε άλλο.

Ελπίζω να σας αρέσει η ιδέα και η εφαρμογή της να φανεί χρήσιμη για εσάς, για μένα και το Twistedness.

Ο Δεκατρίλογος του TwistedTool

2011-10-17T23:59:00.019+03:00

Στην τελευταία της ανάρτηση, η Πρασινάδα αρίθμησε τα 16 χαρακτηριστικά που ψάχνει σε έναν άντρα. Κι επειδή ως γνωστόν (;) είμαι ένας ~~αρκούδος~~ άντρας που ~~δεν~~ ξέρει τι θέλει, αποφάσισα να απαριθμήσω κι εγώ τα 13 (περίμενες άλλο αριθμό;) χαρακτηριστικά που πρέπει να έχει μια γυναίκα για να κάνει δική της την ~~γούνα~~ καρδιά μου.

Η ιδανική γυναίκα, λοιπόν, για μένα πρέπει:

1. Να είναι ψηλή. Εννοείται όχι πιο ψηλή από μένα, αλλά σίγουρα πιο ψηλή από την πλειοψηφία των γυναικών. Διότι τι σου είναι μια γυναίκα αν έχει πόδι κοντύτερο του ενάμιση μέτρου; Πώς να κυκλοφορήσεις δίπλα της; Και να περιφανεύεται για το ύψος της και τα μακριά της πόδια, παρόλο που είναι κάτι στο οποίο δεν έχει προσφέρει η ίδια, ούτε έκανε κάποιο κόπο για να κατακτήσει.

2. Να έχει λογαριασμό στο facebook. Και να ασχολείται με αυτόν κάθε μέρα. Όλη μέρα. Στην εποχή που ζούμε, ποιος φυσιολογικός άνθρωπος δεν ασχολείται με το facebook; Πού αλλού θα βρει τους φίλους του για να μιλήσουν, να γελάσουν και να μοιραστούν φωτογραφίες; Θέλω η γυναίκα που θα διαλέξω να έχει τελειοποιήσει την τέχνη του duckface, να έχει σίγουρα πάνω από χίλιους φίλους (δε μας απασχολεί ο αριθμός των όσων γνωρίζει στην πραγματικότητα ή όσων πραγματικά τη συμπαθούν) και εννοείται σε κάθε ανανέωση του προφίλ της να πέφτουν βροχή τα likes. Και, βεβαίως, να έχει ωραίες φίλες που βάζουν κάμποσες φωτογραφίες με μαγιώ, για να περνούμε κι εμείς τον ελεύθερο χρόνο μας εποικοδομητικά.

3. Να ακούει καλή μουσική. Κι όταν λέμε καλή, εννοούμε Βίσση, Θεοδωρίδου, Κιάμο, Κοκκίνου, Στικούδη από ελληνικά και από ξένα Justin Bieber, Beyoncé, Rihanna, James Blunt και σε πιο σκληρά 3 Doors Down, HIM και Limp Bizkit. Ως εκεί τα σκληρά, έτσι; Δε θέλω να ακούει εκείνα τα σατανιστικά τα metallica, με τους μαλλιάδες που παράγουν μόνο θορύβους με τις ηλεκτρικές κιθάρες και τα drums και τις φωνές που δε βγάζουν νόημα. Οι στίχοι της Βίσση είναι κατά πολύ καλύτεροι, ποιοτικότεροι και πιο thought provoking και δεν κρύβουν ούτε υποσυνείδητα μηνύματα όταν παιχτούν ανάποδα ή όταν τα ακούς ενώ πίνεις ζεστή μπύρα.

4. Να έχει tattoos. Πρόσεξες το τελικό s; Ένα tattoo υποδηλώνει ότι είχε το θάρρος να το κάνει μια φορά, αλλά μετά κότεψε και δεν ξανάκανε. Ενώ αν έχει πάνω από, ας πούμε, 5, πάει να πει ότι είναι απελευθερωμένο πνεύμα, ξεπέρασε τα δεσμά του πόνου και μέσα από αυτό τον αγώνα έχει την ικανότητα να (με) αγαπήσει με όλο της το είναι, παρά τις όποιες δυσκολίες εμφανιστούν. Το ένα από τα tattoos της, πρέπει οπωσδήποτε να βρίσκεται σε σημείο που θα ευχόμουν να έβλεπα μόνο εγώ. Εκεί για να μου θυμίζει τη φευγαλέα φύση της αγάπης και το προσωρινό της υπομονής της μαζί μου, όπως και το γεγονός ότι ένας tattooατζής είδε τον κώλο/το βυζί της πριν από μένα, τα πασπάτευε κάμποση ώρα ενώ εγώ ούτε που τη γνώριζα και στο τέλος πληρώθηκε κιόλας.

5. Να έχει piercings. Ισχύει κι εδώ η προηγούμενη παράγραφος. Μια γυναίκα με piercings είναι δείγμα ανθρώπου που καταπολέμησε τον πόνο και το φόβο της καταπάτησης του σώματος του. Είναι ένα παράδειγμα, ένα ίνδαλμα για τους υπόλοιπους. Η μόνη μου παράκληση είναι τα tattoos και τα piercings να μη φιλοξενούνται στο ίδιο σημείο του σώματος, για να μην πέσουμε στην παγίδα του καλλιτεχνικού υπερπληθυσμού. Καρφί στη δεξιά ρώγα; Πεταλουδίτσα -σύμβολο της αγνότητας- πάνω από τη χαραμάδα του κώλου. Ένα ανθισμένο τριαντάφυλλο -σύμβολο της ελπίδας και της εσωτερικής ομορφιάς- στο αριστερό βυζί; Ένα λεπτεπίλεπτο καρφάκι στο αριστερό μάγουλο, ακριβώς στη μέση.

6. Να είναι κουτσομπόλα. Με την καλή έννοια πάντα. Με το facebook πλέον γίνεται πιο εύκολη η δουλειά κάποιου που θέλει να γνωρίζει τα πάντα (δυστυχώς όχι τα συμπαθή συγγενικά μου μαυρόασπρα θηλαστικά) για τους πάντες, όμως για να μου κάνει εντύπωση, πρέπει κάποια να προχωρήσει βαθύτερα από το facebook, να εισχωρήσει σε πηγές στις οποίες δεν έχουν πολλοί πρόσβαση, να γίνεται αδιάκριτη και σπαστική, επιθετική και πιεστική μέχρι να αποσπάσει τις πληροφορίες που πρέπει. Σε κάθε της έξοδο, να καταγράφει στη φωτογραφική της μνήμη κάθε λεπτομέρεια του ντυσίματος των υπολοίπων της παρέας και όχι μόνο. Και, βέβαια, να είναι ικανή ώστε, μετά από μήνες, να επαναφέρει λεπτομέρειες παλιοτέρων εμφανίσεων των άλλων, να συγκρίνει, να σχολιάζει και να κρίνει τα λάθη των υπολοίπων από το ντύσιμο ως τη συμπεριφορά.

8. Να προσέχει απόλυτα την εξωτερική της εμφάνιση. Να μισεί τα γλυκά, διότι είναι διαβολικά και παχαίνουν και όλοι ξέρουν ότι μια γυναίκα με το παραμικρό ίχνος λίπους πάνω της είναι αηδιαστική. Να νυχτοξημερώνεται σε αισθητικούς, κομμώτριες, νυχούδες, διαιτολόγους, γυμναστήρια, και πλαστικούς χειρουργούς. Να έχει κάνει τουλάχιστο μία πλαστική εγχείρηση πάνω της, δείγμα της κατανόησης του 'κανένας δεν είναι τέλειος'΄και της πρόθεσης για βελτίωση. Να ενημερώνεται συνεχώς για τις νέες τάσεις της μόδας, ώστε να ανανεώνει έγκαιρα τη συλλογή με τα ρούχα, αξεσουάρ, παπούτσια, κοσμήματα της. Να έχει πάντα πάνω της μερικές στρώσεις βαψίματος, τόσες όσες απαιτούνται για να επιτευχθεί το τέλειο αποτέλεσμα. Όποτε κυκλοφορεί να ντύνεται στην τρίχα, είτε θα πάει σε πρωτοχρονιάτικο party, είτε θα βγει από το σπίτι για να πετάξει τα σκουπίδια στις τρεις το πρωί.

9. Να κάνει όλες τις δουλειές του σπιτιού. Με ψηλοτάκουνα και μίνι φούστες, εννοείται. Τι γυναίκα επιτρέπει στον άντρα της να ασχοληθεί με όλες τις γυναικείες δουλειές; Πού είναι η αγάπη, όταν αφήνεις έναν άντρα να καταντήσει να σκουπίζει, να πλένει πιάτα, να σιδερώνει, να απλώνει ρούχα; Κι εσύ τι θα κάνεις εκείνη την ώρα; Θα κάτσεις στην τηλεόραση να δεις μπάλα; Θα διαβάσεις εφημερίδα; Θα παίξεις με το σκύλο; Θα κοιμηθείς; Όχι. Άρα κάποιος πρέπει να τα κάνει αυτά. Άσε τον άντρα να τα κάνει που είναι καλύτερος κι εσύ ανέλαβε τις δουλειές που ξέρεις ότι προορίζονται για σένα. Α, και να μου ζεσταίνει τις παντόφλες το χειμώνα, λίγη ώρα πριν επιστρέψω στο σπίτι από τη δουλειά.

10. Να είναι αγνωστικίστρια, άθεη, σαϊεντολόγος, δωδεκαθεΐστρια ή, έστω, να πιστεύει στο Ιπτάμενο Τέρας από Σπαγέττι. Οτιδήποτε πέρα από τα τετριμμένα θρησκευτικά κινήματα που έχουν πλέον γεράσει και δεν εξυπηρετούν κανένα σκοπό. Η πίστη στις σύγχρονες θρησκείες δείχνει μυαλό προοδευτικό και άνθρωπο ακομπλεξάριστο. Δείχνει θέληση για την πρόοδο του ανθρωπίνου πνεύματος και διαρκή αναζήτηση της πραγματικής φύσης του εαυτού. Με μια τέτοια γυναίκα στο πλάι μου, θα άνοιγαν οι ορίζοντες του νου μου και θα μου δίνονταν καινούριες ευκαιρίες για την κατάκτηση του θείου (όχι του άντρα της θείας από το Σικάγο).

11. Να έχει λεφτά. Πολλά λεφτά. Πάρα πολλά λεφτά. Και κατά προτίμηση, να μην έχει δουλέψει ούτε δευτερόλεπτο για αυτά, αλλά να τα έχει κληρονομήσει από τον πατέρα της που την αγαπά τόσο πολύ, ώστε αποκλήρωσε τους τρεις γιους του για χάρη της, για να δώσει όλα όσα είχε στη μοναδική γυναίκα που αγάπησε πέρα από τη γυναίκα του. Και αυτά τα λεφτά να τα δείχνει με κάθε ευκαιρία. Προσοχή: είπα να τα δείχνει κι όχι να τα δίνει. Να τα δείχνει με αυτά που θα φορέσει σε κάθε περίσταση, με το αυτοκίνητο που θα επιλέξει να οδηγήσει κάθε βδομάδα, με τα εξωφρενικού όγκου ψώνια που θα κάνει σε πολύ συχνά χρονικά διαστήματα. Μια τέτοια γυναίκα που έχει άπειρα χρήματα και δε δούλεψε ποτέ είναι η ιδανική σύντροφος: είναι απόλυτα ξεκούραστη για να ενδώσει σε ό,τι ζητήσεις και απόλυτα πλούσια για να σου χαρίσει ό,τι επιθυμήσεις. Να μην ασχολείται με φιλανθρωπίες και τέτοιες βλακείες, διότι ποιός ξέρει τι καθάρματα κρύβονται πίσω από τέτοιες εκδηλώσεις!

12. Να μην έχει χιούμορ. Το χιούμορ είναι για τους stand up κωμικούς. Η γυναίκα πρέπει μόνο να έχει IQ τσιμεντόλιθου και ο εγκέφαλος της να λειτουργεί με έναν κινητήρα πιο αργό κι από πορεία κηδείας σε ανώμαλο χωματόδρομο μια βροχερή μέρα. Η υψηλότερη έκταση της εγκεφαλικής της λειτουργίας της να είναι στο σημείο που κάνω εγώ ένα αστείο, καταλάβει ότι προσπάθησα να κάνω χιούμορ και να γελά ψυχρά, προσπαθώντας να με πείσει ότι κατάλαβε κι εκτίμησε εκείνο που είχα πει. Η ζωή είναι πολύ μικρή για να τη σπαταλούμε γελώντας.

13. Να είναι τέλεια στα μαθηματικά. Τα μαθηματικά είναι η επιστήμη που εξετάζει τις μικρές σχέσεις που καθορίζουν τη ζωή μας. Χωρίς τα μαθηματικά, ο άνθρωπος θα συνέχιζε να τρέφεται με ψείρες τις οποίες είχε μαζέψει από το κεφάλι του μεγαλύτερου παιδιού του. Χωρίς τα μαθηματικά ο ήλιος θα βουτούσε στη θάλασσα και οι δεινόσαυροι θα ήταν τα κατοικίδια μας. Και, βέβαια, να μπορεί να διορθώνει τα μικρά μου λαθάκια, διότι βλέπω ότι πάλι έκανα ένα μικρό λάθος στο μέτρημα!

Απόλυτα λογική δεν είναι η λίστα μου;

Άντε κορίτσια, ξέρω ότι είστε πολλές εκεί έξω που έχετε αυτό το κάτι ~~που θέλω~~ και θέλετε να με γνωρίσετε, φυσικά, για να πάρετε καμιά ευκαιρία κι εσείς από μένα.. Είμαι ελεύθερος και περιμένω τις προτάσεις σας!

Dio : Invisible

2011-10-16T22:23:00.000+03:00

If your circle stays unbroken
then you're a lucky man
'cause it never, never, never has for me.
In the palace of the virgin
lies the chalice of the soul
and it's likely you might find the answer there.

She had thirteen years of teenage tears
never a helping hand.
She had fourteen more of rain before
she saw the sight of land.
She was a photograph just ripped in half
a smile inside a frown.
And then the light,
the answer right inside her coming down.
She said
I can go away, I can leave here.
I can be invisible.
I'll go away.

He was just eighteen and in between
a lady and a man.
His daddy's girl in momma's world
that was when he ran.
He never was confused, just been abused
but that's just what he was.
And in the spark, inside the dark,
the answer came across; it said
You can go away,
you can leave here,
you can be be be invisible.

Well, I grew up quick and I felt the kick of life upon a stage.
So I bought the book and took a fast look
at just the very last page.
It was a single word that I'd just heard
from the two that came before.
The only way to really stay,
is to walk right out the door.
So I'll go away,
I'm gonna leave here.
I can be invisible, go away again.
I can go away, when I leave here,
I can be invisible.

I said when I've gone away
-lord you know it's right to leave here-
so I just became invisible
I went away.
Disappeared before your eyes.
You never touch me, you never feel me,
you'll never see me again
because I've just become unseen.
Well I'm a photograph that's been torn in half
we're all eighteen and we're in between
We need a helping hand to the holy land
to be invisible.

To go away..

[Holy Diver - 1983]

Το παιδίον παίζουν

2011-10-13T23:20:00.000+03:00

Παρόλο που δεν είμαι και πολύ των παιχνιδιών τέτοιου τύπου, αποφάσισα να συμμετάσχω για δύο λόγους: α. Με προσκάλεσαν κάποια παιδάκια που αγαπώ και δε θέλω να τους χαλάσω χατίρι και β. Είναι ευκαιρία να προωθήσω, όσο μπορώ, κάποια blogs που ίσως πολλοί να μην έχουν ανακαλύψει ακόμα.

Ευχαριστώ, λοιπόν, όσους με προσκάλεσαν: την Couλίτα μου, το Αμερικλανίδιο, τον Ινβίχτον, το marilούιν, τη Rania, την πππππππποστ και την Πρας!

Οι περισσότεροι από όσους έπαιξαν το παιχνίδι είχαν ήδη κάμει ένα παρόμοιο post στο παρελθόν, όντας άνθρωποι πιο ακομπλεξάριστοι από μένα. Η αλήθεια είναι ότι κι εγώ έχω στο μυαλό μου μια μικρή σειρά αναρτήσεων για το κοντινό μέλλον, στις οποίες θα μοιραστώ κάποιες λεπτομέρειες προσωπικές. Άρα δε θέλω να χαλάσω εκείνο το σχέδιο κι έτσι εδώ θα αναφερθώ σε άλλες λεπτομέρειες κυρίως..

Σημείωση: το παιχνίδι απαιτεί να πω 7 πράματα που μάλλον δεν ξέρατε για μένα και να προτείνω 15 bloggers για να παίξουν με τη σειρά τους το παιχνίδι. Όμως, επειδή είμαστε και ολίγον τι Twisted, θα τα κάνω 13 με 13, τον αγαπημένο μου αριθμό. Enjoy.

1. Όταν ήμουν δέκα μηνών, η 14χρονη τότε θεία μου γλίστρησε ενώ με κρατούσε, με αποτέλεσμα να προσκεφαλωθώ στα πλακάκια του πατώματος. Εσωτερική αιμορραγία. Χειρουργείο, αφαίρεση αιματώματος μεγέθους ενός ποτηριού (μάλλον νερού και όχι frappe). Η γιαγιά μου είπε ότι είδε στο χειρουργείο μαζί με τους γιατρούς και τον Άγιο Ραφαήλ να πασπατεύει το κεφάλι μου και γύρισε και της είπε ότι θα γινόμουν καλά. Μετά το χειρουργείο, η μισή μου δεξιά πλευρά είχε νεκρωθεί και η δεξιά μου κόρη (η κόρη του δεξιού μου ματιού that is, δεν έχω κόρες ούτε κομμουνίστριες ούτε φασίστριες) ήταν απούσα. Οι γιατροί έχαναν τις ελπίδες τους. Σε κάποια φάση χτύπησε η καμπάνα του ναού δίπλα στο Μακάρειο Νοσοκομείο και εγώ -συνηθισμένος μες τις εκκλησίες με τη γιαγιά μου από γεννησιμιού- έφερα το δεξί μου χέρι ψηλά για να κάνω το σταυρό μου. Η κόρη επανήλθε και ολόκληρη η πλευρά λειτούργησε κανονικά. Οι γιατροί είπαν ότι έγινε θαύμα και ότι έγινα καλά. Αν με γνώριζαν σήμερα, μάλλον θα ήθελαν να επανεξετάσουν το δεύτερο που είπαν..

2. Η πρώτη (που θυμάμαι) μου προσωπική αντίδραση σε μουσική ήταν σε ηλικία 10 χρόνων. Το ράδιο έπαιζε ένα θεσπέσιο τραγούδι με μαγευτική μουσική και η φωνή του τύπου ήταν απλά ό,τι τελειότερο είχα ακούσει μέχρι τότε (πολύ πιθανό και μέχρι σήμερα). Είπα στη μάνα μου να μου πάρει στο τηλέφωνο το νούμερο του σταθμού και να μου το δώσει. Είπα στον κύριο που έκανε εκπομπή να ξαναβάλει το κομμάτι που είχε μόλις παίξει. Μου είπε πως αυτό δε γινόταν, όμως, αν ήθελα, θα μου έλεγε τα στοιχεία του τραγουδιού, του τραγουδιστή και του δίσκου για να αγοράσω την κασέττα (ω, ναι, έφτασα τις επικές εποχές των κασεττών!) για δική μου χρήση. Σαν πλανόδιο τσίρκο - Δημήτρης Μητροπάνος, είπε. Από τότε, ανέλαβα να αγοράσω τις κασέττες και μετέπειτα τα CDs που αποτελούσαν τη δισκογραφία του. Και άκουγα μόνο Μητροπάνο. Μόνο. Τίποτε άλλο, για χρόνια..

3. ..ώσπου πήγα στρατό. Μια μέρα ήρθε ένας παλιός και έλεγε στους άλλους παλιούς ότι είχε ανακαλύψει ένα CD με πολύ άγνωστα και σπάνια τραγούδια. Ζήτησα να ακούσω κι εγώ εκείνο το CD. Με κοροΐδεψαν και καλά έκαναν, αφού με έβλεπαν όλη μέρα με το CD-player και τα ακουστικά στα αυτιά να ακούω Μητροπάνο. Όταν βαρέθηκαν το CD, το τσίμπησα και το άκουσα. Είχε μουσική του Σατανά, metal! Κι όμως, δύο τραγούδια μου άρεσαν πάρα πολύ. Δεδομένου ότι ο τύπος που έφερε το CD δεν είχε ιδέα για τα κομμάτια που περιείχε, προσπάθησα να απομνημονεύσω στίχους. Τους έψαξα μετά στο internet. Το πρώτο ήταν το Love Is For Suckers των Twisted Sister και το δεύτερο δεν το έμαθα παρά μόνο μετά από κάμποσα χρόνια, αφού το συγκεκριμένο ήταν όντως αρκετά σπάνιο. Επρόκειτο για το Aliens των Warlord.

4. Αντιπαθώ συγκεκριμένους και συγκεκριμένες bloggers.

5. Έκανα για λίγο kick-boxing και το σταμάτησα όταν είχα πάει στο στρατό. Στις αρχές της φετινής χρονιάς ξεκίνησα να κάνω muay-thai. Για τα κιλά μου, καλά τα πάω, αν ενδιαφέρεστε. Μη φανταστείτε τίποτε επαγγελματικό, πρωταθλητισμούς και τέτοια.

6. Υπάρχουν πολλά φαγητά που δεν τρώω, παρόλο που δεν τα έχω δοκιμάσει ποτέ. Μου φτάνει που δε μου αρέσει η εμφάνιση τους. Μεταξύ αυτών: ντομάτα, τταβάς, φασολάκι, μπάμιες, σύκα.

7. Δεν πίνω καφέ. Σε όλη μου τη ζωή ίσως να ήπια 2 frappe και το πολύ 10 φορές συσκευασμένους καφέδες mr. Brown. Και νιώθω καλά με τον εαυτό μου που κατάφερα να μείνω μακριά από αυτή την ύπουλα εθιστική ουσία.

8. Μισώ το κάπνισμα. Πήγε να μου πάρει τον παππού μου, δε χρειάζομαι άλλους λόγους. Την ιστορία θα τη μάθετε σύντομα. Από κει και πέρα, ξέρω ότι είναι μια αρρώστεια, γι'αυτό δε μισώ τους καπνιστές.

9. Δε μπορώ να κοιμηθώ με gel στα μαλλιά. Απαραίτητο το λούσιμο της άνω κεφαλής πριν τον ύπνο. Το ίδιο ισχύει και αν ήμουν κάπου με καπνιστές, περίπτωση στην οποία πρέπει να απομακρυνθεί η μυρωδιά του καπνού από πάνω μου για να κοιμηθώ.

10. Όπως και η ουφ!, μικρός θεωρούσα αληθινά όσα έλεγε η ελληνική μυθολογία -κυρίως τους άθλους του Ηρακλή- και παραμύθια όσα έλεγαν τα ευαγγέλια. Παρ' όλ' αυτά, κατέληξα το αντίθετο από την ουφ! και πιστεύω στο Θεό.

12. Τα τελευταία κάμποσα χρόνια, υπάρχει μια γυναίκα η οποία αν μου ζητούσε σε οποιαδήποτε στιγμή να την παντρευόμουν την επόμενη μέρα, θα το έκανα χωρίς δεύτερη σκέψη. Τον τελευταίο καιρό άρχισε να χάνει το πλεονέκτημα της. Το θετικό είναι ότι ούτε καν να με δει δε θέλει, εδώ και χρόνια!

13. Είμαι χάλιας στα μαθηματικά και τα θεωρώ εντελώς ασήμαντα για τη ζωή ενός ανθρώπου, εκτός κι αν τα κάνει δουλειά του και βασίζει σε αυτά την επιβίωση του. Είμαι τόσο χάλιας που άφησα ένα νούμερο πίσω στο μέτρημα αυτής της λίστας κι εσύ ούτε που το κατάλαβες!

Και τώρα, 13 παιδάκια που πρέπει να παίξουν το παιχνίδι. ~~Βλέπε κυρία Πρας, να δεις πως προσκαλεί ο ευγενικός κόσμος τους φίλους του!~~ (απολογούμαι, Πρας μου!)

Εννοείται ότι θα προτείνω 13 που δεν το έπαιξαν ακόμα. Με twistedική αλφαβητική σειρά:

1. Ænima
2. Gaurakos
2. Defiance
3. ευαγγελία
4. καϊσούιν
5. κωκω μου
6. MarMar
6. misharos
6. Nonis
7. Νυχτερινός ποδηλάτης
8. Ξενοφίλιος
9. offshade (ξέρω ρε, κάντο για την πλάκα)
10. Raindrops
11. Φουλάρα
12. Χριστινάκι (Chris)
13. xippasmeni (ναι, ναι, τελευταία και καταϊδρωμένη, άσχετα αν ήταν με αλφαβητική σειρά :D)

13 δεν είναι; 13 είναι, μια χαρά. Επιλεγμένοι προσεκτικά, καθαρισμένοι κι έτοιμοι για παιχνίδι. Move your asses, bitches.

Και παρακαλώ όσους δεν ασχολήθηκαν, να δουν και να απαντήσουν με τη γνώμη τους περί των μπλουζακίων που μου κατέβηκε να τυπώσω.

Twisted T-Shirt : Are You Interested?

2011-10-12T12:17:00.000+03:00

Θυμάται κανείς αυτό; Όχι, ε; Το φαντάστηκα. Στο σχόλιο μου εκεί, είπα ότι μετά από ιδέα του Εύρου, ίσως να προχωρούσα σε τύπωμα του wallpaper σε μπλουζάκια. Αν ενδιαφέρεστε, διαβάστε πιο κάτω.

Το κειμενάκι περί μουσικής και σκέψης αφαιρέθηκε, για να γίνει πιο γενικό το νόημα και ο καθένας να μπορεί να το ερμηνεύσει όπως θέλει. Έχω ήδη ρωτήσει λεπτομέρειες και πρόκειται να τυπώσω μερικά μπλουζάκια για να δώσω/στείλω σε όσους θέλουν.

Οι ερωτήσεις που θέλω εσείς να μου απαντήσετε είναι:
α. Σε ποιούς από εσάς αρέσει αυτό το μπλουζάκι;
β. Ποιοί από εσάς θα φορούσαν ένα τέτοιο μπλουζάκι;
γ. Πόσοι από εσάς θα ήταν διατεθιμένοι να πληρώσουν για τέτοιο μπλουζάκι;
δ. Τι ποσό θα έδιναν αυτοί του γ.;

Οι ερωτήσεις είναι αποκλειστικά για να έχω μια γενική εντύπωση περί του θέματος. Δεν είναι σίγουρο τίποτε ακόμα εκτός του ότι θα τυπώσω για μένα και θα χαρίσω κάπου!

Γράφω στα ελληνικά, διότι προτίθεμαι να στείλω και στην Ελλάδα ή σε άλλη χώρα (mr. offshade, για παράδειγμα) αν ζητηθεί και μπορώ και, τέλος πάντων, το αποφασίσω.

Το μπλουζάκι θα είναι κάπως έτσι όπως το βλέπετε στην πιο κάτω εικόνα. Υπ'όψιν ότι θα μπει και το link του blog κάοπυ κοντά στον ώμο, μάλλον. Δεν είμαι σίγουρος ακόμα.

Για όσους ξετρελάθηκαν, λάτρεψαν και θέλουν οπωσδήποτε το μπλουζάκι, μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μου για να μου πείτε size και να δω τι μπορώ να κάνω! Χρησιμοποιήστε αυτή τη φόρμα επικοινωνίας, διότι τα sizes σας μπορεί να τα θεωρείτε πολύ προσωπικά δεδομένα, αλλιώς αφήστε τα σχόλια σας.

Αν έχετε προτάσεις βελτίωσης, μη διστάσετε να τις σημειώσετε. Ίσως και να ληφθούν υπ'όψιν.

Αναβλητικότητα

2011-10-11T00:05:00.000+03:00

Η αναβλητικότητα είναι ένα τεράστιο μειονέκτημα*. Τους λόγους θα σας τους εξηγήσω σε κάποιο μελλοντικό post.

*μου

Υ.Γ.: Γιατί αγνοήσατε επιδεικτικά την αναλυτικότατη review μου;

Mastodon : The Hunter - A Twisted Review

2011-10-09T18:20:00.015+03:00

Αν ακούσεις μεμονωμένα έναν από τους προηγούμενους δίσκους των Mastodon και στη συνέχεια βάλεις το The Hunter, θα πεις κάτι σαν "Το παραμαλάκωσαν" ή "Από πού κι ως πού έβγαλαν τέτοιο δίσκο;" ή "Ρε, παν καλά αυτοί;".

Αν ακούσεις όλους τους δίσκους τους με χρονολογική σειρά, έχεις λίγο ανοιχτό μυαλό και καταλάβεις τι παίζει με αυτό το προϊστορικό θηρίο, μόλις ακούσεις το καινούριο τους δημιούργημα, θα αποκτήσεις ένα τεράστιο χαμόγελο απ' άκρη σ' άκρη της φάτσας σου.

Το The Hunter είναι ένα αριστούργημα. Όχι επειδή έχει τραγούδια που θα μείνουν στον αιώνα τον άπαντα, όχι επειδή έχει μουσικές που εξημερώνουν λιοντάρια και εξαγριώνουν πρόβατα, όχι επειδή έχει στίχους που μπορεί να σου αλλάξουν τη ζωή, όχι επειδή έχει φωνητικά που χρήζουν ωδειακής ανάλυσης, όχι επειδή έχει αρρωστημένα όμορφο artwork. Παρόλο που όλα αυτά ισχύουν, οι λόγοι είναι άλλοι.

Το The Hunter είναι ένα αριστούργημα διότι δείχνει τους Mastodon στα καλύτερα τους, είναι η έκφραση των σκέψεων, των προβληματισμών, του πένθους και της αρρώστειας τους, με τόσο ειλικρινή τρόπο, που δε σου αφήνει περιθώρια να αμφισβητήσεις την αυθεντικότητα του ως αποκλειστικά και ολοκληρωτικά δικού τους δίσκου.

Το The Hunter είναι ένα αριστούργημα διότι είναι κατάσπαρτο από διαμάντια. Μικρές λεπτομέρειες που λάμπουν πίσω από χοντρά κομμάτια πολύτιμων μετάλλων και δε σου εμφανίζονται παρά μόνο μετά από κάμποσα προσεκτικά ακούσματα. Όταν τις ανακαλύψεις, τις συναντάς σε κάθε άκουσμα και σε βοηθούν να εντοπίσεις κι άλλες, κι άλλες..

Το The Hunter είναι ένα αριστούργημα διότι είναι αυθεντικό Mastodon. Το πόσο ιδιοφυείς μουσικοί είναι, το πόσο στ' αρχίδια τους έχουν όλους τους κανόνες για το φαίνεσθαι της metal, το πόσο ανοιχτόμυαλοι και το πόσο προοδευτικοί είναι, μας το επιδεικνύουν σε κάθε δίσκο τους και ο πιο καινούριος αποτελεί ακόμα ένα, ακόμα μεγαλύτερο, βήμα εμπρός.

Οι τέσσερεις πρώτοι δίσκοι των Mastodon είχαν ένα στοιχείο της φύσης που όριζε όλα τους τα τραγούδια και οι τρεις τους, εκτός από τον πρώτο, είχαν να διηγηθούν μια ιστορία. Στο Remission βασίλευε η φωτιά, αλλά δεν είχαμε κάποια ιστορία να ακολουθήσουμε. Στο Leviathan τα πάντα ήταν βρεγμένα από το νερό που κυριαρχούσε στην ιστορία του Moby Dick. Στο Blood Mountain, το χώμα ήταν πανταχού παρόν στην προσπάθεια του πρωταγωνιστή να ανέβει εκείνο το βουνό για να βρει το Κρυστάλλινο Κρανίο. Ο αιθέρας που υπήρχε παντού στο Crack The Skye, συνόδευε τον πρωταγωνιστή στο ταξίδι του έξω από το σώμα του, μέσα από τη μαύρη τρύπα, στην τσαρική Ρωσσία και πάλι πίσω.

Μετά από τέσσερεις δίσκους, ξεμένουν από στοιχεία της φύσης. Όπως λένε και οι ίδιοι, θα μπορούσαν να ξεκινήσουν να ασχολούνται με ένα ένα τα στοιχεία του περιοδικού πίνακα, αλλά πιθανώς να ξέρουν ότι δε θα μου άρεσε κάτι τέτοιο και το αποφεύγουν. Και τι κάνουν αντ' αυτού; Τα αφήνουν πίσω, παρατούν και τα concepts, δεν ψάχνουν για μια ιστορία που να συνδέει όλα τα κομμάτια του δίσκου μεταξύ τους και αποφασίζουν να γράψουν χωρίς να περιορίζουν τη σκέψη τους εντός ορίων.

Και το αποτέλεσμα;

Το The Hunter. Ένας δίσκος αφιερωμένος στον αδερφό του Brent, ο οποίος πέθανε τον περασμένο Δεκέμβριο από καρδιακή προσβολή ενώ κυνηγούσε στο δάσος. Ένας δίσκος που δεν ψάχνει για ενιαίο νόημα· δεν πρόκειται να το έβρισκε ποτέ. Ένας δίσκος που βλέπει ένα drummer να αναλαμβάνει να γράφει και να ερμηνεύει ένα εξ ολοκλήρου δικό του τραγούδι, αλλά και να συμμετέχει σε άλλα, συνοδεύοντας, μαζί με τον έναν κιθαρίστα, το μπασίστα που ήταν παραδοσιακά ο τραγουδιστής. Ένας δίσκος που φιλοξενεί εκ μέρους των Mastodon για τέταρτη συνεχή φορά τον Scott Kelly των Neurosis στα φωνητικά ενός τραγουδιού. Ένας δίσκος που είναι ομαλά φορτωμένος με όλα: θυμό, λύπη, αρρωστημένα γέλια, συμπόνοια, οργή, χιούμορ, διάστημα, δάση, βάλτους, τη μητρική αγκαλιά κι ένα οχταπόδι χωρίς φίλους.

Τα φωνητικά στα περισσότερα κομμάτια είναι καθαρά, πράγμα που σίγουρα θα κάνει κάποιους οπισθοδρομικούς metallers να ξινίσουν, εκτός κι αν είναι αρκετά υπομονετικοί μέχρι να φτάσουν στα σημεία που θα λατρέψουν: ουρλιαχτά και τσιρίδες κάνουν την εμφάνιση τους στην πορεία. Τα φωνητικά δεν παραμένουν του ιδίου είδους σε κάθε τραγούδι. Το ίδιο κομμάτι μπορεί να φιλοξενεί διαφόρων μορφών φωνητικά, συνήθεια που οι Mastodon άρχισαν να υιοθετούν από το Blood Mountain. Σημαντική θέση στα φωνητικά κατέχουν τα μακρόσυρτα επιφωνήματα που συναντώνται σε πολλά τραγούδια του δίσκου, ίσως δείγμα της αυτοπεποίθησης των Mastodon.

Η μουσική καθ' όλη τη διάρκεια του δίσκου είναι φανταστική. Οι κιθάρες σε καθοδηγούν από το χέρι και, είτε σπέρνουν, είτε σε ταξιδεύουν στο διάστημα, είτε σε παρηγορούν, τα κάνουν όλα με υπέρτατη τελειότητα και αρρωστημένη δεξιοτεχνία. Το μπάσο δίνει βροντερό παρών σε κάθε βήμα, δένοντας όλο το ηχόστρωμα του κάθε τραγουδιού, έχοντας το ρόλο του στιβαρού σκαλοπατιού στο οποίο θα πορευτεί το αυτί σου. Και τα drums, παιγμένα από ένα υπερκινητικό heavy metal οχταπόδι (καμιά σχέση με το συγγενή του στον τίτλο ενός εκ των τραγουδιών), έρχονται να αποτελέσουν τη συμπαγή και ασφαλή βάση για αυτά τα σκαλοπάτια.

Και οι συντελεστές.. Πέρα από τη μη προσκόλληση τους σε πρότυπα, κανόνες και έγνοια για την αντιμετώπιση που θα έχουν από τον οποιοδήποτε, πέρα από το πασιφανές γεγονός ότι κάνουν αυτά που κάνουν, γράφουν αυτά που γράφουν και δημιουργούν αυτά που δημιουργούν αποκλειστικά επειδή οι ίδιοι νιώθουν έτσι και πέρα από τη δεδομένη ποιότητα τους ως μουσικοί, συνεχίζουν να ωριμάζουν. Κι αυτό δε σημαίνει ότι κάθονται στα αυγά τους ή φοβούνται να κάνουν οτιδήποτε. Σημαίνει ότι βελτιώνονται και τολμούν νέα πράματα. Τρανό παράδειγμα ο Brent. Πριν από λίγα χρόνια, αν ηχογραφούσες μια γάτα με καρκίνο στις φωνητικές χορδές την ώρα που της έκοβες το λαιμό, ενώ την είχες ήδη καρφώσει από τον κώλο σε ένα μυτερό παλούκι, θα είχες πιο όμορφο και πιο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα από τα φωνητικά (ιδιαίτερα τα ζωντανά) του τρελού κιθαρίστα. Πλέον, αναλαμβάνει μόνος του πολλά σημεία στο δίσκο, αλλά και στο τραγούδι που αφιερώνει στον αδερφό του και τα πάει περίφημα. Δεν άλλαξε κάτι, πέρα από αυτή την ωριμότητα. Σε παρόμοια βήματα βρίσκεται και ο Brann. Έκανε την αρχή με το Oblivion στο Crack The Skye, όπου είχε τραγουδήσει μερικούς στίχους και τώρα έρχεται να γράψει δικό του τραγούδι και να αναλάβει να το τραγουδήσει εξ ολοκλήρου. Ποιός; Ένας drummer! O Troy ήταν πάντα ο πιο ολοκληρωμένος από τους υπόλοιπους και συνεχίζει να είναι έτσι. Επιπρόσθετα, δεν έχει κανένα πρόβλημα να παραχωρήσει στους προαναφερθέντες φίλους του το χώρο για να τραγουδήσουν κι εκείνοι. Δεν είναι κάτι που ένας frontman θα έκανε εύκολα, όμως αυτό είναι το μεγαλείο των Mastodon. Τέλος, ο Bill. Προτιμά να μένει ακόμα στο παρασκήνιο, βάζοντας τις δικές του σημαντικές πινελιές στην κιθαριστική πλευρά των τραγουδιών, κινούμενος πάντα προς τις πιο heavy και σκοτεινές μελωδίες, που τόσο αγαπά.

Μια μπάντα δώδεκα χρόνων, που δε σταμάτησε ποτέ να προοδεύει, να βελτιώνεται και να ωριμάζει, να ενσωματώνει τις επιρροές της, μένοντας ταυτόχρονα σταθερή στην ποιότητα και το χαρακτήρα της, δυσκολεύοντας όσους θέλουν να την κλείσουν σε ένα καλούπι, σε ένα ορισμό της μουσικής που γεννά. Αυτή η μπάντα είναι οι Mastodon και ο τελευταίος τους δίσκος είναι ένα λαμπρό δείγμα του τωρινού εαυτού τους και τίποτε λιγότερο, τίποτε περισσότερο.

Αρρωστημένη τελειότητα, ιδιοφυής ο,τινανισμός. Αυτό είναι το The Hunter.

1. Black Tongue

O Brann υποστηρίζει ότι το εναρκτήριο κομμάτι του δίσκου είναι για έναν παπαγάλο. Δεν τον πιστεύω για δύο λόγους. Πρώτον, διότι πάντα κάνει χιούμορ, προσπαθώντας να αποσπάσει τη συζήτηση από το αλληγορικό νόημα πολλών τραγουδιών και δεύτερον, διότι ένας παπαγάλος δε μπορεί να στερήσει τόσα πολλά από κάποιον και να προκαλέσει τόσο θυμό. Εκτός κι αν πράγματι λέει αλήθεια και το τραγούδι αποκαλύπτει τις σκέψεις ενός παπαγάλου, τον οποίο έχουν κλειδώσει σε ένα κλουβί! Ακούγοντας το συγκεκριμένο κομμάτι όταν κυκλοφόρησε σε single, είπα "Ωραία, επιστροφή στις ρίζες, ο δίσκος θα σπέρνει" κι ευτυχώς (εκ των υστέρων) που έκανα λάθος. Κορύφωση του τραγουδιού, για μένα, το τέλος του. "Death of the.. sun" και βαραίνει εντελώς προς ένα ολοκληρωτικά Toolικό φινάλε. Είναι λες και ο Danny Carey ανέλαβε τα drums για τα τελευταία δέκα δευτερόλεπτα. Από τις λίγες φορές που και οι τέσσερεις Mastodon είχαν συμφωνήσει ομόφωνα για το ποιό τραγούδι θα έμπαινε πρώτο στο δίσκο.

2. Curl of the Burl

Πρώτο δείγμα βελτίωσης στη φωνή του Brent. Κάπνισε όσα περισσότερα τσιγάρα μπορούσε, λέει, για να αποκτήσει η φωνή του εκείνη την καπνώδη χροιά, σαν εκείνης του Troy, αλλά δεν τα κατάφερε. Μια χαρά είσαι, φίλε. Στα δάση οι άνθρωποι σκοτώνουν ανθρώπους για να έχουν πρόσβαση σε περισσότερα δέντρα, ώστε να παίρνουν περισσότερα burls (κόμπους που σχηματίζουν τα δέντρα όταν είναι στρεσαρισμένα, κατά τον Brann), ώστε να τα πουλούν και να μπορούν να αγοράζουν περισσότερη μεθαμφεταμίνη, στην οποία είναι εθισμένοι και για την οποία αναγκάζονται να προβαίνουν σε αυτό το φαύλο κύκλο. Σχεδόν χορευτικό κομμάτι, το απέδειξαν και οι ίδιοι οι Mastodon σε πρόσφατο live στον David Letterman.

3. Blasteroid

O Brann ισχυρίζεται πως τέτοιους στίχους θα έγραφε ένας δωδεκάχρονος στην αυλή του σχολείου, τόσο σοβαροί είναι. "I wanna drink some fuckin' blood, I wanna break some fuckin' glass". Θα συμφωνήσω. Δε θα τους μετέτρεπε, όμως, σε ένα τέτοιο αριστουργηματικό κομμάτι με ήπιες στροφές και αρρωστημένα refrains, συνενωμένα με μια σειρά ooh-oohs, που ξεκινούν χαλαρά και τελειώνουν σε ουρλιαχτό για να ανακοινώσουν τις βλοσυρές επιθυμίες του προϊστορικού θηρίου.

4. Stargasm

Για μένα, αυτό το κομμάτι είναι η συνέχεια του The Last Baron, του κομματιού που έκλεισε το Crack The Skye, αναφορικά με το feeling και όχι με την ιστορία που διηγείτο. Η ίδια διαστημική ατμόσφαιρα με τα synthesizers, τα ίδια ταξίδια ανάμεσα στα αστέρια και η ίδια γλύκα στους στίχους, κυρίως των refrains. Η ομορφιά στις κιθάρες που οδηγεί προς τα refrains εδώ είναι αξεπέραστη, όπως και η απαλή φωνή του Brent. Κι ο τίτλος; Από ένα videogame που είχαν στο studio. Τους άρεσε η ονομασία, διότι ακουγόταν αστεία, τόσο απλά.

5. Octopus Has No Friends

Ο τίτλος αυτού του τραγουδιού λέει ψέματα. Υπάρχουν αποδείξεις ότι το οχταπόδι έχει τουλάχιστον ένα φίλο:

Κι αφού ξεκαθαρίστηκε αυτό το μείζον ζήτημα, να σημειωθεί ότι ο τίτλος είναι εμπνευσμένος από το κυρίως riff του κομματιού, το οποίο για να παιχτεί χρειάζονται οχτώ πλοκάμια, άρα είναι δυνατό να παιχτεί μόνο από ένα μοναχικό μαλάκιο. "I'm on my way back home" τραγουδά ο Troy και οι Mastodon ταυτίζονται με αυτό το στίχο, διότι είναι η σκέψη τους κάθε φορά που μια περιοδεία φτάνει προς το τέλος της. Στίχοι που μπορούν να αποτελέσουν οδηγό για πολλές καταστάσεις στη ζωή, μαζί με πανέμορφη μουσική κι ένα τρελό τίτλο, τι άλλο χρειάζεται κανείς;

6. All the Heavy Lifting

Το πρώτο κομμάτι που 'εγκρίθηκε' για το δίσκο μετά από δοκιμές άλλου νέου υλικού, έχει να κάνει με την ψυχολογική κατάσταση στην οποία βρίσκεται κάποιος που έχει επωμιστεί ένα τεράστιο μερίδιο εργασίας. Οι Mastodon είναι εδώ, να μας στηρίξουν και να μας προστατεύσουν όσο εμείς έχουμε κλειστά τα μάτια μας, μέχρι όλα να παν καλά.

7. The Hunter

Φόρος τιμής προς το χαμένο κυνηγό, τον αδερφό του Brent. Πόσο πανέμορφο κομμάτι. Πόσο συγκινητικό. Πόσο γλυκό. Τα πένθιμα φωνητικά του Brent στις στροφές και η καθησυχαστική φωνή του Troy στα refrains. Εξωπραγματικός συνδυασμός, που συνοδεύεται από ένα υπερφυσικό solo, άξιος αποχαιρετισμός σε έναν αγαπημένο αδερφό.

8. Dry Bone Valley

Το κομμάτι αυτό είναι αδερφάκι του προηγούμενου δίσκου, γράφτηκαν και τα δύο κατά την περιοδεία των Mastodon για υποστήριξη του Βlood Mountain. Κι άλλο solo που σε ανεβάζει από αυτή την άχαρη και επικίνδυνη πεδιάδα προς τον ουρανό, παρουσιάζοντας ίσως το μόνο τρόπο για να γυρίσεις πίσω, στον τόπο που μετάνιωσες που άφησες.

9. Thickening

Εισαγωγή από Leviathan. Ντέφι από Crack The Skye. Γυρισμός στις ρίζες; Ναι, το τραγούδι αυτό μιλά για την επιστροφή στην παιδική κούνια, στην αγκαλιά της μάνας. Συνδυασμός φωνητικών από Brent και Troy ξανά. Κι ένα μαγικό solάκι μετά το πρώτο refrain που σε κάνει να θέλεις να γυρίσεις πίσω στο χρόνο, τότε που χρειαζόσουν να θηλάσεις για να επιβιώσεις και δε σε ένοιαζε τίποτε άλλο.

10. Creature Lives

Ένας drummer γράφει και τραγουδά ένα ολόκληρο κομμάτι σε μια metal μπάντα του 2011. Σύνηθες; Καθόλου. Κι ακόμα πιο σπάνια είναι η ομορφιά του αποτελέσματος. Η εισαγωγή έχει πολύ Pink Floyd χαρακτήρα, κυρίως τα αρρωστημένα γελάκια του The Dark Side Of The Moon. Ο Troy, που έπεισε τον Brann να προχωρήσει με αυτή την ιδέα που είχε, στο μπάσο δίνει ρεσιτάλ τελειότητας. Ο Brann προσπαθεί να βοηθήσει ένα πλάσμα που ζει σε ένα βάλτο, το οποίο, προφανώς δε συμπαθούν οι συγκάτοικοι του. Δυστυχώς εκείνοι δεν ενδίδουν και το πλάσμα είναι καταδικασμένο να ζήσει περιφρονημένο. Άρρωστη ιστορία; Κι όμως, ένα πανέμορφο κομμάτι, που παίρνει το χρόνο του χωρίς να βιάζεται και φιλοξενεί πανέμορφα φωνητικά effects. Τελειώνει πολύ όμορφα και απαλά..

11. Spectrelight

.. μόνο και μόνο για να έρθει αυτό το τέρας που σκίζει φάτσες και καταστρέφει εγκεφάλους στο πέρασμα του. Τα riffs είναι μανιώδη και τα φωνητικά σε αρπάζουν μόλις λίγα δευτερόλεπτα μετά την έναρξη, για να μη σε αφήσουν ως το τέλος να ησυχάσεις. Φιλοξενούμενος ο Scott Kelly των Neurosis, αναμενόμενο φαινόμενο πλέον για κάθε δίσκο των Mastodon, κάτι που δε μας χαλά καθόλου. Ακούω το κομμάτι αυτή τη στιγμή και προσπαθώ να γράψω όσο πιο γρήγορα μπορώ. Δεν έχω ιδέα γιατί! Κατά μεγάλο μέρος δημιούργημα του Brann κι αυτό, στο οποίο όμως έβαλε γερό χεράκι και ο Bill, μεταμορφώνοντας το από κάπως χαρούμενο που ήταν στην αρχή, σε αυτό το σκοτεινό, κακό τέρας που μας παρουσιάζουν.

12. Bedazzled Fingernails

Όταν είσαι πολύ μαστουρωμένος για να παίξεις ένα riff που ο ίδιος εμπνεύστηκες μερικές ώρες προηγουμένως, τα δάχτυλα και τα νύχια σου παραμένουν να βλέπουν κατάπληκτα τις χορδές της κιθάρας, μη ξέροντας τι να κάνουν. Ναι, αυτό ισχύει για τον κύριο Hinds. Προσπαθώ να εντοπίσω το science-fiction αίσθημα που βλέπουν οι ίδιοι σε αυτό το τραγούδι και πέρα από τα robotικά φωνητικά, δυσκολεύομαι. Η κιθαριστική δουλειά και οι αλλαγές στο ρυθμό είναι εκεί και θα αφήσουν όλους κατάπληκτους.

13. The Sparrow

Μετά από όλη αυτή την αρρώστεια, τα ταξίδια σε διάστημα, βάλτους, πεδιάδες και δάση, έχουμε ένα τραγούδι για να επιφέρει τη λύτρωση, την κάθαρση. Είναι σα να μας λένε οι Mastodon "ξέρεις, όλη αυτή την ώρα κάναμε πλάκα, όμως ορίστε ένα κομμάτι για να ηρεμήσεις, να ξεχάσεις όσα άκουσες και, γιατί όχι, να σου ξανάρθει όρεξη για περισσότερη τρέλα και να ξαναβάλεις το δίσκο από την αρχή"! Pursue happiness with diligence μας συμβουλεύουν στο μοναδικό στίχο του κομματιού και η μουσική μας παρασέρνει σε όμορφα συναισθήματα. Τελευταία προσθήκη στο δίσκο από τον Brent. Ευτυχώς που δεν την παρέλειψαν..

Troy Sanders – μπάσο, φωνητικά

Brent Hinds – κιθάρες, φωνητικά

Brann Dailor – drums, φωνητικά

Bill Kelliher – κιθάρες, φωνητικά

Ελπίζω να μην περίμενε κανένας κάτι διαφορετικό από όλα αυτά. Τους αγαπώ και θα αγαπώ ό,τι κάνουν, όμως αυτό δε με εμποδίζει να το βλέπω όταν μαλακίζονται. Το θετικό είναι ότι μέχρι τώρα με κάνουν περήφανο για την αγάπη μου, οπότε συνεχίζουμε σταθερά.

Αυτό το review είναι υποκειμενικά αντικειμενικό. Το σίγουρο είναι ότι, αν θέλετε να κάνετε μια μεγάλη χάρη στον εαυτό σας, πρέπει να αγοράσετε αυτό το δίσκο οπωσδήποτε. Για τους πολύ δύσπιστους, υπάρχει και στο διαδίκτυο για κατέβασμα, αλλά αν (που σίγουρα θα) σας αρέσει, τρέξτε να τον αγοράσετε μετά.

Coming Soon

2011-10-07T18:42:00.000+03:00

It's Alive!

2011-10-05T23:57:00.001+03:00

-Α, εν δαμαί που είshεν όπως το Prince of Persia την άλλη φορά! Χαχα..
-Ναι, είshεν, διότι που την ώρα που πέρασες εσύ πάνω που τη γεφυρούα, εκατάρρευσεν!
-Εκατάρρευσεν διότι είδε σε εσένα που έρκεσουν μετά τζιαι επροτίμησε να ππέσει παρά να ρέξεις πουπάνω της!
-Χαχα, τούτον ήταν καλό..
-Αααααα, κάποιος να το φκάλει φωτογραφίαν τούτο!!

-Χωρίς το flash, γιε μου!
-Οκκέι.